Wednesday, 10 May 2017

ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΗΝ Α ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ Λίγα γράμματα έμαθε ο άγιος, όπως είδαμε. Τούτο, όμως, δεν τον εμπόδισε από του να προσέλθει και να λάβει μέρος στην Α' Οικουμενική Σύνοδο που συνεκάλεσε ο Μέγας Κωνσταντίνος τα 325 μ.Χ., για να αποστομώσει και καθαιρέσει τον Άρειο. Ο τρομερός αυτός αιρετικός, όπως ξέρουμε, δίδασκε ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός, αλλά δημιούργημα και πλάσμα του Θεού. Κι η αιρετική του αυτή διδασκαλία είχε προκαλέσει αληθινό σάλο κι είχε συνταράξει ολόκληρη τη Χριστιανική Εκκλησία. Στη σύνοδο αυτή από τη μια μεριά είχε παραταχθεί ο Άρειος με τους ικανούς ρήτορες και οπαδούς του επισκόπους. Κι ήταν αυτοί ο Νικομήδειας Ευσέβιος, ο Νικαιας Θεαγένης και ο Χαλκηδόνος Μακάριος. Μαζί μ' αυτούς, με την άδεια του Βασιλιά, προσήλθαν και παρεκάθησαν στη σύνοδο και αρκετοί φιλόσοφοι ομοϊδεάτες του Αρείου και υπερασπιστές του. Ανάμεσα σ' αυτούς ξεχώριζε κι ένας Έλληνας φιλόσοφος, ο Ευλόγιος, που στη διαλεκτική τέχνη, την ευστροφία του λόγου και τα σοφίσματα εθεωρείτο ανίκητος. Στην παράταξη των ορθοδόξων είχαν συγκεντρωθεί 317 σεβάσμιοι αρχιερείς και κληρικοί. Μεταξύ αυτών διακρίνονταν, οι άγιοι Νικόλαος και Αλέξανδρος, ιερέας ακόμη, ο επίσκοπος Αντιοχείας Ευστάθιος, ο Παφνούτιος από τη Θηβαΐδα, ο Μέγας Αθανάσιος, διάκονος τότε της Αλεξανδρινής Εκκλησίας, ο επίσκοπος Τριμυθούντος Σπυρίδων και άλλοι πολλοί. Ο τελευταίος φυσικά δεν διακρινόταν για τη μόρφωση του. Διακρινόταν, όμως, για την απλότητα και την ταπείνωση του. Ήταν ένα δοχείο ακένωτο από ουράνιους θησαυρούς. Ήταν ένα κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Από τη στιγμή που μπήκε στην αίθουσα της συνόδου η καρδιά του κτυπούσε δυνατά και με βαθιά πίστη προσευχόταν νοερά να φωτίσει, ο Θεός, ώστε στο τέλος να λάμψει η αλήθεια. «Πάτερ, δόξασόν σου τον Υιόν», έλεγε κι επαναλάμβανε με δάκρυα στα μάτια. Η αγάπη του στον λατρευτό μας Σωτήρα Χριστό του φλόγιζε όλο το κορμί και τον γέμιζε με ακαταμάχητη δύναμη. Στη συζήτηση, που είχε ανάψει ο τρομερός Άρειος με τη φιλοσοφική του μόρφωση, την πανουργία και την ευγλωττία του, αλλά και τους οπαδούς του ρήτορες, που τον ενίσχυαν αφάνταστα, πετούσε κυριολεκτικά κεραυνούς ενάντια στην αλήθεια και την Εκκλησία του Χριστού. Οι ώρες περνούσαν, χωρίς ένα θετικό αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή μάλιστα ένας από τους πιο δεινούς ρήτορες του Αρείου, ο Έλληνας σοφός Ευλόγιος είχε προβάλει τέτοια επιχειρήματα και με τόση μαεστρία που είχε νομισθεί ότι το δίκαιο βρισκόταν με το μέρος τους. Οι υπερασπιστές της χριστιανικής αλήθειας, κι αυτός ο Μ. Αθανάσιος, σώπασαν. Νεκρική σιγή είχε απλωθεί για μερικά δευτερόλεπτα στη μεγάλη αίθουσα της συνόδου. Εκείνη την ώρα σηκώθηκε από τη θέση του ο άγιος μας και ζήτησε να μιλήσει. Αργά προχωρεί προς το βήμα. Οι οπαδοί του αιρεσιάρχη χαμογέλασαν, σαν τον είδαν. Οι άλλοι πατέρες στενοχωρέθηκαν. Γνώριζαν πώς ο άγιος ήταν αγνός κι ενάρετος. Ήταν όμως, κι ο άνθρωπος ο απλοϊκός, με τα λίγα γράμματα και χωρίς αυτό που λέμε κατά κόσμο σοφία και γνώση. Πώς θα μπορούσε λοιπόν ο ταπεινός βοσκός να τα βγάλει πέρα μ' ένα ρήτορα σοφό και διεστραμμένο; Γι' αυτό στενοχωρέθηκαν και μερικοί αγωνιζόντουσαν να τον εμποδίσουν να ομιλήσει. Φοβόντουσαν μήπως ο τραχύς κι αδιάντροπος ρήτορας ζητήσει να τον εκθέσει και να τον γελοιοποιήσει. Ο Σπυρίδωνας, όμως, επέμενε. Κι ο Βασιλιάς έδωκε τον λόγο. Σιγή και πάλι νεκρική απλώθηκε στην αίθουσα. Οι φίλοι του Αρείου με δυσκολία συγκρατούν την περιφρόνηση τους, ενώ οι πατέρες με αισθήματα σεβασμού μα και απορίας κοιτούνε τον γέροντα. Κάποια στιγμή ο μέγας Σπυρίδων διακόπτοντας τη σιωπή στρέφεται προς τον φιλόσοφο και με φωνή σταθερή αρχίζει να του λέγει τούτα τα λόγια: -Άκουε, σοφέ. Ένας είναι ο Θεός. Αυτός με τον Λόγο Του και το Πνεύμα Του δημιούργησε όλο τον κόσμο. Και αυτά που βλέπουμε, μα κι εκείνα που δεν βλέπουμε. Αυτός έπλασε και το θαυμαστό κι υπέροχο δημιούργημα, τον άνθρωπο. Αυτός ο Λόγος του Θεού είναι Υιός του Θεού αληθής και ομοούσιος με τον Πατέρα. Για την ιδική μας σωτηρία, πιστεύουμε ότι ο Υιός του Θεού έγινε και άνθρωπος και γεννήθηκε από μία κόρη, την Παρθένο Μαρία. Μεγάλωσε σαν άνθρωπος εκεί στη Ναζαρέτ, δίδαξε επι τρία χρόνια κι ύστερα σταυρώθηκε και τάφηκε σαν άνθρωπος. Έπειτα αναστήθηκε σαν Θεός μετά τρεις μέρες και συνανέστησε κι εμάς και μας χαρίζει άφθαρτη και αιώνια ζωή. Ο Λόγος του Θεού, αφού παρέμεινε στη γη μετά την Ανάσταση Του επι σαράντα ημέρες, αναλήφθηκε ύστερα στον Ουρανό από όπου κι έστειλε στη γη μετά δέκα μέρες το Πανάγιο Πνεύμα το οποίο από τότε παραμένει στην Εκκλησία. Ο Λόγος του Θεού πιστεύουμε ακόμη, πώς θα ξανάρθει κάποια μέρα για να κρίνει τον κόσμο όλο. Ημείς δε, θα αναστηθούμε και θα παρουσιαστούμε μπροστά Του, για να απολογηθούμε σ' Αυτόν για όλα τα έργα, τα λόγια και τα ενθυμήματα μας. -Ο Λόγος του Θεού, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ομοούσιος με τον Πατέρα, Σύνθρονος, Ομότιμος και Ομόδοξος. Ένας είναι ο Θεός• Τρία Πρόσωπα όμως, τρεις Υποστάσεις, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Τα τρία αυτά Πρόσωπα, ο ένας Θεός, η μία Ουσία είναι για τον νου του ανθρώπου κάτι το άρρητο και ακατάληπτο. Όπως είναι αδύνατο να βάλει κανείς όλα τα νερά της θάλασσας σ' ένα ποτήρι, έτσι είναι αδύνατο και το πεπερασμένο μυαλό του ανθρώπου να χωρέσει και να κατανοήσει το άπειρο της Θεότητος. Για να δώσω όμως μια εξήγηση των λόγων μου, ας με συγχωρήσει ο Πανάγαθος που θα χρησιμοποιήσω αυτό το χειροπιαστό παράδειγμα. Τότε ο άγιος έβαλε το αριστερό χέρι στην τσέπη του κι έβγαλε ένα κεραμίδι και δείχνοντας το, έκαμε με το δεξί του το σημείο του σταυρού κι είπε: — «Εις το όνομα του Πατρός». Κι έσφιξε το κεραμίδι. Οι πατέρες που παρακολουθούν τη σκηνή, συγκλονίζονται κυριολεκτικά. Γιατί με τις λέξεις του αγίου, η φωτιά με την οποία ψήθηκε το κεραμίδι ανέβηκε πάνω. - «Και του Υιού», Πρόσθεσε. Τότε το νερό με το οποίο ζυμώθηκε το ξερό κεραμίδι, έτρεξε κάτω. — «Και του Αγίου Πνεύματος». Συμπλήρωσε ο πρακτικός και θεοφώτιστος διδάσκαλος. Το χώμα έμεινε στο χέρι του. - Αδελφοί και πατέρες μου, συνέχισε ο θαυματουργός• όπως το κεραμίδι αποτελεί ένα πράγμα μιας ουσίας και μιας φύσεως, αλλά είναι τρισύνθετο - φωτιά, νερό, χώμα — έτσι κι ο Άγιος Θεός. Αν και δεν πρέπει να παρομοιάσουμε την Άκτιστο και Υπερούσια αυτή Φύση με κτιστό και φθαρτό δημιούργημα, εν τούτοις για να κάνουμε τα ακατάληπτα καταληπτά, - ας μας συγχωρήσει το άπειρο έλεος Του - λέμε και τονίζουμε: - Ο Θεός είναι ένας κατά την ουσία και τη φύση. Αλλά κατά τα πρόσωπα ή τις υποστάσεις είναι Τριαδικός: Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Τα λόγια του αγίου κατέπληξαν τους παριστάμενους. Η αίθουσα αντήχησε από τις δοξολογίες προς τον Θεό και τις επευφημίες των Πατέρων. «Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών. Σύ ει ο Θεός ο ποιών θαυμάσια μόνος». (Ψαλμ. ος', 14-15). Ψάλλουν και δοξολογούν τον Κύριο. Ο Άρειος κι οι οπαδοί του καταντροπιάστηκαν πραγματικά. Ο φιλόσοφος ταπεινωμένος αναγνωρίζει κι ομολογεί φανερά την ήττα του: -Τα λόγια σου με έπεισαν, άγιε γέροντα, και το θαύμα με εβεβαίωσε, ότι έχεις δίκαιο. Πιστεύω τώρα. Πιστεύω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Υιός του Θεού, Θεός αληθινός κι Αυτός, ομοούσιος με τον Πατέρα. Δάκρυα χαράς έτρεξαν από τα μάτια όλων και πρώτα-πρωτα από τα μάτια του φιλοσόφου, που έσπευσε να δεχθεί το βάπτισμα και να γίνει χριστιανός. Η αλήθεια για μια ακόμη φορά θριάμβευσε. Και επεβλήθη «ουκ εν πειθοίς ανθρωπίνης σοφίας λόγοις, αλλ' εν αποδείξει Πνεύματος και δυνάμεως» (Α' Κορ. 6', 4). Δηλαδή όχι με συναρπαστικά λόγια ανθρώπινης σοφίας, αλλά με απόδειξη θείας δυνάμεως, που με το θαύμα που έγινε επιβεβαίωσε τη διδασκαλία. Να ποιος ήταν ο άγιος μας. Φλογερός, ζηλωτής στην πίστη, θεοφώτιστος.

Wednesday, 8 March 2017

ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

ΤΟ ΠΑΡΑΤΙΘΕΜΕΝΟΝ ΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑΣΙΟΝ ΚΕΙΜΕΝΟΝ ... ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΘΟΥΝ... 22.8.11 Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς Λουκάς 18,8 πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς; Θλίψιν έξει κάθε λογικό ον αναλογιζόμενο την πνευματική κατάσταση στην οποία είναι ο κόσμος. Η θάλασσα έγινε κατακόκκινη και πλέον δεν έχει νερό, αλλά το αίμα που χύνεται από την αλληλοσφαγή των ανθρώπων. Ο άνθρωπος, ως δαίμονας πια, ορμάει να κατασπαράξει ο ένας τον άλλον, χωρίς κανένα ηθικό φραγμό, χωρίς κανένα συναίσθημα, αλλά ως ένα άψυχο ον, υπακούοντας στα ζωώδη ένστικτα των παθών του. Η γη είναι δυσώδης και στενάζει από την πνευματική σήψη τόσο, όσο να μουδιάζουν και οι τελευταίοι υγιείς άνθρωποι, ώστε να κινδυνεύουν να πλανηθούν και να πουν και αυτοί «δε μυρίζει τίποτα, δε συμβαίνει τίποτα». Σεισμός μέγας και καταποντισμός προσπαθεί να γκρεμίσει τα τείχη που σήκωσαν οι Άγιοι Πατέρες για να περιφρουρήσουν την Εκκλησία. Ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήτες, διαστρεβλωτές του λόγου του Χριστού, διδάσκουν νέα δόγματα, θέλοντας να ενώσουν όλες τις βλάσφημες δοξασίες και διεστραμμένες ομολογίες υπό την ομπρέλα μιας ερμαφρόδιτης «αγάπης». Η δυσωδία αυτού του συνονθυλεύματος των ανθρωπόμορφων θηρίων που αποτελούν το λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» (ΠΣΕ), ξεπερνά αυτή των εκπεσόντων από τον ουρανό δαιμόνων. Οι «Ορθόδοξοι» συνιδρυτές αυτού; Το "Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, η Εκκλησία της Ελλάδος και η Εκκλησία της Κύπρου". Όσοι αναξίως ονομαζόμενοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί συμμετέχουν στις συνάξεις αυτών και συνυπογράφουν τα μανιφέστα τους, θέτουν τον εαυτό τους άξια στο βάραθρο των νικητών των μεγαλυτέρων προδοτών της πίστεώς μας. Αγνοούν ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ίδρυσε ΜΙΑ Εκκλησία; Ότι στο σύμβολο της πίστεως μας οι Ορθόδοξοι λέμε Εις μίαν, αγίαν, καθολικήν και άποστολικήν Εκκλησίαν; Όχι βέβαια, και τις αποφάσεις των οικουμενικών συνόδων γνωρίζουν πολύ καλά και το ίδιο Ευαγγέλιο παρεδόθη σε όλους τους ανθρώπους. Αλλά αυτά γίνονται για να πληρωθεί το ρηθέν υπό του αψευδούς στόματος του Χριστού (Ματθαίος 24,11 καὶ πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐγερθήσονται καὶ πλανήσουσι πολλούς). Αν κάποτε το σχίσμα παλαιού και νέου εορτολογίου έμοιαζε σε ορισμένους λίγο και άνευ λόγου, διότι έμεναν υποκριτικά μόνο στο ημερολογιακό ζήτημα αγνοώντας την ουσία του σχίσματος (δηλ. την αιρετική πατριαρχική εγκύκλιο του 1920 {1}), τότε σήμερα καθίστανται αναπολόγητοι. Αγνοεί κάποιος τις παράνομες και αντικανονικές αριστίνδην συνόδους που ακόμα μένουν αθεράπευτες . Αγνοεί κάποιος το ποιόν και το βίο του μασόνου Μελετίου Μεταξάκη, το πώς ανήλθε στον πατριαρχικό θρόνο και πώς εισήγαγε τη γάγγραινα της αίρεσης στους κόλπους της Ορθοδοξίας 1918: Ο Μελέτιος Μεταξάκης διορίζεται ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ Μητροπολίτης Αθηνών, από "Αριστίνδην Σύνοδο" - Αριστίνδην Σύνοδος είναι εκείνη που τα μέλη της έχουν επιλεγεί αυθαίρετα από την Πολιτεία, δηλαδή θεσμός ξένος προς την Ορθοδοξία -, κοσμική εξουσία χρώμενος (η βενιζελική εξουσία τον επέβαλε αργότερα και Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως) κατά παράβαση του Γ΄ Κανόνος της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Αγνοεί κάποιος το ότι ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, πριν γίνει Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και δεχθεί την εισαγωγή του νέου ημερολογίου, μετείχε ως καθηγητής πανεπιστημίου στην επιτροπή που μελετούσε την επικείμενη αλλαγή του ημερολογίου, της οποίας το πόρισμα ήταν αρνητικό ως προς αυτήν (2) 1923: Ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος διορίζεται ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ Μητροπολίτης Αθηνών, από πενταμελή "Αριστίνδην Σύνοδο" με τρεις ψήφους και ενώ εκρεμμούσαν εναντίον του σοβαρές κατηγορίες. 1938: Ο Χρύσανθος Φιλιππίδης διορίζεται ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, αντί του Δαμασκηνού Παπανδρέου, ο οποίος πλειοψήφησε με 31 έναντι 30 ψήφων. Η μεταξική δικτατορία θεωρώντας ως βενιζελικό τον Δαμασκηνό μεθοδεύει την αντικατάστασή του, επαναφέροντας σε ισχύ τον θεσμό της Αριστίνδην Συνόδου, η οποία εκλέγει τον Χρύσανθο. 1941: Ο Δαμασκηνός Παπανδρέου διορίζεται ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, αφού "Μείζων Αριστίνδην Σύνοδος", με τις ευλογίες της κατοχικής κυβέρνησης και των Γερμανών, του παραχωρεί τον αρχιεπισκοπικό θρόνο, απόφαση που ο Χρύσανθος δεν αναγνωρίζει. Έτσι ουσιαστικώς από το 1941 έως το 1946 - που ο Χρύσανθος υπέβαλε την παραίτησή του - στην κρατούσα Εκκλησία υπήρχαν δύο Αρχιεπίσκοποι Αθηνών! Αγνοεί κάποιος τις βλασφημίες του Αθηναγόρα, που όχι μόνο από Πατριάρχης θα έπρεπε να είχε καθαιρεθεί, αλλά και στην εκκλησία να μην εισερχόταν αν δε μετανοούσε για τα λεγόμενά του, πόσο μάλλον για τις πράξεις του. ( Μετά την δρομολογημένη εκ τεσσάρων κυβερνήσεων "παραίτηση" του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μαξίμου Ε΄, στις 18 Οκτωβρίου του 1948, και ειδικότερα μετά από πίεση των ΗΠΑ προς την τουρκική κυβέρνηση, ο Αθηναγόρας εξελέγη Πατριάρχης). 1967: Ο Ιερώνυμος Κοτσώνης διορίζεται ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ Αρχιεπίσκοπος Αθηνών - και ενώ ζούσε ακόμη ο Χρυσόστομος Χατζησταύρου - από οκταμελή (εχθροί του Χρυσοστόμου και οι οκτώ) "Αριστίνδην Σύνοδο" που επανέφερε σε ισχύ ο Αναγκαστικός Νόμος 3/1967 της Χούντας. Αγνοεί την υποταγή του Δημητρίου και τη συνέχιση του μιαρού έργου των προκατόχων του, δηλαδή τις συμπροσευχές και τα συλλείτουργα, την άμεση κοινωνία με το ένα εκ των θηρίων της Αποκάλυψης, τον αιρεσιάρχη πάπα της Ρώμης. (Κατά τη διάρκεια της εκλογής, η Τουρκική Κυβέρνηση είχε διαγράψει τα ονόματα τεσσάρων συνυποψηφίων του από τον κατάλογο εκλογίμων, μεταξύ αυτών του Σταυρουπόλεως Μαξίμου και του θεωρούμενου ως βέβαιου νέου Πατριάρχη, του Χαλκηδόνας Μελίτωνο). 1974: Ο Σεραφείμ Τίκας διορίζεται ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, από "Αριστίνδην Σύνοδο", ενώ μετέπειτα προέβη σε καρατόμηση των αντιφρονούντων επισκόπων. Αλλά δεν μπορεί να αγνοήσει κάποιος το θεοσοφιστή και νικητή του διαγωνισμού της βλασφημίας και της αίρεσης των Οικουμενικών Πατριαρχών από τον προηγούμενο αιώνα έως και σήμερα. Το γνήσιο τέκνο της απωλείας, κατά τα λεγόμενα και τις πράξεις του. Τον αποδομητή πίστεως και ιστορίας, τον ισοπεδωτή των πατερικών κανόνων. Τον εκπληρωτή και τελειωτή της αιρετικής εγκυκλίου του 1920 (1), τον άξιο αρχηγό της αγέλης που «ποιμαίνει την Ορθόδοξη Εκκλησία» στις ημέρες μας. Τον αρχηγό της πατριάς, του γένους όχι των ορθοδόξων, όχι των Ελλήνων, αλλά αυτών των ψευδοπροφητών που εγείρονται για να πλανήσουν πολλούς, το σημερινό Οικ. Πατριάρχη Βαρθολομαίο, που αν θέλουμε να καταγράψουμε τις αιρετικές και βλάσφημες διδαχές και πράξεις που εποίησε, άτινα εάν γράφηται καθ’έν, ουδέ αυτόν οίμαι τον κόσμον χωρήσαι τα γραφόμενα βιβλία. Δεν μπορεί λοιπόν να αγνοηθεί αυτός ο λύκος, διότι τα έργα του στην εποχή μας είναι ηλίου φαεινότερο ότι είναι εκ διαμέτρου αντίθετα από το Λόγο του Χριστού.(Ματθαίος 7,15 Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἅρπαγες. ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς). Οι άνθρωποι φαίνεται να φορούν αντηλιακά κάτοπτρα, κάτοπτρα υποκρισίας, μην μπορώντας να δουν τον Ήλιον της δικαιοσύνης. Τι ωφελεί ημάς αδελφοί η υπακοή εις τους άρχοντας και τους υιούς των ανθρώπων εφόσον γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει εκεί η σωτηρία; (ψαλμ.146,3 μη πεποιθατε επ αρχοντας και εφ υιους ανθρωπων οις ουκ εστιν σωτηρια ). Τι μας λέει ο Χριστός : (Ιωάννης 8,32 ἐὰν ὑμεῖς μείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ, ἀληθῶς μαθηταί μού ἐστε, καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς ) και αλλού (Ματθαίος 7,21 Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ' ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς ). Ιδού η υποκρισία, ιδού η άρνηση και η αποστασία. Εσείς γνωρίσατε το λόγο του Χριστού, αλλά δε μείνατε σε αυτόν. Άξια λοιπόν δεν ανήκετε στους μαθητές Του, πόσο μάλλον και στους ποιμένες της Εκκλησίας Αυτού. Μη λοιπόν έχετε απορία ποιού παιδιά και μαθητές είστε, το λέει ξεκάθαρα ο Χριστός ( Ιωάννης 8,42 εἰ ὁ Θεὸς πατὴρ ὑμῶν ἦν, ἠγαπᾶτε ἂν ἐμέ• ἐγὼ γὰρ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐξῆλθον καὶ ἥκω• οὐδὲ γὰρ ἀπ' ἐμαυτοῦ ἐλήλυθα, ἀλλ' ἐκεῖνός με ἀπέστειλε. διατί τὴν λαλιὰν τὴν ἐμὴν οὐ γινώσκετε; ὅτι οὐ δύνασθε ἀκούειν τὸν λόγον τὸν ἐμόν. ὑμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ διαβόλου ἐστέ, καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν. ἐκεῖνος ἀνθρωποκτόνος ἦν ἀπ' ἀρχῆς καὶ ἐν τῇ ἀληθείᾳ οὐχ ἕστηκεν, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀλήθεια ἐν αὐτῷ• ὅταν λαλῇ τὸ ψεῦδος, ἐκ τῶν ἰδίων λαλεῖ, ὅτι ψεύστης ἐστὶ καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ. ἐγὼ δὲ ὅτι τὴν ἀλήθειαν λέγω, οὐ πιστεύετέ μοι). Τι έχει να αναλογηθεί ο σημερινός ονομαζόμενος Χριστιανός; Πόσους νόμους και κανόνες θα πρέπει να γνωρίζει κάποιος και από πόσα πανεπιστήμια και θεολογικές σχολές θα πρέπει να περάσει για να κατανοήσει πού και ποιός είναι με το Χριστό για να συμπορευθεί μαζί Του; Μόνον αυτό (Ματθαίος12,50 ὅστις γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς, αὐτός μου ἀδελφὸς καὶ ἀδελφὴ καὶ μήτηρ ἐστίν ). Προφανώς αγάπησε τη χλιαρότητα, τη δόξα και την αναγνώριση των ανθρώπων, το χρήμα και την καλοπέραση. Έτσι οφείλει να διάγει το βίο του ο άνθρωπος; (Αποκ. 3,15 οἶδά σου τὰ ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶ οὔτε ζεστός• ὄφελον ψυχρὸς ἦς ἢ ζεστός• 3,16 οὕτως ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου). Πέρασε ένας αιώνας από τότε που εμφανίστηκε η παναίρεση του οικουμενισμού (επανεμφανίστηκε) και οι Χριστιανοί είναι πιο μουδιασμένοι από ποτέ. ( Ματθαίος 24,12 διὰ τὸ πληθυνθῆναι τὴν ἀνομίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν ). Έως πότε; Δεν καταλαβαίνουν το σκοπό τους; Πού μας οδηγούν; Στην παγκοσμιοποίηση των θρησκειών, των κρατών και των λαών, ώστε να βασιλέψει ο άρχων του κόσμου τούτου, το βδέλυγμα της ερημώσεως. Ο αντίχριστος. Άξιο λόγου είναι ότι οι άνθρωποι του ΠΣΕ ερμηνεύουν την αλήθεια όπως θέλουν, ως φιλοσοφικό ιδεολόγημα, ως προσωπική ανθρωποκεντρική και εγωκεντρική αλήθεια. Μπλέκουν οι ειδωλολάτρες φιλόσοφοι με τους θεολόγους-θεοσοφιστές τις ιδεολογίες και τις δοξασίες τους, ώστε να συμπράξουν με τους τεχνοκράτες-σατανολάτρες (μασόνους) σε μια νέα εποχή, μια νέα παγκόσμια ιδεολατρεία. Τη λατρεία του ΜΑΤΣ (Μέγα Αρχιτέκτονα Του Σύμπαντος κατα τους μασόνους), τη λατρεία του υπέρτατου όντος, του μετρέγια, του μαχντί, της μητέρας γαίας - φύσης κλπ, δηλαδή μίας πολλαπλής αλήθειας, που ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Οδηγοί τυφλοί, ψεύτες και υποκριτές, που δίκαια σας πρέπει η γέεννα του πυρός. Τι ελάλησε ο Χριστός; Εγώ ειμί η Αλήθεια, εγώ ειμί η Ζωή, εγώ ειμί η Οδός, εγώ ειμί το Φως του κόσμου (Ιωάννης 8,12 - 14,6 ). Σπέρματα του διαβόλου, και εσείς δεν εισέρχεστε στη Βασιλεία των ουρανών και στους άλλους κλείνετε την πόρτα, φίδια βρομερά και δηλητηριώδη που κυλιέστε στα λύματα των βαθέων του σατανά και δηλητηριάζετε τους πάντες με τις εωσφορικές διδαχές σας, προδότες και διαστρεβλωτές του Λόγου του Θεού που ερμηνεύετε το ευαγγέλιο εκ του περισσεύματος της διαστροφής σας και όχι αγιογραφικά όπως θα έπρεπε, τι πρόκειται να σας γλυτώσει από τη δίκαια κρίση του Χριστού; Δύο χιλιάδες χρόνια μετά τη γέννησή Του και αγωνίζεστε να κτίσετε (περήφανοι τέκτονες) και να μας φέρετε ένα νέο χριστό, ένα χριστό που θα έρθει στο όνομα των ανθρώπων, δηλαδή στο όνομα το δικό του (Ιωάννης5:43 ἐγὼ ἐλήλυθα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ πατρός μου, καὶ οὐ λαμβάνετέ με•ἐὰν ἄλλος ἔλθῃ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ, ἐκεῖνον λήψεσθε ). Υποκριτές σας φταίει ο αγώνας των λιγοστών αγωνιστών χριστιανών, που μετά φόβου Θεού μένουν πιστοί στον Λόγο του Χριστού και από την άλλη συμπροσεύχεστε και αναγνωρίζετε τους κάθε λογής αιρετικούς υβριστές Αυτού, τι και αν αυτοί εμμένουν στις αναθεματισμένες (υπό των οικουμενικών συνόδων ) θέσεις τους (Ματθαίος 5,19 ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν• ὃς δ' ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν). Ελέγχετε με το μικροσκόπιο βασανιστικά και άδικα το μικρό ποίμνιο των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών και από την άλλη εισάγετε από την κύρια πύλη μετά βαΐων και κλάδων τον αντίχριστο και το συμφερτό του (Ματθαιος 23,24 ὁδηγοὶ τυφλοί, οἱ διϋλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες ) Αλλά δε διώκετε τους μαθητές, το Διδάσκαλο διώκετε, δε διώκετε τα παιδιά, τον Πατέρα διώκετε. Και αυτό γιατί σας ελέγχουν για τις αποστασίες και προδοσίες σας, για τις πρωτοφανείς και άνευ προηγουμένου βλασφημίες σας (Ιωάννης 15,18 Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν ) . Ας μην κρυβόμαστε λοιπόν πίσω από το δάκτυλο μας, στην εποχή μας τα πάντα είναι φανερά και έτσι γνωστά τοις πάσι. Πρέπει άμεσα να αποστασιοποιηθούν και να αποτειχιστούν από αυτά τα θηρία όσοι αγαπούν και θέλουν το Χριστό και να συμπορευθούν με όσους πραγματικά Τον ακολουθούν, χωρίς υπεκφυγές και δικαιολογίες (Ιωάννης Χρυσόστομος Παύλος Εβραίους 13:17 Πώς ουν Παύλος φησίν, πείθεσθαι τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε; Ανωτέρω ειπών, ων αναθεωρούντες την έκβασιν της αναστροφής, τότε είπε πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε. Τι ουν, φησίν, όταν πονηρός η και μη πειθόμεθα; Πονηρός πώς λέγεις; ει μεν περί πίστεως φεύγε και παραίτησαι, μη μόνον αν άνθρωπος η, αλλά καν άγγελος εξ ουρανού κατιών). Επιτέλους να ενωθούν ΟΛΟΙ όσοι θέλουν να ορθοτομούν τον Λόγο της Αληθείας σε ένα κοινό αγώνα. Μακριά από έριδες , χωρισμούς, μωροφιλοδοξίες [ βέβαια ο καθρέπτης σε όσα κομμάτια και αν έχει «σχιστεί» συνεχίζει να καθρεφτίζει]. Γι ΄αυτήν τη λυπηρή πραγματικότητα ένα θα πρέπει να φρονούμε και να ευχόμαστε ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΕΝΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΔΕΗΘΩΜΕΝ «Παρακαλῶ δέ ὑμᾶς, ἀδελφοί, διά τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν᾽Ιησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τό αὐτό λέγητε πάντες, καί μήιἦ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δέ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοΐ καί ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ» (᾽Απόστολος Παῦλος Α´ Κορ. Α´ 10) ] . Όσοι πιστοί προσέλθετε και μη βάζετε πάνω από το θέλημα της καρδιάς σας τίποτα (Ματθαίος 10,37 Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος• καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος) πόσο μάλλον τα υλικά αγαθά˙ το τι θα πει ο κόσμος ή τις μικροφιλοδοξίες. (Ιωάννης 12,25 ὁ φιλῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἀπολέσει αὐτήν, καὶ ὁ μισῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, εἰς ζωὴν αἰώνιον φυλάξει αὐτήν ). Φυσικά δε θα είναι εύκολο, αλλά με γενναιότητα θα ανταπεξέλθουμε σ΄αυτές τις έσχατες περιστάσεις (Ιωάννης 16,33 ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε• ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον ). Όσοι πιστοί προσέλθετε και μη φρονείτε τα των ανθρώπων και του διαβόλου, αλλά τα του Θεού. Αλήθεια αδελφοί όποιος θέλει να ακολουθήσει το Χριστό πρέπει πρωτίστως να αρνηθεί το θέλημα του ( Ματθαίος 16,24 Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι. ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν• ὃς δ' ἂν ἀπολέσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ, εὑρήσει αὐτήν. τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; ) Ήρθε ο καιρός που το Ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού έχει κηρυχθεί σε όλη την οικουμένη ώστε να είναι η καλή μαρτυρία προς σωτηρία για όλα τα έθνη. Ας μη γινόμαστε και εμείς υποκριτές αλλά πιστοί έστω σε λίγα ώστε να μας πει ο Κύριος (Ματθαίος 25,21 εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω• εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου ). Αμήν γένοιτο. Πρεσβύτερος Δημήτριος (1) ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣΠΡΟΣ ΤΑΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ 1920 Η καθ’ ημάς Εκκλησία φρονούσα ότι η των διαφόρων Χριστιανικών Εκκλησιών προσέγγισις προς αλλήλας και κοινωνία ουκ αποκλείεται υπό των υφισταμένων μεταξύ αυτών δογματικών διαφορών και ότι τοιαύτη τις προσέγγισις τα μάλα εστίν ευκταία και αναγκαία και πολλαχώς χρήσιμος εις τε το καλώς ενοούμενον συμφέρον εκάστης των επί μέρους Εκκλησιών και του όλου χριστιανικού σώματος και εις παρασκευήν και διευκόλυνσιν της πλήρους ποτέ, συν Θεώ και ευλογημένης ενώσεως, έκρινε τον παρόντα καιρόν τα μάλιστα πρόσφορον προς ανακίνησιν και από κοινού μελέτην του σπουδαίου τούτου ζητήματος. Ει γαρ και εν τούτω ενδέχεται ίνα προκύψωσι και παρεμβληθώσιν αι από των παλαιών προλήψεων και έξεων ή και εξ αξιώσεων δυσχέρεια, αι τοσάκις τέως το έργον της ενώσεως ματαιώσασαι, όμως κατά την γνώμην ημών, περί απλής το κατ΄ αρχάς προκειμένου συναφείας και προσεγγίσεως, αι δυσχέρειαι αύται έσονται πάντως ήττον σπουδαίαι, αγαθής δε υπαρχούσης θελήσεως και διαθέσεως ούτε δύνανται ούτε οφείλουσι κώλυμα αποτελέσαι ακαταγώνιστον και ανυπέρβλητον. Όθεν το πράγμα ημείς γε και κατορθωτόν και είπερ ποτέ εύκαιρον επί τη συντελεσθείση νυν επ΄ αισίοις συμπήξει της Κοινωνίας των Εθνών υπολαμβάνοντες, προαγόμεθα θαρρούντως εκθείναι ενταύθα εν ολίγοις τας σκέψεις και την γνώμην ημών περί του τρόπου, καθ΄ ον την προσέγγισιν ταύτην και συνάφειαν ενοούμεν και δυνατήν υπολαμβάνομεν, μετά πόθου εκζητούντες και απεκδεχόμενοι την κρίσιν και την γνώμην και των λοιπών των τε κατά την Ανατολήν αδελφών και των εν τη Δύσει και απανταχού σεβασμίων Χριστιανικών Εκκλησιών. Νομίζομεν τοίνυν ημείς, ότι δύο τάδε τα μέγιστα εις την επίτευξιν της τοιαύτης εφετής και ωφελίμου προσεγγίσεως συντελέσαι και ταύτην κατεργάσασθαι και εκδηλούν δύνανται. Και πρώτον αναγκαίαν και απαραίτητον υπολαμβάνομεν την άρσιν και απομάκρυνσιν πάσης αμοιβαίας δυσπιστίας και δυσφορίας μεταξύ των διαφόρων Εκκλησιών, προκαλουμένης εκ της παρά τισιν εξ αυτών παρατηρουμένης τάσεως εις το σαγηνεύσαι και προσηλυτίσαι άλλων ομολογιών οπαδούς. Ουδείς γαρ αγνοεί τι και σήμερον συμβαίνει δυστυχώς πολλαχού, επί διασπάσει της εσωτερικής ειρήνης των Εκκλησιών, ιδία των εν Ανατολή, νέων ούτω θλίψεων και δοκιμασιών παρ΄ αυτών των ομοθρήσκων επιφερομένων αυτοίς, και οίαν μεγάλην, αντί του μηδαμινού αποτελέσματος, προκαλεί απέχθειαν και οξύτητα αντιθέσεως η τάσις αύτη τινών εις το προσηλυτίζειν και σαγηνεύειν τούς οπαδούς των άλλων χριστιανικών ομολογιών. Ούτω δε της ειλικρινείας και της εμπιστοσύνης προ παντός αποκαθισταμένης μεταξύ των Εκκλησιών, νομίζομεν δεύτερον ότι επιβάλλεται ίνα αναζωπυρωθή και ενισχυθή προ παντός η αγάπη μεταξύ των Εκκλησιών, μη λογιζομένων αλλήλας ως ξένας καί αλλοτρίας, αλλ΄ ως συγγενείς και οικείας εν Χριστώ καί "συγκληρονόμους και συσσώμους της επαγγελίας του Θεού εν τω Χριστώ". (Εφεσ. 3, 6). Υπό της αγάπης γαρ εμπνεόμεναι αι διάφοροι Εκκλησίαι και ταύτην προτάσσουσαι εν ταις περί των άλλων κρίσεσι και ταις προς αυτάς σχέσεσι, την μεν διάστασιν αντί του επεκτείνειν και αυξάνειν ως οίον τε συντομεύσαι και σμικρύναι δυνήσονται, δια της διεγέρσεως δε τακτικού φιλαδέλφου ενδιαφέροντος περί της καταστάσεως, της ευσταθείας και της ευεξίας των άλλων Εκκλησιών, δια της σπουδής εις το παρακολουθείν τοις παρ΄ αυταίς συμβαίνουσι και ακριβέστερον γνωρίζειν το κατ΄ αυτάς και δια της προθυμίας εις το τείνειν εκάστοτε αμοιβαίως χείρα βοηθείας και αντιλήψεως, πολλά τα αγαθά εις δόξαν και εις όφελος εαυτών τε και του χριστιανικού σώματος επιτελέσουσι και κατορθώσουσι. Δύναται δε η φιλία αύτη και αγαθόφρων πρός αλλήλους διάθεσις εκφαίνεσθαι και τεκμηριούσθαι ειδικώτερον, κατά την γνώμην ημών, ως εξής: α) δια της παραδοχής ενιαίου ημερολογίου προς ταυτόχρονον εορτασμόν των μεγάλων χριστιανκών εορτών υπό πασών των Εκκλησιών, β) δια της ανταλλαγής αδελφικών γραμμάτων κατά τας μεγάλας του εκκλησιαστικού ενιαυτού εορτάς, εν αις είθισται, και εν άλλαις εκτάκτοις περιστάσεσι, γ) δια της οικειοτέρας συσχετίσεως των εκασταχού ευρισκομένων αντιπροσώπων των διαφόρων Εκκλησιών, δ) δια της επικοινωνίας των Θεολογικών Σχολών και των αντιπροσώπων της Θεολογικής Επιστήμης και δια της ανταλλαγής των εν εκάστη Εκκλησία εκδιδομένων θεολογικών και εκκλησιαστικών περιοδικών και συγγραμμάτων, στ) δια της συγκροτήσεως παγχριστιανικών συνεδρίων προς εξέτασιν ζητημάτων κοινού πάσαις ταις Εκκλησίαις ενδιαφέροντος, ζ) δια της απαθούς και επί το ιστορικώτερον εξετάσεως των δογματικών διαφορών από της έδρας και εν ταις συγγραφαίς, η) δια του αμοιβαίου σεβασμού των κρατούντων εν ταις διαφόροις Εκκλησίαις ηθών και εθίμων, θ) δια της παροχής αμοιβαίως ευκτηρίων οίκων και κοιμητηρίων δια τας κηδείας και την ταφήν των εν τη ξένη αποθνησκόντων οπαδών των ετέρων ομολογιών, ι) δια της πρόφρονος τέλος αμοιβαίας υποστηρίξεως των Εκκλησιών εν τοις έργοις της θρησκυτικής επιρρώσεως, της φιλανθρωπίας και τοις παραπλησίοις. ια΄) δια της πρόφρονος τέλος αμοιβαίας υποστηρίξεως των Εκκλησιών εν τοίς έργοις της θρησκευτικής επιρρώσεως, της φιλανθρωπίας και τοίς παραπλησίοις Ο τοποτηρητής του Πατριαρχικού Οικουμενικού Θρόνου Κωνσταντινουπόλεως Μητροπολίτης Προύσης Δωρόθεος, Ο Μητροπολίτης Καισαρείας Νικόλαος. Ο Μητροπολίτης Κυζίκου Κωνσταντίνος. Ο Μητροπολίτης Αμασείας Γερμανός. Ο Μητροπολίτης Πισσιδείας Γεράσιμος. Ο Μητροπολίτης Αγκύρας Γερβάσιος. Ο Μητροπολίτης Αίνου Ιωακείμ. Ο Μητροπολίτης Βιζύης Άνθιμος. Ο Μητροπολίτης Σηλυβρίας Ευγένιος. Ο Μητροπολίτης Σαράντα Εκκλησιών Αγαθάγγελος. Ο Μητροπολίτης Τυρολόης και Σερεντίου Χρυσόστομος. Ο Μητροπολίτης Δαρδανελλίων και Λαμψάκου Ειρηναίος (2) Πρός τό Σ/όν Υπουργικόν Συμβούλιον. «…λαβόντες υπ’οψιν: 8) Οτι η Εκκλησία της Ελλάδος ως καί αι λοιπαί Ορθόδοξοι Αυτοκέφαλοι Εκκλησίαι, αν καί ανεξάρτητοι εσωτερικως, ειναι ομως στενως συνδεδεμέναι πρός αλλήλας καί ηνωμέναι, διά της αρχης της πνευματικης ενότητος της Εκκλησίας, αποτελουσαι μίαν καί μόνην, τήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν, καί συνεπως ουδεμία τούτων δύναται νά χωρισθη των λοιπων καί αποδεχθη νέον ημερολόγιον, χωρίς νά καταστη σχισματική απέναντι των αλλων. Οθεν καί η Εκκλησία της Ελλάδος οπως μεταβάλλη τό εκκλησιαστικόν ημερολόγιον αυτης, ειναι απαραίτητον καί οφείλει, ινα μή αποσχισθη των λοιπων Ορθοδόξων Εκκλησιων, τουθ’ οπερ ου μόνον τήν ενότητα καί αρμονίαν της όλης Ορθοδόξου Εκκλησίας θέλει καταστρέψη καί τίν δύναμιν αυτης μειώση, αλλά καί από Εθνικης απόψεως ειναι ασύμφορον καί επιζήμιον, καίι δέον νά συννενοηθη προηγουμένως ως αποφαίνεται ανωτέρω καί η Ιερά Σύνοδος ημων (κατά τήν συνεδρίαν αυτης της 20 Μαϊου 1919) μετά των λοιπων Ορθοδόξων Εκκλησιων… Διά πάντας τούς ανωτέρω λόγους κρίνομεν πρέπον νά διατηρηθη εν ισχύϊ ως εκκλησιαστικόν ημερολόγιον τό Ιουλιανόν, καθόσον δηλαδή αφορα καί τας θρησκευτικάς εορτάς και τα της Εκκλησίας εν γένει μέχρις ου να συννενοηθωσι και συναινέσωσι εις τήν μεταβολήν αυτου πασαι αι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι. Οθεν μετά μακράν συζήτησιν καί μελέτην του θέματος, ως καί πάντων των σχετικων πρός αυτό ζητημάτων, συνετάξαμεν τό σχέδιον νόμου, οπερ εχομεν τήν τιμήν νά υποβάλωμεν υπό τήν εγκρισιν του Υπουργικου Συμβουλίου. Εν Αθήναις τη 16 Ιανουαρίου 1923 Η επί της μεταρρυθμίσεως του ημερολογίου Επιτροπή Γ. ΚΟΦΙΝΑΣ, Δ. ΑΙΓΙΝΙΤΗΣ, Χ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,Π. ΤΣΙΤΣΕΚΛΗΣ, ΑΜ. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ

Tuesday, 21 February 2017

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ Ο ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΣΤΗΣ

Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΜΕΓΑΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΣΤΗΣ, ΟΙ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΑΙ ΤΙ ΚΑΜΝΟΥΝ; "Όταν κανείς «γυμνή τη κεφαλή», σαφώς δηλαδή, λέγει κάτι αντίθετο προς την Πίστι, δυνάμεθα και προ Συνοδικής αποφάνσεως να χαρακτηρίσωμε αυτό αίρεσι, και αυτόν αιρετικό (Bλέπε IE΄ Kανόνα Πρωτοδευτέρας Συνόδου). Η Γραφή λέγει: «Πάντες οι θεοί των εθνών δαιμόνια» (Ψαλμ. 95:5). Και για τη λατρεία των εθνικών λέγει: «Έθυσαν τους υιούς και τας θυγατέρας αυτών τοις δαιμονίοις» (Ψαλμ. 105:37), «Α θύει τα έθνη, δαιμονίοις θύει και ου Θεώ» (A΄ Kορ. 10:20). Ο αρχιοικουμενιστής δε Πατριάρχης αντιθέτως προς τη Γραφή λέγει, ότι σε όλες τις Θρησκείες ο αυτός Θεός υπάρχει και όλοι οι λαοί τον αυτό Θεό λατρεύουν με διαφορετικό τρόπο. Ερωτούμε: Δεν είνε τούτο ολοφάνερη αίρεσι, η οποία θα έπρεπε να εξεγείρη σε διαμαρτυρία όλους τους πιστούς;"

Wednesday, 11 January 2017

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΘΛΙΒΟΜΕΝΩΝ Η ΧΑΡΑ

Προσευχή στην Παναγία, των θλιβομένων η χαρά Μία υπέροχη και συγκινητική προσευχή ελπίδας προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Υπεραγία Θεοτόκε, Μητέρα του ζώντος Θεού, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, που δοξάστηκες από τον Υιό σου και Θεό μας με το να κυοφορηθεί από εσένα, ώστε να γίνεις «χώρα του αχωρήτου», δέξου και τη δική μου προσευχή, την απλή και ταπεινή. Δέξου τη δοξολογία μου ως τιμιώτερη από τα Χερουβείμ και ενδοξότερη ασύγκριτα από τα Σεραφείμ, ως ανώτερη από τους αγγέλους και αρχαγγέλους, ως Βασίλισσα του Ουρανού και Δέσποινα – Κυρία του κόσμου, ως η μόνη Θεο-τόκος και Μητέρα του Φωτός. Δέξου την ευχαριστία μου για τη στοργική αθόρυβη παρουσία σου στη ζωή μου, για τις μεσιτείες σου στον Κύριο, ώστε μέσω των Μητρικών σου παρακλήσεων να αξιωθώ του ελέους Του «εν τω νυν αιώνι και εν τω μέλλοντι». Δέξου και τη δέησή μου ως αναξίου και αμαρτωλού που ζητά συμπαράσταση και συμπόρευση. Ξέρεις ότι η Χάρις του Θεού έρχεται, εάν ταπεινώσω τον εαυτό μου. Κι η ταπείνωση γεννάται από τη συντριβή της καρδιάς, αλλά και την εμπειρία της αγάπης του μεγάλου Θεού μου. Μάθε μου την ταπείνωση, εσύ που είσαι η ενσάρκωσή της. Μάθε μου τη Θεική αγάπη, εσύ που τη γεύτηκες πάνω απ’ όλους πιο πολύ. Ακόμα, σε παρακαλώ «Αγνή Παρθένε Μαριάμ, των θλιβομένων η χαρά», χάρισέ μου την πίστη που υπομένει, την υπομονή που ελπίζει, την ελπίδα που χαροποιεί και τη χαρά που γίνεται εμπειρία παρουσίας Χριστού. Μα πάνω απ’ όλα κάνε με να αγαπώ όλο τον κόσμο, αφήνοντας τον εαυτό μου στα χέρια σου και νικώντας τη φιλαυτία, τη ρίζα όλων των παθών. Γίνε το Φως της ζωής μου, η ζωή της καρδιάς μου, η καρδιά της χαράς μου. Εις αιώνας! perivolipanagias

Thursday, 3 November 2016

ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΛΕΓΟΜΕΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΠΟΙΟΥΜΕΝΟΥΣ ΟΜΟΛΟΓΕΙΝ

ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΛΕΓΟΜΕΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΠΟΙΟΥΜΕΝΟΥΣ ΟΜΟΛΟΓΕΙΝ από τον ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ, Τετάρτη, 12 Οκτώβριος 2011 στις 9:41 π.μ. ΠΗΓΗ: ΑΚΤΙΝΕΣ 8 Οκτ 2011 Πατριάρχης Βαρθολομαίος:«ουδόλως τυγχάνει αληθές ότι παρασυρόμεθα εις μίαν απροϋπόθετον ένωσιν των εκκλησιών…..». Σύμφωνα με πληροφορίες από την εφημερίδα «Καθημερινή»08/10/2011 – και το © ΑΠΕ-ΜΠΕ o Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος από την Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας, «επικαλούμενος τις νουθεσίες του αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη, κτίτορος της παλαιότερης μονής του Αγίου Όρους, επεσήμανε ότι για την οδό που οδηγεί στην «τελείωσιν του μοναχού», ο «πρώτος όρος είναι η υπακοή» η οποία ελαφρύνει τον ζυγόν της ασκητικής ζωής, διότι το βάρος αυτού αίρεται υπό του ηγουμένου». Πρόσθεσε, ότι ο «δεύτερος όρος» είναι «η μεταξύ των αδελφών αγάπη και ενότης» και «η μη η εν υμίν μήτε διχοστασίαι και έριδες», οι οποίες «ατυχώς» εμφιλοχωρούν «εξ εγωισμού και φιλοδοξίας ωρισμένων εις μοναστικάς αδελφότητας» και οδηγούν «εις επικινδύνους και ολισθηράς δια την ψυχικής σωτηρίαν και την πνευματικήν πρόοδον ατραπούς». «Το επικίνδυνον δε έγκειται εις το γεγονός ότι ο τοιούτος μοναχός πλανάται θεωρών ότι ούτος τηρεί «άσπιλον» την παρακαταθήκην της πίστεως, αγνοών την εντολή του Θεού διατυπούμενην σαφώς υπο του πρωτοκορυφαίου των αποστόλων Παύλου : «Πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε, αύτοι γαρ αγρυπνούσιν υπέρ των ψυχών υμών, ως λόγον αποδώσοντες» επεσήμανε ο Οικουμενικός Πατριάρχης και συνέχισε: «Ούτω κι ημείς έχομεν απόλυτον συνείδηση της ευθύνης, την οποίαν φέρομεν μετά του αρχιερατικού και πατριαρχικού ωμοφορίου, επί των ώμων ημών». Ο Οικουμενικός Πατριάρχης καταδίκασε τη στάση των αρνητών του διαλόγου «μετά των ετεροδόξων», τονίζοντας ότι η «κατέχουσα την αλήθεια» Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει να φοβάται «οιασδήποτε εκπτώσεως, η παραχαράξεως της αγίας ημών πίστεως», αλλά συνεχίζει τον διάλογο «δια να πεισθούν οι καλοπροαίρετοι, εκ των συνομιλητών ημών». «Εν τω συνόλω, ο διάλογος ενδέχεται να φαίνηται αποτυχημένος. Η Θεία Χάρις όμως ενδέχεται να προσείλκυσε προς την αλήθειαν, τινάς των συμμετεχόντων εις αυτόν. Διότι, δεν αξίζει να διεξάγεται διάλογος, ακόμη και εάν μια μόνον ψυχήν ελκυσθή προς την αλήθειαν;» ρώτησε ο κ. Βαρθολομαίος. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης επεσήμανε ότι επανειλημμένως έχει τονίσει στο παρελθόν «τας ουσιώδεις διαφοράς μεταξύ Ορθοδοξίας και άλλων ομολογιών». Αναφερόμενος, ειδικότερα στον διάλογο με την καθολική εκκλησία υπογράμμισε ότι «η Ορθόδοξος Εκκλησία πάντοτε εύχεται «υπέρ της των πάντων ενώσεως» και δεν δύναται να αρνηθεί τον εαυτό της», όταν προσκαλείται σε διάλογο για τον σκοπό της επίτευξης αυτής της ενώσεως, όπως «την επιθυμεί και Αύτος Ούτος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός», αλλά όχι χωρίς ουσιώδεις προϋποθέσεις : «Η ένωσις είναι ο τελικός στόχος, αλλά πρό αυτού, πρέπει να επιτευχθεί η ταυτότης εν τη πίστει». «Διο και ουδόλως εφεισθημεν, ομιλούντες προ ετών προς τους ρωμαιοκαθολικούς αδελφούς να επισημάνωμεν ότι με την τακτική την οποία ακολουθεί η ρωμαιοκαθολική εκκλησία αποδεχόμενη, ολοέν και νέα δόγματα, αι πορείαι αυτής και της ημετέρας εκκλησίας, αντί να συγκλίνουν προς την ένωσιν, αποκλίνουν και οδηγούν προς την απομάκρυνση της μιας, από της άλλης (Πανεπιστήμιο Τζορζταουν 21η Οκτωβρίου 1997)» συμπλήρωσε ο κ. Βαρθολομαίος και πρόσθεσε : «Συνεπώς, ουδόλως τυγχάνει αληθές ότι παρασυρόμεθα εις μίαν απροϋπόθετον ένωσιν των εκκλησιών, ούτε είναι αληθές ότι παραβλέπομεν τας διαφοράς αι οποίαι εμποδίζουν την ένωσιν». Ο Οικουμενικός Πατριάρχης επεσήμανε ειδικότερα τις ευθύνες «της πρώτης τη τάξει» μονής του Αγίου Όρους (στην οποία εγκαταβιώνει και ένας μικρός αριθμός ζηλωτών μοναχών) στα ζητήματα της Κανονικότητας, έναντι άλλης μονής «μικρότερου κύρους», που θα προβεί «είς ενέργειας διασπαστικάς της ψυχικής και πνευματικής ενότητος», τονίζοντας ότι «η Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας δεν δικαιολογείται να γίνει ουραγός, άλλης τινός μονής, τοιαύτα φρονούσης». «Η Μεγίστη Λαύρα δεν ημπορεί και δεν επιτρέπεται να είναι ουραγός της σχισματικής Εσφιγμένου. Η Μεγίστη Λαύρα έχει κύρος είναι το πρώτο μοναστήρι του Αγίου Ορους και πρέπει να πρωτοπορεί και να είναι σημαιοφόρος του υγειούς Ορθοδόξου φρονήματος και δόγματος. Αλλά πρέπει να είναι πάντοτε πρώτη η Λαύρα και εις την διακήρυξιν και εις την εφαρμογή της ενότητος, εν πνεύματι αγάπης και αληθείας» επεσήμανε ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Κλείνοντας την ομιλία του επικαλέστηκε ένα εδάφιο της επιστολής του Ιακώβου: «Αδελφοί, εάν τις εν υμίν πλανηθή από της αληθείας και επιστρέψη τις αυτόν, γινωσκέτω ότι ο επιστρέψας αμαρτωλόν εκ πλάνης οδού αυτού σώσει ψυχήν εκ θανάτου και καλύψει πλήθος αμαρτιών (Ιακ. Ε' 19-20)». Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έψαλε τρισάγιο στους Τάφους των Πατριαρχών εντός του περιβόλου της Μονής της Μεγίστης Λαύρας, όπου φυλάσσονται οι κάρες τεσσάρων προκατόχων του στον Πατριαρχικό Θρόνο. Νωρίτερα, οδεύοντας προς τη Μονή, σταμάτησε και προσευχήθηκε στο αγίασμα του Αθανασίου του Αθωνίτη. Ετικέτες ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ 5 σχόλια: Ανώνυμος είπε... Πατριάρχης Βαρθολομαίος:«ουδόλως τυγχάνει αληθές ότι παρασυρόμεθα εις μίαν απροϋπόθετον ένωσιν των εκκλησιών…..». Από τη στιγμή που θεωρεί τον Παπισμό Εκκλησία δεν εκφράζει δημόσια και εκκλησιαστικά την παναίρεση του Οικουμενισμού με την οποία αμνηστεύει τις αιρέσεις; 8 Οκτωβρίου 2011 9:16 μ.μ. Αντιοικουμενιστής είπε... Εις ολισθηρός δρόμος υφίσταται: ο δρόμος του "οικουμενικού" μας πατριάρχη. Δεν είναι τυχαίο ότι πήγες στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας την μόνην εκ των 20 Αγίων Μονών που δεχθήκανε το 1280 να συλλειτουργήσουν με τους λατινόφρονας. Υπακοή κάνουμε μόνον στον Άγιον Τριαδικόν Θεόν, στους Αγίους Αποστόλους και στους Αγίους Πατέρας της Μιας Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας και ουδέν βαδίζοντα εκτός Αγίας Ορθοδοξίας αναγνωρίζουμε, είτε μοναχός, είτε λαϊκός, είτε μιγάς, είτε ιερεύς, είτε αρχιερεύς, είτε καθηγητής, είτε βασιλεύς. Να μας αναφέρεις Βαρθολομαίε επακριβώς τις προϋποθέσεις που εσύ θεωρείς κάτω από τις οποίες η ένωσις με τους λατίνους είναι εφικτή! Αλλά τίποτα δεν φανερώνεις. Όλα συζητώνται σε σκοτεινές στοές και τίποτα δεν γνωστοποιείται. Ο καιρός στο Αγιώνυμον Όρος είναι πολύ κακός. Κάκιστος! Ο Άγιος Τριαδικός Θεός να μας φωτίζει και να μας ελεήσει. Αμήν 8 Οκτωβρίου 2011 10:00 μ.μ. Ανώνυμος είπε... Αγάπη χωρίς αλήθεια είναι το χειρότερο μίσος. Ο γιατρός δίνει το φάρμακο στον άρρωστο και ας είναι πικρό(αφού πρώτα του πεί οτι είναι άρρωστος). Δεν τον αφήνει να πεθάνει μόνο και μόνο για να μην πικραθεί από το φάρμακο. Η αληθινή αγάπη είναι για τη σωτηρία και όχι για τις δημόσιες σχέσεις. Δυστυχώς στο όνομα μιας δήθεν αγάπης ούτε οι εν αιρέσει επιστρέφουν, ούτε οι εν αληθεία ομολογούν. Και έτσι η πανθρησκεία ιδρύεται στον όνομα μιας αγάπης... Πώς και πόσο ο διάβολος ζηλεύει τον Θεό;; Έχει όμως ήδη κριθεί. Γρηγορείτε και προσεύχεσθε. Η Χάρις μεθ' υμών. 9 Οκτωβρίου 2011 1:38 π.μ. Ανώνυμος είπε... Ο διάλογος πρέπει να συνεχιστεί(είναι εντολή του Χριστού), αλλά στον αποστολικό και πατερικό δρόμο, μακριά από αυτοπροβολές και κομπορρημοσύνες. Από ανθρώπους με βίωμα ορθόδοξο και εμπειρία εκκλησιαστική και όχι διδακτορικά και βατικάνειες ανατροφές. Για να μεταδώσεις την πίστη σου, πρέπει πρώτα να την έχεις κανει εσύ βίωμα και εμπειρία της ζωής σου. 9 Οκτωβρίου 2011 1:48 π.μ. Ανώνυμος είπε... Άλλο είναι η ομολογία και διδασκαλία και άλλο ο διάλογος! Η ομολογία και η διδασκαλία επιτρέπεται και επιβάλλεται, αλλά ο διάλογος απαγορεύεται. Ο Απόστολος Παύλος δίδασκε να μην συζητούμε με τους αιρετικούς για θέματα πίστεως παρά μόνο να κάνουμε μία ή δύο νουθεσίες και εφόσον επιμένουν στη πλάνη να απομακρυνόμαστε από αυτούς. Για αυτό το λόγο επιβάλλεται η διακοπή των διαλόγων!!! Άλλο τώρα ότι ο Πατριάρχης ρίχνει στάκτη στα μάτια των προβληματισμένων πιστών με το δόλωμα "μα να μην διαφωτίσουμε τους αιρετικούς και τους αλλοθρήσκους;" Όμως δεν θα διακοπούν οι διάλογοι γιατί αποτελούν μέσο μαζί με τις συμπροσευχές-κοινές διακηρύξεις με τους αιρετικούς το τρόπο θεολογικής και ψυχολογικής προπαρασκευής των λαών για την υιοθέτηση της Παγκόσμιας Θρησκείας στην οποία θα υπάρχει ποικιλομορφία δογμάτων αλλά και υποχρεωτική μυστηριακή κοινωνία όλων με όλους δίχως διακρίσεις Πίστεως, ορθής και αίρεσης... 9 Οκτωβρίου 2011 2:13 μ.μ.

ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΙΕΡΩΣΥΝΗ

Η ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ και η ιερωσύνη, η άφεση και το θαύμα κατά τον άγιο Χρυσόστομο Description: F:\pmeletios\images\ag_xrysostomos.jpg Η ελεημοσύνη «ιερέας καθίστησι, και ιερωσύνην πολύν φέρουσα μισθόν». Η ελεημοσύνη μας κάνει ιερείς και μάλιστα μας χαρίζει μια ιερωσύνη που μας προσφέρει πολύ μισθό. Ο ελεήμων δεν φορά τη στολή και τα στολίδια του ιερέως, αλλά φορά τη στολή της φιλανθρωπίας, που είναι πιο άγια από τη στολή του ιερέως. Δεν αλείφεται με λάδι υλικό αλλά με το άγιο Πνεύμα. Δεν φορά στεφάνι συμβολικό αλλά στεφανώνεται με το έλεος και τους οικτιρμούς του Θεού. «Τον στεφανούντα σε εν ελέει και οκτιρμοίς» (Ψαλμ. 102,4). Ο ελεήμων δεν προσφέρει απλώς θυσία προς τον Θεό, αλλά γίνεται ίσος με το Θεό (Ματθ. 5,45). Το θυσιαστήριο του ελεήμονος «ιερέως» δεν το έκτισε κανένας ονομαστός αρχιτέκτων, όπως ο Βεσελεήλ στην Παλαιά Διαθήκη, ούτε κάποιος μεγάλος τεχνίτης αλλά ο ίδιος ο Θεός με ύλη λαμπρότερη από τον ουρανό. Το έκτισε με ψυχές λογικές. Στα άγια των αγίων μπαίνει ο ιερεύς για να προσφέρει την ιερατική θυσία. Και ο ελεήμων μπαίνει στον ιερώτερο χώρο, όπου υπάρχει μόνο ο Θεός. Στην προσωπικότητα του ανθρώπου, στην εικόνα του Θεού! Ο ιερεύς καλύπτεται με παραπετάσματα, όταν θυσιάζει. Ο ελεήμων αντίθετα θυσιάζει δημόσια κι όμως η θυσία του αυτή είναι πιο φρικτή. Διότι αν κάνεις την ελεημοσύνη με μοναδικό κίνητρο τι θέλει ο Θεός και για τον Θεό, τότε, ακόμη κι αν σε είδε ολόκληρη η οικουμένη, εν τούτοις η πράξη σου έγινε εντελώς μυστικά και δεν σε είδε κανείς. Αυτό το θυσιαστήριο αποτελείται από τα ίδια τα μέλη του Χριστού και το σώμα του Κυρίου γίνεται θυσιαστήριο. Σεβάσου το. Στο ανθρώπινο σώμα θυσιάζοντας είναι σαν να θυσιάζεις στο ιερό σώμα του Κυρίου. Αυτό το θυσιαστήριο είναι πιο φρικτό ακόμη και από το τωρινό (το χριστιανικό), όχι μόνο από το προχριστιανικό (της Π.Δ.). Μη απορείτε γι’ αυτό που σας λέγω. Το τωρινό θυσιαστήριο είναι θαυμαστό εξ αιτίας της θυσίας που γίνεται επάνω του. Το θυσιαστήριο του ελεήμονος δεν είναι θαυμαστό γι’ αυτό μόνο, αλλά και γιατί αποτελείται από την ίδια τη θυσία αυτή. Συνεπώς ασχέτως που είσαι λαϊκός έχεις πιο φρικτό θυσιαστήριο. Κι όμως ενώ σέβεσαι το θυσιαστήριο του χριστιανικού ναού, γιατί δέχεται το σώμα του Χριστού, συμπεριφέρεσαι περιφρονητικά σ’ αυτόν που είναι το ίδιο το σώμα του Χριστού και τον βλέπεις με αδιαφορία να χάνεται. Αυτό το θυσιαστήριο, εν αντιθέσει με το θυσιαστήριο του ναού που είναι σε ορισμένα μόνο μέρη, βρίσκεται παντού και μπορείς να κάνεις θυσία συνεχώς· ενώ στο άλλο μόνο μια φορά την ημέρα μπορεί να λειτουργήσει ο ιερεύς. Ναι στην ελεημοσύνη γίνεται ιερατική θυσία. Επικαλείται ο ελεήμων το Άγιο Πνεύμα όχι με λόγια αλλά με πράξεις. Τίποτα δεν διατηρεί και δεν ανάβει περισσότερο τη φωτιά του Πνεύματος, όσο αυτό το λάδι, αν χύνεται άφθονο. Στο θυσιαστήριο αυτό δεν υπάρχουν κάρβουνα και θυμίαμα και ωραίες ευωδίες. Κι όμως αναπέμπει δόξα και ευχαριστία συνεχώς προς το Θεό. «Αι ευχαί σου και αι ελεημοσύναι σου ανέβησαν ενώπιον του Θεού (Πραξ. 10,4) είπε άγγελος στον ειδωλολάτρη, Ρωμαίο αξιωματικό Κορνήλιο, που προσευχόταν και ελεούσε συνεχώς. Ο Κορνήλιος ήταν ειδωλολάτρης, διότι δεν είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τον αληθινό Θεό, αλλά ήταν ευσεβής και φοβούνταν τον Θεό, αν και δεν είχε την διδαχή και την καθοδήγηση της Παλαιάς Διαθήκης. Γι’ αυτό και η θυσία του ανέβηκε στον ουρανό. Να η αξία της ελεημοσύνης. (Διασκευή από Ε.Π.Ε., Χρυσοστόμου έργα, 19,526 και εξής). * * * Η ελεημοσύνη όταν ξεχύνεται απλόχερα εξαφανίζει σαν φωτιά τ’ αμαρτήματα και μας καθιστά δικαίους. Γι’ αυτό ας μη δίνουμε με τσιγγουνιά. Ας μιμούμαστε το σποριά που δεν λυπάται τον σπόρο, αντίθετα τον σκορπίζει απλόχερα για να λάβει πλούσιο καρπό. Δεν βλέπεις πόσα δίνουν άλλοι στους μίμους και τις πόρνες. Δώσε στο Χριστό τα μισά απ’ όσα δίνουν εκείνοι στους χορευτές του δρόμου. Δώσε εσύ στους πεινασμένους τόσα, όσα από εγωισμό δίνουν εκείνοι στους θεατρίνους. Εκείνοι καλύπτουν με άφθονο χρυσό το σώμα των πορνών, και συ δεν καλύπτεις ούτε μ’ ένα φθηνό ρούχο τη σάρκα του Χριστού, αν και τη βλέπεις γυμνή. Ποιας συγγνώμης είναι αυτό άξιο, πόσης τιμωρίας δεν είναι άξιο, όταν εκείνος προσφέρει τόσα πράγματα στη γυναίκα που τον καταστρέφει και τον ντροπιάζει, ενώ εσύ δεν προσφέρει σχεδόν τίποτα σ’ εκείνον που σε σώζει και σε κάνει εκλεκτό; Αλλά ξοδεύοντας για την κοιλιά σου βέβαια και για να μεθάς και για να κάνεις ασωτείες, δε σκέφτεσαι καθόλου τη φτώχεια· αν όμως χρειασθεί να βοηθήσεις φτωχό, γίνεσαι φτωχότερος απ’ όλους. Και τρέφοντας βέβαια παράσιτους και κόλακες, σαν να δαπανάς από πηγές, τόσο πολύ χαίρεσαι· όταν όμως συναντήσεις φτωχό, τότε σε κυριεύει ο φόβος μη γίνεις φτωχός (ενθ. ανωτ. σ. 507). * * * Η ελεημοσύνη είναι σπουδαιότερο πράγμα από το ν’ ανασταίνει κανείς νεκρούς. Γιατί είναι πολύ πιο σπουδαίο να δώσεις τροφή στον πεινασμένο Χριστό από το ν’ αναστήσεις νεκρούς στο όνομα του Χριστού. Στην πρώτη περίπτωση εσύ ευεργετείς τον Χριστό, στην δεύτερη ο Χριστός εσένα. Και αμείβεται κανείς όταν ευεργετεί και όχι όταν τον ευεργετούν. Στην περίπτωση αυτή, αν δηλαδή κάνεις θαύματα, εσύ οφείλεις στον Θεό· ενώ στην περίπτωση της ελεημοσύνης σου οφείλει ο Θεός (ενθ’ ανωτ. σ. 447). ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ