Wednesday, 21 February 2018


Η ΠΕΡΙ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΣ ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΤΟΤΕ ΦΟΙΤΗΤΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΜΗΝΑ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ ΝΥΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΥ

«ΙΕΡΟΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ, & ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ» «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ» ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ 56 – ΚΑΡΕΑΣ Α.Π. 949 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2018 Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ»ΤΟΥ 1971 (ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΜΗΝΑ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ (ΝΥΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΥ) ΓΡΑΦΕΙΣΑ ΕΝ ΕΤΕΙ 1972) ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ: ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΘΕΜΑΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΩΝ ΣΥΝΑΞΕΩΝ - ΟΜΙΛΙΩΝ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΩΡΑ 6 Μ.Μ. ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΑΙΣΚΟΝΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. ΔΝΣΙΣ: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΚΑΡΕΑ 56, ΤΗΛ. 210. 7643909 (210. 6020176) ΤΕΥΧΟΣ 199 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2008 ΤΟ ΠΕΡΙ «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ» ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΝ ΤΟΥ 1972 ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΜΗΝΑ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ (ΝΥΝ ΜΗΤΡΟΠ. ΚΗΡΥΚΟΥ). Ἐπί τοῦ χειρογράφου μου ἐκείνου, το ὁποῖον παραθέτω εἰς την συνέχειαν, και ἐπί τοῦ ὁποίου ἐστηρίχθησαν οἱ Νικολαίτες διά να «καταδικάσουν» την «χειροθεσίαν», ἐσημειοῦτο ὡς ἐν προλόγω καί τό ἑξῆς διευκρινιστικόν: «Ἡ μικρά ἔρευνα αὕτη περί τῆς χειροθεσίας, δέον ὅπως μή θεωρηθῆ ὡς τελική καί πλήρης, ἀλλά ὡς μία ἀφορμή πρός εὐρυτέραν ἔρευναν τοῦ θέματος, δεδομένου ὅτι δέν ὑπάρχουσι μονογραφίαι ἤ μελέται ἐπί τοῦ θέματος τῆς χειροθεσίας». Ὅπερ σημαίνει ὅτι δεν ἦτο μία αὐθεντική θεολογική γνώμη, παρά μία φροντιστηριακή ἄσκησις – μελέτη, μη ὁλοκληρωθεῖσα, διό και δεν ειχε κανένας δικαίωμα να την χρησιμοποιήση, πολλῶ μᾶλλον μία Σύνοδος, ἡ ὁποία θέλει να ἐμφανίζεται και ὡς «καθαρά» και «ἁγία». Ταύτην την σημείωσιν δεν ἔλαβον ὑπ’ ὄψιν οἱ Νικολαίτες, με ἀποτέλεσμα να ἐκλάβοιυν αὐτήν και εἰδικά την φράσιν περί τῆς «γενομένης χειροθεσίας» ἀδια;κρίτως ὡς αὐθεντικήν, δογματικήν και ὁμολογιακήν γνώμην, και να στηρίξουν ἐπ’ αὐτῆς την βλάσφημον και ἱερόσυλον, καθ’ ἡμᾶς, και παντελῶς ἀνόητον ἀπόφασίν των περί «καταδίκης τῆς χειροθεσίας», διότι οὐσιαστικά καταδικάζουν τους ἑαυτούς των. Εστηρίχθησαν, δηλαδή, εἰς μίαν ἀνεύθυνον γνώμην, την ὁποίαν ὅλως προχείρως ἐξέφρασα ὡς νεαρός φοιτητητής, χωρίς να ἐξετάσουν ὑπό ποίας συνθήκας και προυποθέσεις ἐλέχθη, και τι διευκρινίσεις επηκολούθησαν ὑπό τῆς Συνόδου, ἀκόμη και ἀπό την Ρωσικήν Συνοιδον, και τοῦτο διά να τεκμηριώσουν μίαν Συνοδικήν των ἀπόφασιν, και να «ἀποδείξουν» ὅτι ἔγινε «χειροθεσία ὡς ἐπί σχισματικῶν», και ὅτι δῆθεν αὐτοί τωρα (το 2007) εἶναι «καθαροί ἀπό τοῦ ρύπου τῆς χειροθεσίας», ἐνῶ ὁ Κήρυκος ὁ ὁποῖος ἐχειροτονήθη ὑπό δῆθεν «χειροθετημένων» οφείλει και αὐτός να καταδικάση την «γενομένην χειροθεσίαν». Δηλαδή τελεία διαστροφή τῶν πραγμάτων. Το ὅλον αὐτό κίνημα τῆς «καταδίκης τῆς γενομένης χειροθεσίας» εἶναι ὄντως ἀχαρακτήριστον. Ἡ δολιότης, ὁ καιροσκοπισμός καί ἡ κακή σκοπιμότης ξεπερνάει τά ὅρια. Πώς δεν ἐσκέφθηκαν ὅτι καταδικάζοντες την δῆθεν «γενομένην χειροθεσίαν» καταδικάζουν τους ἑαυτούς των, καταδικάζουν την ἴδια την Σύνοδον, ἡ ὁποία ἀπ’ ἀρχῆς ἐδήλωσεν ἐπανειλημμένως ὅτι οὐδέποτε ἐδέχθη χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν, ἀλλά και την συγχωρητικήν ευχήν, όπως ερμήνευσαν τινές την χειροθεσίαν, (πράγμα το οποίον δέν αλλάζει τίποτα), και αυτην λοιπόν την συγχωρητικήν ευχήν ουσιαστικά την απέρριψεν ο Κλήρος και ο λαός, αφ’ οτου μάλιστα εγένετο αντιληπτόν ότι το λεχθέν υπό της Εξαρχίας ότι οι Ρωσοι απεδέχθησαν την Ομολογία;ν μας ητο εν μέγα ψευδος/Ναι ο Κλήρος και λαός απέρριψε και την «γενομένην χειροθεσίαν» και την «λεγομένην συγχωρητικήν ευχήν», οπωσδήποτε και αν εγινε, οποιεσδήποτε ευχές και αν διαβάστηκαν, υπό οποιοδήποτε νόημα και αν την εκαμαν, διότι, ο ευσεβής Κληρος και Λαός απεφάνθη ουχί θεολογικως, αλλά με την απλότητά του ως εξής: Καλά τι νοημα να διαβάζεται από κακοδόξους ευχές εις Ορθοδόξους ειτε τις πού ευχές χειροτονίας, ειτε τις πούμε συγχωρητικές, όταν αυτές διαβάζονται από κακοδόξους σε Ορθοδόξους;». Και ὁ μοναχός Χρυσάφιος γνωρίζει τι γράφει,; Γνωρίζει πόσον ἐκθέτει τον εαυτόν του, ὅταν ἐνῶ ὡς μοναχός ἔπρεπε να μην ἀνέχεται οὔτε εἰς το ἐλάχιστον να καινοτομήται το Εὐαγγέλιον, κατά τον ἅγιον Θεόδωρο τον Στουδίτη, οὗτος ὑπηρετεῖ το ψεῦδος και την σκοπιμότητα τοῦ ἁπανταχοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ. Διότι τί ἄλλο είναι ἡ καταδίκη τῆς ἀνυπάρκτου ἤ καλύτερον τῆς μη γενομένης δεκτῆς χειροθεσίας παρά ἐπιβεβαίωσις της διά ἐξυπηρέτησιν τῆς ἑνώσεως ὅλων τῶν παλαιοημερολογιτῶν με βάσι την δῆθεν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς και τῆς Καθολικῆς, ὅπως λένε, Ἐκκλησίας, τουτέστιν τῆς Νεοημερολογιτικῆς καθ’ ἡμᾶς τοῦ ἁπανταχοῦ Νεοημερολογιτικοῦ και Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ; … Απορίας ἄξιον πώς, δεν καταλαβαίνουν πώς το μόνον πού ἐπέτυχον με αὐτήν την ἀπόφασιν των περί καταδίκης τῆς χειροθεσίας, εἶναι ὅτι «παίζουν ἐν οὐ παικτοῖς», βλασφημοῦν κατά τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἐμπαίζουν ἑαυτούς και ἀλλήλους, ὑποστασιάζουν την «χειροθεσίαν» (και καταδικάζουν τάς χειροτονίας των ...). Ἰδού τό χειρόγραφον τοῦ 1972. «Οἰκονομητέον, ἔνθα οὐ παρανομητέον». «Μή παραλαβάνοντες τό ἀλλότριον, φθείροντες τό ἡμέτερον, ὄ ἐστι κακῶν οἰκονόμων». (Γρηγορίου Ναζιανζηνοῦ). ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ Κατά Σεπτέμβριον τοῦ 1971 Ἒξαρχία τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου μετέβη εἰς ΗΠΑ πρός διακανονισμόν σχέσεων μετά τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἐν Διασπορᾶ. Μετά ἀπό αἴτησιν τῆς ἡμετέρας Ἐξαρχίας, ἡ Ρωσική Σύνοδος ἤχθη εἰς τήν ὑπ’ ἀριθμ. 16-11/12.9.1971 Ἀπόφασιν, καθ’ ἥν, δύο Ἐπίσκοποι τῆς Συνόδου των, θά ἐχειροθέτουν τούς δύο Ἐπισκόπους Κάλλιστον καί Ἐπιφάνιον, οὗτοι τούς λοιπούς καί τόν λοιπόν Κλῆρον. Ἔκτοτε ἐδημιουργήθη τό πρόβλημα περί τοῦ πῶς δέον νά ἐκληφθῆ ἡ χειροθεσία. Ἐπηκολούθησεν μία ἑρμηνευτική δήλωσις τοῦ Μητροπολίτου τῶν ἐν Διασπορᾶ Ρώσων Φιλαρέτου, ὅτι δέον νά ἐκληφθῆ ὡς εὐλογία. (Βλέπε Ποιμαντορικήν Ἐγκύκλιον1972). Ἠναγκάσθημεν νά μελετήσωμεν τό πρόβλημα καί τήν θέσιν τοῦ ὅρου «χειροθεσία ἐν τῆ πράξει τῆς Ἐκκλησίας». Ὡς δέ θά ἀποδειχθῆ ἐκ τῶν ἀκολουθούντων, ἡ χειροθεσία ἐχρησιμοποιήθη μόνον ἐπί σχισματικῶν ἤ αἱρετικῶν, πρός ἐπικύρωσιν τοῦ ἀκύρως ἐν τῶ σχίσματι τελεσθέντος μυστηρίου. Ἐν τῆ ἐννοία δέ τῆς «εὐλογίας» καί πάλιν πρόκειται περί ἀναζωογοννήσεως τοῦ ἀκύρως τελεσθέντος μυστηρίου. Ἡ μικρά ἔρευνα αὕτη περί τῆς χειροθεσίας, δέον ὅπως μή θεωρηθῆ ὡς τελική καί πλήρης, ἀλλά ὡς μία ἀφορμή πρός εὐρυτέραν ἔρευναν τοῦ θέματος, δεδομένου ὅτι δέν ὑπάρχουσι μονογραφίαι ἤ μελέται ἐπί τοῦ θέματος τῆς χειροθεσίας. Ἡ μονογραφία τοῦ Π. Τρεμπέλα «Τάξις χειροτονιῶν καί χειροθεσιῶν» άναφέρεται εἰς τάς χειροθεσίας τοῦ κατωτέρω κλήρου. ΘΕΜΑ: ΠΕΡΙ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ Εἰς τήν ἀρχαίαν Ἐκκλησίαν ἐναλάσσονταν οἱ ὅροι χειροτονία, χειροθεσία. Ἡ ἑρμηνεία τῶν δύο τούτων ὅρων ἦτο ἠ αὐτή. Ἐσήμαινον δέ οἱ ὅροι χεῖραν θέτω καί χεῖραν τείνω. Σύν τῆ παρόδω ὅμως τοῦ χρόνου ἐδιαφοροποιήθη ἡ ἔννοια τῆς χειροπθεσίας, κατά τοιοῦτον τρόπον, ὥστε τό χειροθετεῖν νά ἀντικαθιστᾶ ἐνίοτε τό χειροτονεῖν, ἐν τῆ περιπτώσει καθ’ ἥν τό χειροτονεῖν ἐγένετο τύποις μόνον καί οὐχί οὐσία (ἐνεργεία). Οὕτω διά τούς σχισματικούς καθωρίσθη, ὅπως διά νά «κοινωνήσουν» καί ἐνταχθοῦν εἰς τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν, ἀπητεῖτο ἡ χειροθεσία καί οὐχί ἡ χειροτονία. Τοῦτο γίνεται κατανοητόν ἐκ τοῦ Η΄ Κανόνος τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἰδού τί λέγει ὁ Η΄ Κανών: «Περί τῶν ὀνομαζόντων ἑαυτούς καθαρούς ποτε, προσερχομένων δέ τῆ Καθολικῆ Ἀνατολικῆ ‘Εκκλησία, ἔδοξε τῆ Ἁγία καί μεγάλη Συνόδω, ὥστε χειροθετουμένους αὐτούς, οὕτως μένειν ἐν τῶ Κλήρω». ΠΟΙΑ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΕΝ ΤΩ Η ΚΑΝΟΝΙ ΤΗΣ Α΄ ΟΙΚΟΥΜ. ΣΥΝΟΔΟΥ ΑΙ ΔΥΟ ΜΟΡΦΑΙ ΧΡΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ Σχολιάζων ἐν τῶ Πηδαλίω του ὁ ἱερός Νικόδημος ὅτι «ἡ χειροθεσία ἐδῶ δέν εἶναι χειροτονία, καθώς ἴσως ἤθελεν ὑπολάβη τινάς, ἀλλά εἶναι τό νά βάλλεται ἡ χείρ τῶν ἱερωμένων εἰς τάς κεφαλάς τῶν τοιούτων αἱρετικῶν καί νά δέχωνται ὡς μετανοοῦντες. Οὕτω γάρ διά χειροθεσίας (καί οὐ διά χειροτονίας) καί ὁ μθ τῆς ἐν Καρθαγένη θέλει νά δέχωνται οἱ μετανοοῦντες. Ὅτι δέ ἀληθής ὁ λόγος μου μαρτυρεῖ καί ἡ ζ΄ Σύνοδος. Ἀναγνωσθέντος γάρ τοῦ ἰδίου τούτου Κανόνος ἐν τῆ α΄ πράξει αὐτῆς, καί ζητηθέντος πῶς νοητέον τό χειροθετουμένους, εἶπεν ὁ ἁγιώτατος Ταράσιος, ἐπ’ εὐλογίας ἐνταῦθα ἡ χειροθεσία λέγεται, καί οὐκ ἐπί χειροτονίας». Εἰς αὐτό τό σχόλιόν του ὁ ἱερός Νικόδημος ἀναφέρει ἀπό τάς διαταγάς τῶν Ἀποστόλων καί ἐκ τοῦ κεφαλαίου μα΄ καί μγ΄: «Καθώς τόν ἄπιστον δέχεσαι, ἀφ’ οὗ τόν βαπτίσεις, ἔτσι καί τόν ἁμαρτωλόν, ἀφ’ οὗ χειροθετήσεις, ὡς καθαρόν θέλεις ἀποκαταστήσει εἰς τήν νομήν τήν πνευματικήν. Καί ἡ χειροθεσία γίνεται εἰς αὐτόν ἀντί βαπτίσματος, ἐπειδή διά τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν ἐδίδετο τό Πνεῦμα τό Ἅγιον εἰς τούς πιστεύοντας...». Σημειωτέον ὅτι ἡ χειροθεσία ἐν προκειμένω, ὡς σχολιάζεται ὑπό τοῦ ἱεροῦ Νικοδήμου, δέν ἀναφέρεται εἰς τήν χειροθεσίαν τῶν Κληρικῶν, ἀλλά εἰς τήν χειροθεσίαν τῶν μετανοούντων πιστῶν, ἵνα διά ταύτης ἀποκατασταθοῦν εἰς τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν. Ἡ Σύνοδος αὕτη ἔδέχθη τούς Καθαρούς ἤ Ναυατιανούς οἰκονομικῶς. Διά τούς Καθαρούς ἠσχολήθη ὁ Μέγας Βασίλειος εἰς τόν Α΄ Κανόνα αὐτοῦ. «Οἱ Καθαροί καί αὐτοί τῶν ἀπεσχισμένων εἰσί. Πλήν ἀλλ’ ἔδοξε τοῖς ἀρχαίοις, τοῖς περί τόν Κυπριανόν, λέγω καί Φιρμιλιανόν τόν ἡμέτερον, τούτους πάντας μιᾶ ψήφω ὑποβαλεῖν, Καθαρούς καί Ἐγκρατίτας καί Ὑδροπαραστάτας καί Ἀποτακτίτας, διότι ἡ μέν ἀρχή τοῦ χωρισμοῦ διά σχίσματος γέγονεν, οἱ δέ τῆς Ἐκκλησίας ἀποστάντες, οὐκ ἔτι ἔσχον τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ’ ἑαυτούς. Ἐπέλιπε γάρ ἡ μετάδοσις τῶ διακοπῆναι τήν ἀκολουθίαν. Οἱ μέν γάρ πρῶτοι ἀναχωρήσαντες, παρά τῶν Πατέρων ἔσχον τάς χιεροτονίας καί διά τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν αὐτῶν, εἶχον τό χάρισμα τό πνευματικόν, οἱ δέ ἀπορραγέντες, λαϊκοί γενόμενοι οὔτε τοῦ βαπτίζειν, οὔτε τοῦ χειροτονεῖν εἶχον ἐξουσίαν, οὔτε ἠδύναντο χάριν Πνεύματος ἁγίου ἑτέροις παρέχειν ἧς αὐτοί ἐκπεπτώκασιν...». Ὁ Α΄ Κανών τοῦ Μγεάλου Βασιλείου ἀναφέρεται εἰς τούς Καθαρούς περί ὧν ὁμιλεῖ ὁ Η΄ Κανών τῆς Α΄ Οἱκουμενικῆς Συνόδου. Ὀ Μ. Βασίλειος σχολιάζει τόν τρόπον καθ’ ὅν ἔγένοντο δεκτοί. Λέγει μέν περί τῶν Καθαρῶν ὅτι ἦσαν σχισματικοί, ἀλλά καί ὅτι ἡ Σύνοδος τοῦ Κυπριανοῦ καί τοῦ Φιρμιλιανοῦ τούς κατατάσσει εἰς τήν ἰδίαν μοῖραν μέ τούς Ἐγκρατίτας, ‘Υδροπασχίτας κλπ. καί τούς δέχεται κατά τόν αὐτόν τρόπον, μέ τήν διαφοράν ὅτι ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐχειροτονήθησαν ἤ ἔλαβον τήν χάριν παρά τῶν Πατέρων τούς δέχεται κατά κάποιον ἠπιώτερον τρόπον. Ἐν τούτοις ὅμως λέγει ὅτι καί ἐν τοιαύτη περιπτώσει ὁ τρόπος αὐτός εἶναι οἰκονομίας χάριν καί τό αἰτιολογεῖ οὕτω πως: «Ἡ μέν ἀρχή τοῦ χωρισμοῦ διά σχίσματος γέγονεν, οἱ δέ τῆς Ἐκκλησίας ἀποστάντες, οὐκ ἔτι ἔσχον τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ’ ἑαυτούς». Περί τῆς χειροθεσίας τῶν αἱρετικῶν ἤ σχισματικῶν οἵτινες εἶχον λάβει τό βάπτισμα ἐν τῆ Μιᾶ Ἐκκλησία καί ἐξ αὐτῆς ἐξέκκλιναν εἰς σχίσμα ἤ αἵρεσιν ποιεῖται λόγον ἡ ἐπιστολή τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου πρός τόν Ἀλεξανδρείας ‘Αλέξανδρον. Ἡ ἐπιστολή ἀναφέρεται εἰς τούς ὑπό τοῦ Μελετίου χειροτονηθέντας καί ὁρίζει ὅτι πρέπει νά γίνωνται δεκτοί δι’ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ τῆς Ἀλεξανδρείας Ἐπισκόπου «μυστικωτέρα τινί χειροτονία βεβαιούμενοι». (Περί τῆς ἐπιστολῆς βλέπε Σωκράτους Ἐκκλησιαστική Ἰστορία Α΄, Ἑλλην. Πατρολ. 67, 80). Ἡ ἰδία φράσις ἐπαναλαμβάνεται καί εἰς τήν Ἐκκλησιαστικήν Ἱστορίαν Θεοδωρήτου Βιβλ. Α, 9). Ἡ φράσις αὕτη «μυστικωτέρα χειροτονία βεβαιωθέντας» ἠμφεσβητήθη ὑπό τινων καί ὑπεστηρίχθη ὅτι πρόκειται περί παρεισαγωγῆς εἰς τό περιθώριοντῆς ἑρμηνευτικῆς αὐτῆς φράσεως. Ὁ Π. Τρεμπέλας (Δογμ, Γ, σελ. 56) λέγει: «Καί ἐν τῆ ὑποθέσει ταύτη ... ὅτι πρόκειται περί γλώσσης ἑρμηνευτικῆς ἀπό τοῦ περιθωρίου εἰς τό κείμενον παρεισαχθείσης... καί πάλιν ἡ παρεισαγωγή αὐτῆς μαρτυρεῖ κρατοῦσαν κατά τήν ἐποχήν τῆς παρεισαγωγῆς τήν θεωρίαν, ὅτι ἡ χειροθεσία ἐπί τῶν ἐπιστρεφόντων ἐκ σχίσματος ἤ αἱρέσεως Κληρικῶν ἐνεῖχεν ἔννοιαν σοβαρωτέραν τῆς συνήθους ἐπί μετανοία χειροθεσίας». Τό ὅτι ἡ χειροθεσία αὐτή δέν ἦτο ἐπί μετανοία ἀποδεικνύεταικαί ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ Μελέτιος ὅστις εἶχε χειροτονηθῆ εἰς τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν, δέν ἐχειροθετήθη. Ἄν ἡ χειροθεσία ἐγένετο «ἐπί μετανοία» τότε ἔπρεπε νά χειροθετηθῆ καί ὁ Μελέτιος ὡς μετανοήσας. Εἰς τόν Μελέτιον ὅμως ἀνεγνωρίσθη μόνον τό δικαίωμα τοῦ νά φέρη «τό ψιλόν ὄνομα τῆς τιμῆς», χωρίς καί νά πράττη τά τοῦ Ἐπισκόπου. Περί τοῦ ἰδίου θέματος, τῆς χειροθεσίας, ἠσχολήθη καί ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, προεδρευομένη ὑπό τοῦ Πατριάρχου Κων/λεως Ἁγίου Ταρασίου. Εἰς τήν Α΄ Πράξιν τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (ΜΑΝΣΙ, 12,1022) ἐτέθη τό ζήτημα περί τῆς χειροθεσίας τῶν Καθαρῶν. Καί πρότερον μέν ὁ Θεόφιλος Ἀλεξανδρείας ἐν τῶ Β΄ αὐτοῦ Κανόνι, ἐξήγησε τήν χειροθεσίαν ὡς χειροτονίαν, ἀλλά σχολιάζων τοῦτο ὁ Ἅγιος Ταράσιος λέγει μετά τινος δισταγμοῦ: «Μήπως ἐπ’ εὐλογίας ἐνταῦθα τήν χειροθεσίαν λέγει καί οὐχί ἐπί χειροτονία». Ἐπί τοῦ θέματος τούτου ἰδού τί διασαφηνίζει ὁ Παν. Τρεμπέλας (Δογμ. Γ΄, σελ. 57). «Καί οὕτω τοῦ πράγματος ἔχοντος πάλιν διά τῆς εὐλογίας παρείχετο χάρις πρός ζωογόνησιν καί ἐπικύρωσιν τοῦ ἀκύρως ὑπό αἱρετικῶν ἤ σχισματικῶν τελεσθέντων». Τό ἔτος 669 ὁ Πάπας Βιταλιανός ἀνεδείχθη Ἀρχιεπίσκοπος Καντερβουρίας. Ὁ ἐκ Ταρσοῦ Θεόδωρος τούς Βρεττανούς καί Ἰρλανδούς Ἐπισκόπους, τούς ὁποίους ἐθεώρει Τεσσαρασκεδαιτίτας, ἀνεχειροτόνει. ‘Αλλ’ ὅμως ὅταν μετέπειτα ἤθελε νά εὕρη μέτρα συνδιαλλαγῆς τῶν Ἐπισκόπων τούτων καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης, ἐνεργῶν κατ’ οἰκονομίαν περιωρίσθη εἰς τό νά ἀξιοῖ, ὅπως οὗτοι «δι’ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ Καθολικοῦ Ἐπισκόπου βεαιοῦνται». Ἤτοι ὁ Θεόδωρος ὁ ἐκ Ταρσοῦ χαρακτηρίζει τήν χειροθεσίαν ὡς βεβαίωσιν, ὅπως ἀκριβῶς τήν χαρακτηρίζει καί ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος. Εἰς τάς ἀποκρίσεις τοῦ Ἰουστίνου πρός τούς Ὀρθοδόξους (Ἀπόκρισις 24, Βλ. Ἑλλην. Πατρολ. 6, 1262) εὕρηται ἡ κατωτέρω ἀπόκρισις: «Τοῦ αἱρετικοῦ ἐπί τήν Ὀρθοδοξίαν ἐρχομένου τό σφάλμα διορθοῦται, τῆς μέν κακοδοξίας τῆ μεταθέσει τοῦ φρονήματος, τοῦ δέ βατίσματος τῆ ἐπιχρίσει τοῦ Ἁγίου Μύρου, τῆς δέ χειροτονίας τῆ χειροθεσία». Εἰς τήν ἀπόκρισιν ταύτην μαρτυρεῖται ἡ ἐπί τοῦ θέματος θέσις τῆς κατ’ Ἀνατολήν Ἐκκλησίας κατά τόν Γ΄καί Δ΄ αιῶνα. Σημειωτέον ὅτι, κατά τόν Πανγ. Τρεμπέλα, αἱ ἀποκρίσεις αὗται ψευδῶς ἀναφέρονται εἰς τόν Ἰουστῖνον. Ἕτεραι πράξεις τῆς Ἐκκλησίας τῶν πρώτων αἰώνων διασαφηνίζουν πλήρως τήν ἔννοιαν τῆς χειροθεσίας κατά τήν πρώτην περίοδον τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας. Ὁ Ρώμης Στέφανος ἠξίου ὅπως ἐπί τῶν ἐπιστρεφόντων αἱρετικῶν ἐπαναλαμβάνεται ἡ CONFIRMATIO, δηλαδή ἡ «βεβαίωσις». Ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος ὑπεστήριξε ὅτι πρόκειται περί χειροθεσίας «ἐπί μετανοία». Ὀ ἅγιος Κυπριανός ἐχρησιμοποίησε τήν χειροθεσίαν καί τήν ὑπεστήριξε κατά τοιοῦτον τρόπον, ὥστε δίδει τήν ἑρμηνείαν, ὅτι ἐνεῖχε τόν χαρακτῆρα τῆς λήψεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Βλέπε τούς λόγους τοῦ ἁγ. Κυπριανοῦ ἐν ἐπιστολῆ 72,1 εἰς τήν Λατινικήν Πατρολογίαν 3, 1084 καί ἐπιστολήν 74). Ὁ Κυπριανός μάλιστα ἐταύτιζε τό «imrositio manus in poenitentiam» (=ἐπίθεσις χειρῶν ἐπί μετανοία) πρός τό «manym inponere ad accipiendum spiritum sanctum» (=χεῖρα θέτειν πρός λῆψιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Ἡ ἐν Ἀρελάτη Σύνοδος συνελθοῦσα ἐν ἔτει 314, εἰς τόν Η αὐτῆς Κανόνα χαρακτηρίζει τήν χειροθεσίαν «ad ‘accipiam spiritum sanctum» (=πρός λῆψιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος). Ὁ Πάπας Σιρρίκιος ρητῶς λέγει περί τῆς συνδιαλλαγῆς τῶν Ἀρειανῶν, ὅτι ὅτι αὕτη συντελεῖται «διά μόνης τῆς ἐπικλήσεως τῶν ἑπταπλῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς δι’ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ Ἐπισκόπου γενομένης» (Πατρολ Λατινική, 13, 1135) Τό αὐτό ὁρίζουν καί οἱ Πάπαι Ἰννοκέντιος ὁ Α΄, Λέων, Βιγγίλιος, χρησιμοποιοῦντες τήν ἔννοιαν τῆς χειροθεσίας ὡς μεταδιδούσης Πνεῦμα Ἅγιον. Κατά τήν πρᾶξιν τῆς Βυζαντινῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἐμφαίνεται ἐν τῶ Εὐχολογίῳ ε\ἰς τήν ἀκολουθίαν τήν ἀναγινωσκομένην ἐπί ἐπιστροφῆ ἀποστατῶν ἤ ἐξ’ αἱρέσεως ἐπιστρεφόντων καί ἀποδιδομένην εἰς τόν Μεθόδιον Κων/λεως, τήν διά Μύρου χρίσιν τῶν ἐπιστρεφόντων αἱρετικῶν συνώδευε καί ἐπίθεσις τῶν χειρῶν. Τοῦτο εἶναι χαρακτηριστικόν, καθ’ ὅσον μαρτυρεῖ ὅτι ἡ ἐπίθεσις τῶν χειρῶν ἐπί ἐπιστρεφόντων αἱρετικῶν ἐγίνετο πρός μετάδοσιν τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Εἰς μίαν ἐξ’ αὐτῶν τῶν εὐχῶν, τήν τρίτην, ἀναφέρονται τά ἑπόμενα ἐξόχως χαρακτηριστικά: «Καταύγασον αὐτοῦ τήν διάνοιαν τῆ δυνάμει καί ἐνεργεία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὥστε τόν ἐναποκείμενον τῆ ψυχῆ αὐτοῦ σπινθῆρα τοῦ σωτηριώδους βαπτίσματος ταῖς αὔραις τῆς χάριτος, νοητῶς ἐξαφθῆναι καί τήν ἐνσημανθεῖσαν αὐτῶν σφραγίδα ἐκτυπώτερον ἐπιφαίνεσθαι ἐν τῆ καρδία αὐτοῦ». Ὡς ὀρθῶς φρονεῖ ὁ Δυοβουνιώτης ἐπί τοῦ γεγονότος αὐτοῦ (Βλ. ἐργασίαν του «Τά μυστήρια» , σελ. 84) ἡ ἐπίθεσις τῶν χειρῶν παρείχετο πρός ἀναζωογόνησιν τῆς ἀνεξαλείπτου μέν, ἀλλά θραυσθείσης καί μή τετελειωμένης σφραγίδος τῶν μυστηρίων. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἀναφερθεισῶν περιπτώσεων καθίσταται ἐμφανές ὅτι ὁ ὅρος χειροθεσία κατά τήν πρᾶξιν τῆς Ἐκκλησίας παρουσιάζει τάς ἑξῆς δύο μορφάς. Ἡ πρώτη περίπτωσις εἶναι ἡ χειροθεσία ἡ γενομένη ἐπί σχισματικῶν ἤ αἱρετικῶν. Αὕτη τελεῖται διά τήν ἐπικύρωσιν τοῦ ἀκύρως γενομένου μυστηρίου, ἤτοι «πρός λῆψιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», ὥστε νά ἐπενεργήση ἐν αὐτῶ ἡ Χάρις. Εἶναι ἀκριβῶς ἡ χειροθεσία ἡ γενομένη ἐπί τῶν μετανοία ἐπιστρεφόντων. Διότι τήν χρίσιν τοῦ Ἁγίου Μύρου συνώδευε καί ἡ ἐπίθεσις τῶν χειρῶν. Εἶναι ἴσως ἡ ἐπίθεσις τῶν χειρῶν, ἥτι γίνεται εἰς τό Μυστήριον τῆς Ἐξομολογήσεως ὑπό τοῦ Πνευματικοῦ, διότι σήμερον χειροθεσίαν λαϊκῶν ἐπιστρεφόντων ἐκ τῆς αἱρέσεως εἰς τήν Ἐκκλησίαν δέν ἔχομεν. Εἰς αὐτήν τήν χειροθεσίαν ἀναφέρεται καί ὁ ἱερός Νικόδημος ἐν τῶ Πηδαλίῳ του σχολιάζων τόν Η’΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἱκουμενικῆς Συνόδου. Ἡ δευτέρα περίπτωσις εἶναι ἡ γενομένη διά τήν ἀναζωογόνησιν τοῦ Μυτσηρίου τῆς Χειροτονίας. Διά νά εἶναι ἔγκυρον τό ἀκύρως τελεσθέν Μυστήριον τῆς Χειροτονίας, δέον ὅπως, ὁ ἐκτός τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας χειροτονηθείς ἐπιστρέφων εἰς τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν χειροθετῆται διά τήν βεβαίωσιν τοῦ Μυστηρίου τῆς χειροτονίας. Εἰς αὐτό τό θέμα ἀναφέρεται ὡς εἴπομεν ὁ Η΄ Κανών τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί ἑρμηνευτικῶς ἡ ἐπιστολή τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς πρός τόν Ἀλεξανδρείας Ἀλέξανδρον, ἡ χαρακτηρίζουσα τήν χειροθεσίαν ὡς «μυστικωτέραν χειροτονίαν». Εἰς αὐτήν ἀναφέρεται καί ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, ἡ χαρακτηρίζουσα αὐτήν ὡς «εὐλογίαν», ἤτοι ἐπικύρωσιν τοῦ ἀκύρως τελεσθέντος. Ἡ χειροθεσία ἑπομένως εἰς τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, παρουσιάζει διπλῆν μορφήν. Χειροθεσία διά τούς λαϊκούς (πρός ζωογόνησιν τῶν Μυστηρίων ὡς τό παρουσιάζει καί ὁ ἱερός Νικόδημος) καί χειροθεσίαν διά τήν χειροτονίαν τῶν Κληρικῶν, ὡς ἡρμηνεύθη ὑπό τῆς ἀνωτέρω ἀναφερθείσης ἐπιστολῆς πρός τόν Ἀλεξανδρείας καί τῆς Ζ΄ Οἱκουμενικῆς Συνόδου. Ἐξ’ ὅλων τῶν ἀνωτέρω ἐκτεθέντων καί συμπερασματικῶς παρατηροῦμεν ὅτι οὐδέποτε ἡ χειροθεσία ἐχρησιμοποιήθη ἐπί Κανονικῶς καί ὑπό Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων χειροτονηθέντων. Ἐφηρμόσθη μόνον διά τούς ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας εὑρισκομένους σχισματικούς καί αἱρετικούς, τούς ὁποίους ὁ Μ. Βασίλειος εἰς τόν Α΄ Κανόνα του τούς θέτει εἰς τήν αὐτήν θέσιν, ὡς πρός τήν ἰσχύν τῶν τελουμένων ὑπ’ αὐτῶν Μυστηρίων, διότι ὡς καί ἀνωτέρω ἀναφέρομεν «ἡ μέν ἀρχή τοῦ χωρισμοῦ διά σχίσματος γέγονεν, οἱ δέ τῆς Ἐκκλησίας ἀποστάντες, οὐκέτι ἔσχον τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ’ ἑαυτούς». Τοῦτο εἶναι τό συμπέρασμα εἰς τό ὁποῖον καταλήγει τις ἐκ τῆς μελέτης τῆς πράξεως τῆς Ἐκκλησίας. Ὡς ἐκ τούτου ἡ χειροθεσία ἡ γενομένη εἰς τούς Ματθαιϊκούς Ἐπισκόπους ἦτο παράνομος πάντη καί ἀντικανονική, ἐκτός ἐάν δεχθῶμεν ὅτι ἡ Ρωσική Διασπορά παρεδέχθη ὡς σχισματικούς – αἱρετικούς μή ἔχοντας τήν χάριν ἐν τοῖς μυστηρίοις καί ὡς ἐκ τούτου ἔχοντας ἄκυρον (οὐχί ὅμως καί ἀνυπόστατον) τήν χειροτονίαν. Τοῦτο ὅμως οὐδόλως ἰσχύει, εἶναι δέ καί βλασφημία, διότι ὁ μέν Ἀρχιεπίσκοπος κυρός Ματθαῖος ὑπῆρξε καθ’ ὅλα ἀκριβής περί τήν Ὀρθοδοξίαν καί ὁ μοναδικός τῆς Ἐκκλησίας τῶν ΓΟΧ, ὅστις ἐπίστευεν εἰς τόν ἀγῶνα τῆς συνεχίσεως τῆς Ἱεραρχίας, ἐνῶ οἱ λοιποί καί δή ὁ Χρυσόστομος Καβουρίδης, οὐδόλως ἐπίστευσαν εἰς τόν Ἱερόν Ἀγῶνα, δεδομένου ὅτι ἐδέχοντο τήν ἐγκυρότητα τῶν μυστηρίων τῶν Νεοημερολογιτῶν, καί ἐπομένως ἐδέχοντο τήν πνευματικήν κηδεμονίαν ὑπό τῶν Νεοημερολογιτῶν, καί τήν μή ὕπαρξιν ἀναγκαιότητος συνεχίσεως τῆς Ἱεραχικῆς Διαδοχῆς, ἀφοῦ ἄλλωστε σύμφωνα μέ τό πιστεύω του, ὤφειλε νά δεχθῆ τήν καθαίρεσίν του ὑπό τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ὑφ’ ἑνός χειροτονία ἐγένετο κανονικῶς, «διά τό ἀπαρρησίαστον τῶν Ἐπισκόπων» καί «ἑνεκα τῆς χαλεπότητος τῶν καιρῶν» καί ἕνεκα τῶν διωγμῶν, ὐπῆρξε δέ ἀναγκαιότης ἱστορική, διότι πρῶτον μέν ἐσυνεχίσθη ἡ Ἀποστολική Διαδοχή καί δεύτερον ἐστερεώθη ἔτι πλέον ἡ πεποίθησις τῆς ἀναγκαιότητος τῆς συνεχίσεως τοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ αἱ χειροτονίαι αὗται ἐγένοντο καί ὡς συνέπεια πρός τήν ἀληθῆ Ὁμολογία ἔναντι τῶν Νεοημερολογιτῶν. Ἐάν δέν ἐλάμβανον χώραν αἱ χειροτονίαι τοῦ 1948, ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. θά ἠφανίζετο καί θά κατέληγε ἕν Παράρτημα τῆς Νεοημερολογιτικῆς τοιαύτης., ἕνας ὀργανισμός, ἤ ἕνας Σύλλογος, ὅπως τήν ἤθελε ὁ Χρυσόστομος Καβουρίδης. Ἀλλά διατί νά μή δεχθῶμεν τήν ἐπί τόσα ἔτη διακεκηρυγμένην ἂλήθειαν, ὅτι ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος κινούμενος ὑπό τῆς θείας Χάριτος ἐχειροτόνησε μόνος του διά τήν δόξαν τῆς Ἐκκλησίας. Καί τότε πλέον τί εἶναι ἡ χειροθεσία παρά μία ἄρνησις μιᾶς ὀρθοδόξου χειροτονίας, ἥτις ἔπρεπε νά λάβη ἀντί χειροθεσίας ἐπαίνους καί νά θεωρηθῆ θρίαμβος τῆς Ὀρθοδοξίας; Ἀλλά ἐσπευσμένως οἱ Ἀρχιερεῖς μας τήν ἐδέχθησαν. Ἐκινήθησαν, κατά τήν ἐμήν ταπεινήν γνώμην, ἀπερισκέπτως, ἐνήργησαν ἴσως σκεπτόμενοι τήν δόξαν τῶν ἀνθρώπων ἀδιαφορήσαντες διά τήν ἀλήθειαν. Εἶπον, ὅτι διά νά γίνη ἡ ἕνωσις μετά τῶν Φλωρινικῶν, πρέπει νά δεχθῶμεν τήν χειροθεσίαν. Ναί, σωστή καί ἄδολη ἡ σκέψις, (νά μήν ὑπάρχουν σχίσματα), ἀλλά πόση βλασφημία περιέχεται εἰς τήν σκέψιν ταύτην κατά τῆς χειροτονίας, ὡς μή ἁρτίως γενομένης. Τήν χειροθεσίαν ἐζήτησαν πρῶτοι οἱ Φλωριναῖοι, ἀλλά μήπως ἐκφράζουν οὖτοι τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν ἀπό τήν ὁποίαν ἀπεκόπη ἡ Σύνοδος τῶν «Ματθαιϊκῶν»; Ὄχι ἀσφαλῶς, ἀλλά ὅλοι γνωρίζομεν, ὅτι ὡς πρός τό φρόνημά των, τό ἀλλάζουν συνεχῶς, δεχόμενοι πότε τήν ἐγκυρότητα τῶν μυστηρίων τῶν νεοημερολογιτῶν καί πότε τήν ακυρότητα. Ἡ δέ χειροτονία των οὐδέ κἄν δύναται νά λογισθῆ χειροτονία, ὡς ὑπερόριος καί ὡς γενομένη ἀντικανονικώτατα ὑπό παλαιοημερολογίτου (δεκατριμερίτου) καί νεοημερολογίτου, ἄνευ κανονικῶν προὑποθέσεων. Τά πράγματα βοοῦν, ὅτι οἱ Φλωρινικοί δέν ἐκφράζουν οὐδαμῶς τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν. Ἀς ἀκούσωμεν ὅμως τί λέγει ἡ Ἐκκλησία: «Οἰκονομητέον, ἔνθα οὐ παρανομητέον». Ὁ δέ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός λέγει ὅτι κατά τήν χρῆσιν τῆς οἰκονομίας, δέν πρέπει κατ’ οὐδένα λόγον νά προσλαμβάνωμεν «τό ἀλλότριον, φθείροντες τό ἡμέτερον, ὅ κακῶν ἐστίν οἰκονόμων». Τό «ἀλλότριον» ἐν προκειμένω εἶναι τό θέλημα τῶν Φλωριναίων, τό δέ ἡμέτερον εἶναι ἡ κανονικότης τῶν ὑπό ἑνός γενομένων χειροτονιῶν τοῦ 1948. Διά τό «θέλημα» τῶν Φλωρινικῶν ἐπρόδωσαν τήν χειροτονίαν των. Ἀς μελετήσουν ὅθεν οἱ Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς τό θέμα τοῦτο καί ἀς ἀναζητήσουν τήν θεραπείαν του. Ἡ Ἐκκλησία τά πάντα θεραπεύει. Ἀς άποκηρύξουν τήν πρᾶξιν αὐτήν, διά τήν ὁποίαν πιστεύω πώς καί οἱ ἴδιοι οἱ ὁποῖοι τήν ἀπεφάσισαν δέν ἱκανοποιήθησαν, ἀλλά ἠλέγχοντο εἰς τήν συνείδησιν, ἀλλά καί οἱ δεχθέντες ταύτην μετενόησαν πού τήν ἐδέχθησαν. Εἶναι καιρός ἀνανήψεως. Ἀς ἐπαναφέρουν τάς χειροτονίας τοῦ 1948 εἰς τήν πρέπουσαν θέσιν των. Ἀς ἀποκηρύξουν τήν «χειροθεσίαν» ὁμολογοῦντες ὅτι ἔσφαλλον. Οὐδείς ἀλάθητος. Τά λάθη εἶναι διά τούς ἀνθρώπους. Καί οἱ Ἐπίσκοποί μας ὡς ἄνθρωποι ἴσως ὑπέπεσαν εἰς σφάλμα. Ἀς τό διορθώσουν. Ἀναμένομεν». Υ.Γ. Αναγνωρίζω ότι εις την μελέτην αυτην εκανα ένα σοβαρόν λάθος, το οποίον όμως κατόπιν εδιορθωθη. Δεν επρεπε να προτείνω την καταδίκην της «γενομένης χειροθεσίας», διότι ουτω θά την παοδεχόμην ως γενομένην και ως ισχύουσαν, ενώ ουτε ποτέ την απεδέχθην δεδομένου οτι "επί ορθοδόξων δέν δικαιολογειται καμμία χειροθεσία ουτε συγχωρητική ευχή υπό κακοδόξων και επικοινωνούντων μετά των Οικουμενιστων" δικαιολογειται. Το ορθόν πού θα ειχα νἀ προτείνω θά ητο να καταστούν υπόδικοι οι εν Αμερική προς χάριν των αμετανοήτων Φλωριναίων προδώσαντες την καλήν των Ομολογίαν και επιχειρησαντες να νοθεύσουν προς χάριν του παλαιοημερολογιτικου και νεοημερολογιτικου Οικουμενισμού την γνησίαν και ακαινοτόμητον Αποστολικήν Διαδοχήν, την οποίαν παρέλαβον ακαινοτόμητον και ανόθευτον παρά του εν αγίοις πατρός ημών Ματθαίου, του νέου Ομολογητού αναδειχθέντος.

ΠΡΑΚΤΙΚΟΝ ΥΠ' ΑΡΙΘΜ. 474 ΤΗΣ 1/14 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2008 ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΣΙΝ ΤΩΝ ΤΟΠΙΚΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΤΩΝ ΓΟΧ

«ΙΕΡΟΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ, & ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ» «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ» ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ 56 – ΚΑΡΕΑΣ Α.Π. 948 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2018 ΠΡΑΚΤΙΚΟΝ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΚΥΠΡΟΥ, ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΕΝΥΑΣ ΣΥΝΕΛΘΟΥΣΗΣ ΤΗΝ 1ην ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2008 ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α.Π. 474 Ἐν Κορωπίω τῆ 1/14 Ἀπριλίου 2008 ΠΡΑΚΤΙΚΟΝ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΚΥΠΡΟΥ, ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΕΝΥΑΣ ΣΥΝΕΛΘΟΥΣΗΣ ΤΗΝ 1ην ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2008 Εἰς τό Ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σήμερον τήν 1ην/14ην Ἀπριλίου 2008, ἡμέραν Δευτέραν καί περί ὥραν 10ην π.μ., εἰς τήν ἐν Κορωπίω Μητροπολιτικήν μας ἕδραν, συνεκαλέσαμεν τήν Μητροπολιτικήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, εἰς ἥν ἔλαβον μέρος: Ἐκ μέν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος μετά τῶν ὑπ' Αὐτόν Κληρικῶν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἤτοι, τοῦ Ἱερομονάχου π. Ἀμφιλοχίου, τῶν Πρεσβυτέρων π. Θωμᾶ καί π. Ἀνδρέου, τοῦ τελευταίου ἐκπροσωποῦντος καί τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ρωσίας (Κατακομβῶν), παρισταμένων δέ καί ἀκροωμένων τῶν Ὁσιωτάτων Μοναχῶν Ἰωαννικίου, Βαρνάβα, Κυρίλλου καί Θεοδώρου. Ἐκ δέ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ὁ Πρεσβύτερος π. Μιχαήλ Ἰωάννου, ἐκπροσωπῶν καί τήν ἐν Κένυα Ἀφρικῆς Ὀρθόδοξον Ἱεραποστολήν. Προσευχῆς προηγηθείσης, ἐπεκαλέσθημεν τήν Χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ὅπως φωτίση ἡμᾶς καί κατευθύνη τάς ἐργασίας μας, μεθ' ὅ τόν λόγον ἔλαβεν ὁ Πρόεδρος Αὐτῆς, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κήρυκος, ὅστις εἰσήγαγεν τό ἕν καί μοναδικόν θέμα, ἤτοι «Η ΕΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΕΝ ΡΟΥΜΑΝΙΑ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ». Δευτερευόντως ἀνέφερεν καί ἕτερα ἐκκρεμοῦντα θέματα, ὡς τῆς «Ἐκλογῆς καί χειροτονίας Ἐπισκόπων διά τάς κατά τόπους Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας», πλήν ταῦτα δέν συνεζητήθησαν ἀλλά παρεπέμφθησαν, ὡς κύρια θέματα εἰς τήν πρώτην Ἱεράν Σύνοδον, τήν συγκληθησομένην ἀμέσως μετά τήν ἕνωσιν μετά τῆς ἐν Ρουμανία Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, εἰς ἥν θά συμμετάσχουν Κανονικῶς καί οἱ Ἐπίσκοποι Αὐτῆς, ὡς καί οἱ ἐκπρόσωποι τῶν ἐν Κύπρω καί Ρωσία τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Ἐπί τοῦ μοναδικοῦ θέματος τῆς παρούσης Μητροπολιτικῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἤγουν ἐπί τοῦ θέματος «Η ΕΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΕΝ ΡΟΥΜΑΝΙΑ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ», ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Κήρυκος εἰσάγων τοῦτο εἶπεν χαρακτηριστικῶς ὅτι ἡ «παροῦσα Μητροπολιτική Ἱερά Σύνοδος ἀποτελεῖ συνέχειαν τῆς προηγηθείσης Ἱερᾶς Συνόδου τῆς 7-9 Φεβρουαρίου 2008, ἡ ὁποία ἐπί τριήμερον συνεδριάσασα ΑΠΕΦΑΝΘΗ ἐπί τοῦ θέματος ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ τῶν Ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων Αὐτῆς». Τήν ἐν λόγω ΑΠΟΦΑΝΣΙΝ εἰσηγήθη πρός περαιτέρω μελέτην, ἴνα ἐπί τῆ βάσει αὐτῆς, διατυπωθῆ ἡ ἐπίσημος ΑΠΟΦΑΣΙΣ τῆς Μητροπολιτικῆς Συνόδου, ἥτις ἀμέσως ἀποσταλήσεται εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ρουμανικῆς Ἐκκλησίας, ἀποτελουμένην ὑπό τῶν Σεβασμιωτάτων Ἐπισκόπων Αὐτῆς κ.κ. Κασσιανοῦ καί Γεροντίου. Ἡ Μητροπολιτική Ἱερά Σύνοδος λαβοῦσα ὑπ' ὄψιν τήν ὑπ' ἀριθμ. 471/9.2.208 ΑΠΟΦΑΝΣΙΝ, καί συσκεψαμένη ἐν Ἁγίω Πνεύματι διετύπωσεν ὡς κάτωθι τήν σχετικήν ΠΡΑΞΙΝ — ΑΠΟΦΑΣΙΝ: ΠΡΑΞΙΣ — ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΗΣ 1/14.4.2008 Εἰς τό Ὄνομα τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου καί Ἀδιαιρέτου Τριάδος, Ἡμεῖς ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί οἱ εὐλαβέστατοι Ἱερεῖς: Ἀμφιλόχιος, Θωμᾶς, Ἀνδρέας καί Μιχαήλ, συνελθόντες εἰς Ἱεράν Σύνοδον καί ἀκούσαντες τοῦ εἰσηγητοῦ, Σεβ/του κ. Κηρύκου, ἐπί τοῦ θέματος τῆς Ἑνώσεως μετά τῆς ἐν Ρουμανία Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, κατόπιν μακρᾶς καί προσεκτικῆς ἐξετάσεως, αὖθίς τε, ἐβεβαιώθημεν ὅτι τό πιστόν πλήρωμα τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας, ἀπό τό 1924 καί μέχρι σήμερον, ἐκράτησεν καί ὡμολόγησεν, μέ τήν δέουσαν ἀκρίβειαν καί συνέπειαν, τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν ἔναντι τοῦ Νεοημερολιγιτικοῦ σχίσματος, ὡς καί τῶν τοιούτων Παλαιοημερολογιτικῶν, μή ἀναγνωρίσαν ποτέ τά «μυστήρια» τῶν Νεοημερολογιτῶν, τά ὁποῖα ἀπ' ἀρχῆς ἐκήρυξεν ἄκυρα καί ἄμοιρα τῆς θείας Χάριτος. Σαφῶς ἐπίσης προέκυψεν ὅτι τό πιστόν λεῖμμα τῶν ἐν Ρουμανία Ὀρθοδόξων, πάντοτε ἀπό τό 1924 ἕως καί σήμερον, ὅπως ἀκριβῶς καί τό ἐν Ἑλλάδι τοιοῦτον, παρέμεινεν ἑδραῖον καί ἀμετακίνητον εἰς τήν Ἐκκλησίαν, τήν δέ Νεοημερολογιτικήν — Οἰκουμενιστικήν Καινοτομίαν ἀπέρριψεν ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ διαβόλου τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἐπί τούτοις ΕΓΚΡΙΝΕΤΑΙ ἡ ΟΜΟΛΟΓΙΑ -ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ, ὡς αὕτη συνωμολογήθη κατά τήν Μητροπολικήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς 9.2.2008, διατυποῦται δέ καί κατά τήν παροῦσαν Σύνοδον ὡς κάτωθι: α) Ἡ κατά τό 1924 Ἀντικανονική καί παρά πᾶσαν Ὀρθόδοξον Δεοντολογίαν ἐπιβολή, τοῦ ὑπό τῶν τριῶν Πανορθοδόξων Συνόδων, κατά τά ἔτη 1583, 1587, 1593 δεδικασμένου καί κατακεκριμένου νέου Παπικοῦ ἡμερολογίου, ὡς πρώτου βήματος διά τήν εἴσοδον τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολῆς εἰς τόν Οἰκουμενισμόν, προεκάλεσεν πραγματικόν σχίσμα, ἤτοι ἐνεργεία σχίσμα μέ αἰτίας σαφῶς Δογματικάς, δηλαδή Ἐκκλησιολογικάς. β) Αἱ οὕτω κατά τό 1924 κ.ἑ. προκύψασαι Νεοημερολογιτικαί «Ἐκκλησίαι» κατέστησαν ἑαυτάς σχισματοαιρετικάς, διό δέν ἀναγνωρίζονται τά ὑπό τῶν «λειτουργῶν» των τελούμενα «μυστήρια», ἀφοῦ ἡ θεία Χάρις, κατά τήν παγίαν καί σταθεράν διδασκαλίαν τῶν Πατέρων, δέν ἐπενεργεῖ διά καί ἐπί τῶν σχισματικῶν. γ) Οἱ ἁπανταχοῦ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, Κλῆρος καί Λαός, οἱ κατά τό 1924 παραμείναντες ἐν πᾶσι πιστοί εἰς τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν, μηδέν προσθέσαντες καί μηδέν ἀφαιρέσαντες, συνέχισαν καί συνεχίζουν, νά εἶναι τά πιστά μέλη τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί αὐτά τήν ἐκπροσωποῦν καί τήν ἐκφράζουν. δ) Αἱ παρεκκλίσεις τῶν ἑκάστοτε ψευδαδέλφων ἐκ τῆς ἀπό τό 1924 ὁμολογηθείσης καί διακηρυχθείσης ὡς ἄνω Ἐκκλησιολογίας — Ὁμολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, προεκάλεσαν τά διάφορα σχίσματα, μέ πρῶτον ἐν Ἑλλάδι, ἐκεῖνο τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, κατά τό 1937. Τό σχίσμα τοῦτο εἶχεν καί ἔχει Δογματικήν — Ἐκκλησιολογικήν αἰτίαν, ἤτοι τήν βλάσφημον θεωρίαν τοῦ πρ. Φλωρίνης περί δῆθεν «δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία» προκύψαντος σχίσματος τοῦ Παπικοῦ — Οἰκουμενιστικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. Ταύτην τήν ἐκκλησιολογικήν παρέκκλισιν ἡ τοπική Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί κατόπιν καί τῆς Κύπρου μετά βδελυγμίας ἀπεστράφη καί κατεδίκασεν. ε) Παρόμοιον σχίσμα Ἐκκλησιολογικῆς φύσεως, διεπιστώθη ὅτι ἐγένετο καί εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ρουμανίας ὑπό τοῦ ἀποβιώσαντος Γλυκερίου, ὁ ὁποῖος υἱοθέτησεν τήν Φλωρινικήν κακοδοξίαν καί κατόπιν ἐταυτίσθη μετά τῆς σχισματικῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως τοῦ «Φυλῆς» κ. Κυπριανοῦ, μετά τῆς ὁποίας οἱ διάδοχοι καί ὀπαδοί του συμπορεύονται. στ) Καί τά ἐπακολουθήσαντα, ἐν Ἑλλάδι καί Κύπρω, νεώτερα σχίσματα τοῦ 1995 καί τοῦ 2005, ἔχουν ἀπολύτως τάς ἰδίας Δογματικάς — Ἐκκλησιολογικάς αἰτίας, μέ τό Φλωρινικόν κατά τό ἔτος 1937, οὐσία δέ ἀποτελοῦν ἀδιάσπαστον συνέχειαν, προέκτασιν καί διεύρυνσιν ἐκείνου. ζ) Ὑφ' ὅλων αὐτῶν τῶν σχισματοαιρετικῶν, τοῦ 1995 καί τοῦ 2005, ἐπεχειρήθη, πλήν ἀνεπιτυχῶς, ἡ διακοπή τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, τόσον μέ τήν κατά τό 1971 ἀποτυχοῦσαν «χειροθεσίαν», ὅσον καί μέ ὅλας τάς σχετικάς μετά τό 1971 πλαγίας καί δολίας μεθοδείας καί τέλος, μέ τήν ἀπό τό 2003 θρασεῖαν καί ἀπροκάλυπτον γενικήν των ὑπαναχώρησιν, ἐκ τῆς οὐσία καί πράγματι συγχωρητικῆς εὐχῆς, ἥν τόν Ὀκτώβριον τοῦ 1971 ἐδέχθη ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐν Ἑλλάδι, εἰς χειροθεσίαν! Οὕτω ἐπεδίωξαν ὄχι μόνον νά προσβληθῆ ἡ Ἀποστολική Διαδοχή, ἀλλά καί νά ἀποβῆ κενή περιεχομένου καί ἡ Ὁμολογία — Ἐκκλησιολογία. Οὕτω πως θά ἐπεβάλετο ἡ περί «δυνάμει» θεωρία τοῦ πρ. Φλωρίνης, καί θά «ἔλυεν τό παλαιομερολογιτικόν πρόβλημα» ὁ μόλις ἀποβιώσας νεοημερολογίτης Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Τέλος ἐγένετο δεκτόν ὑφ' ὅλων ὅτι δέν νοεῖται νά ὁμολογῆ τις ὅτι οἱ Νεοημερολογῖται εἶναι σχισματοαιρετικοί, ἀλλ' ὁ ἴδιος νά ἔχη τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν παρά Νεοημερολογιτῶν ἤ Παλαιοημερολογιτῶν κοινωνούντων μετά τῶν Νεοημερολογιτῶν — Οἰκουμενιστῶν. Ἐπί τῆ βάσει αὐτῆς τῆς ΚΟΙΝΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ — ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ, ἐτέθη πρός μελέτην καί τό θέμα τῆς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ρουμανικήν Ἐκκλησίαν, ἡ Ὁποία, μετά τό 1924, ἐδοκιμάσθη δεινῶς λόγω τῶν σκληρῶν διωγμῶν καί ἀπό τήν ἔλλειψιν Ἀρχιερέων καί ἔν τινι χρόνω καί Ἱερέων, μέχρις ὅτου προσῆλθεν καί ἀνέλαβε νά ποιμάνη Αὐτήν ὁ Ἐπίσκοπος Βίκτωρ Λέου, ὁ ὁποῖος τό 1967, ὑπό ἰδιαζούσας διωκτικάς συνθήκας, μή ὑπάρχοντος δευτέρου, ἐχειροτόνησεν μόνος του, τόν Ἱερομόναχον Νήφωνα εἰς πρῶτον Ἀρχιερέα. Ἐπί τοῦ ἐν λόγω θέματος καί μέ βάσιν τάς ἱστορικάς πηγάς καί τάς διαβεβαιώσεις τῆς ὑπό τόν Σεβ/τον κ. Γερόντιον Ἐξαρχίας, καί ὑπό τό φῶς τῆς Ὁμολογίας — Ἐκκλησιολογίας, ἐξητάσθη καί ἡ Ἀποστολική Διαδοχή τῶν τριῶν Ἀρχιερέων, οἱ ὁποῖοι κατά τό 1949, ἐν Μονάχω τῆς Γερμανίας, ἐχειροτόνησαν εἰς Ἐπίσκοπον τόν Ἱερέα Βασίλειον Λέου, ἤδη λαβόντα τό μοναχικόν σχῆμα καί μετωνομασθέντα εἰς Βίκτωρα. Ἐπ' αὐτοῦ προέκυψεν ὅτι οἱ Ἀρχιερεῖς Σεραφείμ, Στέφανος καί Φίλιππος, οἱ ὁποῖοι τό 1949 ἐχειροτόνησαν εἰς Ἐπίσκοπον τόν Βίκτωρα, ἦσαν παλαιοημερολογῖται ἐν τόπω καί χρόνω, χωρίς ἀπό τά μέχρι σήμερον ὑπάρχοντα ντοκουμέντα νά προκύπτη σαφῶς, ἐάν εἶχον καί ἐκήρυσσον, καί πρό καί μετά τήν χειροτονίαν, τήν ἀπολύτως καθαράν Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν. Ἐπ' αὐτοῦ ἐλήφθησαν ὑπ' ὄψιν, ὅσα ἐν τῆ εἰρημένη ΑΠΟΦΑΝΣΕΙ διετυπώθησαν, ὡς καί ἡ σχετική διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, ὅστις ἀποφαίνεται: «Ἐκζητήσωμεν τοίνυν καί πολυπραγμονήσωμεν, παρ' οὗ ὀφείλομεν κοινωνῆσαι, εἰ τήν πίστιν ὁμολογοίη ὀρθήν, εἰ μή χρήμασι κεχειροτόνηται, εἰ μή τι ἄλλο τῶν κατά τόν βίον αὐτοῦ ὑποπτευομένων καί ἠκουσμένων σφαλερῶν ἀληθές. Εἰ δέ ὅτι τήν χειροτονίαν καταγομένην ἔχει ἀπό τοῦ δεῖνος, εἴτε ἐξ αἱρετικοῦ εἴτε ἐκ χρηματοχειροτονήτου, αὐτός δέ οὔτε αἱρετικός οὔτε ἐν γνώσει ἐκ χρηματολήπτου εἴτουν Σιμωνιανοῦ κεχειροτονημένος, ὁμολογοίη δέ ὅμως τήν πᾶσαν ἀλήθειαν, τήν τε πίστιν φυλάττειν καί τούς κανόνας ἀπαρατρώτους, τούς τε κατ' ἀμφότερα παρατετραμμένους ἀποβαλλόμενος, οὐδείς ἡμῖν λόγος ἀποχῆς πρός αὐτόν· ἀκατάγνωστος γάρ ὁ τοιοῦτος κατά τούς προδεδηλωμένους ἁγίους, καί δι' αὐτῶν κατά πάντας». Κατόπιν τούτων ἐπικαλεσθέντες τήν Χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἐμελετήσαμεν περαιτέρω μετά προσοχῆς καί συνέσεως τό θέμα, μέ δεδομένον ὅτι ἐργαζόμεθα διά τήν ἕνωσιν οὐχί μετά προσώπου τινός ἤ προσώπων, ἀλλά μετά μιᾶς τοπικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐν προκειμένω μετά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας, ἡ Ὁποία παραμείνασα ἀπολύτως Ὀρθόδοξος διεφύλαξεν ἀπό τό 1924 ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΝ ΕΝ ΠΑΣΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ, διό ἡ Μητροπολιτική Ἱερά Σύνοδος, ὁμοφώνως ΑΠΕΚΛΕΙΣΕΝ οἱανδήποτε ἄλλην ἀντιμετώπισιν τοῦ θέματος τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τοῦ Ἐπισκόπου Βίκτωρος καί τῶν διαδόχων του, μέχρι καί τῶν Ἐπισκόπων κ.κ. Κασσιανοῦ καί Γεροντίου, ἤτοι ἀπέκλεισεν τό ἐνδεχόμενον χειροθεσίας ἐπ' αὐτῶν, διότι αὕτη (ἡ χειροθεσία) ἀφορᾶ τούς σχισματικούς. Ἐν προκειμένω, λαμβάνοντες σοβαρῶς ὑπ' ὄψιν καί τό γεγονός, ὅτι ἐν τῆ Ὀρθοδοξία, ἡ Ἱερά Σύνοδος, ὡς θεῖος θεσμός (ὄργανον), κατευθυνομένη ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ὑπό τό φῶς τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας — Ἐκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας, δύναται δι' Ἀποφάσεώς Της, νά προσεπικυρώση καί ἀναγνωρίση τάς ἐν λόγω χειροτονίας. ΟΘΕΝ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΜΕΝ: ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΜΕΝ τήν ἐν ἔτει 1949 χειροτονίαν τοῦ πρώτου Ἐπισκόπου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας, Βίκτωρος Λέου, ἀπό τήν ὁποίαν (χειροτονίαν) ἔχει σήμερον τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας. Ὡσαύτως ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΜΕΝ καί τήν ἐν τόπω καί χρόνω, ἤτοι, λόγω τοῦ διωγμοῦ καί μή ὑπάρχοντος ἑτέρου Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου, καθ' ὑπέρβασιν τῆς Κανονικῆς τάξεως ὑπό μόνου τοῦ Ἐπισκόπου Βίκτωρος Λέου, χειροτονίαν εἰς Ἐπίσκοπον τοῦ ἁγιορείτου Ἱερομονάχου Νήφωνος, (1967), καθώς καί τάς ἐν συνεχεία ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου Νήφωνος μέ τό σύμψηφον τοῦ Ἐπισκόπου Βίκτωρος τελεσθείσας χειροτονίας τῶν Ἐπισκόπων Κλήμεντος, Κασσιανοῦ καί Γεροντίου, ὡς Κανονικάς, Ὀρθοδόξους καί Ἐγκύρους. Ὅθεν τήν ἐκκλησιαστικήν ἕνωσιν καί κοινωνίαν ἐν τῶ κοινῶ Ἁγίω Ποτηρίω μετά τῆς ἐν Ρουμανία Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας θεωροῦμεν ὄχι μόνον ΑΚΩΛΥΤΟΝ, ἀλλά καί ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗΝ. Ἡ ἀνακοίνωσις καί κατόπιν ἡ ἐκτέλεσις τῆς παρούσης Πράξεως — Ἀποφάσεως ἀνατίθεται εἰς τόν Πρόεδρον τῆς Μητροπολιτικῆς Ἱερᾶς Συνόδου, τόν Σεβασμιώτατον Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κήρυκον, ὅστις δέον νά κοινοποιήση τήν παροῦσαν εἰς τούς Ἐπισκόπους καί Ἱερεῖς τῆς ἐν Ρουμανία τοπικῆς Ἀδελφῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἴνα ἀπό κοινοῦ προσδιορίσωσι τήν ἡμέραν, καθ' ἥν θά τελεσθῆ Ἱερόν Συλλείτουργον τῶν Ἐπισκόπων καί Ἱερέων τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν Ἑλλάδος καί Ρουμανίας, μέ τήν συμμετοχήν καί ἐκπροσώπων τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν Κύπρου, Ρωσίας καί Κένυας. Πρό τοῦ συλλειτούργου τούτου, θά ἀναγνωσθῆ καί διακηρυχθῆ ἡ παροῦσα, διά δέ τῆς ἐν τῶ αὐτῶ Ἁγίω Ποτηρίω κοινωνίας, ἐπισφαγισθήσεται ἡ ἐν τῶ Ἑνί Ἁγίω Σώματι τῆς Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ἁγία ἑνότης. Τούτου ὅλου, εὐδοκία καί χάριτι τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ὁλοκληρωθησομένου, ἡ νέα Κανονική καί Ὀρθόδοξος Σύνοδος, Κανονικῶς καί κατά τήν Ἐκκλησιαστικήν δεοντολογίαν συνερχομένη, ἐπιληφθήσεται Κανονικῶς καί ἁρμοδίως ὅλων τῶν φλεγόντων καί ἐκκρεμούντων θεμάτων εἰς τάς χειμαζομένας τοπικάς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Εἰς βεβαίωσιν καί μαρτυρίαν τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ — ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ καί τῆς ΕΠΙΚΥΡΩΣΕΩΣ καί ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΩΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ τῶν Ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας, διετυπώσαμεν τήν παροῦσαν ΠΡΑΞΙΝ — ΑΠΟΦΑΣΙΝ, ἥτις ἐνεκρίθη καί ἀπεφασίσθη ὁμοφώνως καί ὑπογράφεται εἰς δόξαν Πατρός καί Υἱοῦ καί Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν. Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ Διά τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος + Ὁ Ἱερομόναχος Ἀμφιλόχιος Ταμπουρᾶς + Ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Θωμᾶς Κοντογιάννης Διά τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν Κατακομβῶν Ρωσίας + Ὁ Ἱερεύς Ἀνδρέας Σίντνιεβ Διά τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Κύπρου καί τήν εἰς Κένυαν Ἱεραποστολήν + Ὁ Ἱερεύς Μιχαήλ Ἰωάννου

Tuesday, 20 February 2018

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ

Επίσκοπος Κήρυκος Κοντογιάννης 19 Φεβρουαρίου στις 9:15 π.μ. «ΙΕΡΟΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ, & ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ» «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ» ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ 56 – ΚΑΡΕΑΣ Α.Π. 945 Εν Καρέα 1 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2018 Θείος Έρωτας Πόσο παράδοξη είναι η ζωή του χριστιανού. Από τη μια να ζητάς ακατάπαυστα και με αγωνία, ο Θεός να μην αποστρέψει το πρόσωπο Του από εσένα, γιατί τότε θα γίνεις «όμοιος με αυτούς που κατεβαίνουν στον τάφο» (Ψαλμός 142). Και από την άλλη να υπάρχουν στιγμές που εσύ, νιώθοντας την παρουσία Του αποπνικτική απέναντι στο δικό σου θέλω, να του γυρνάς τη πλάτη με τύψεις για την αμαρτία που πρόκειται να κάνεις. Είναι σαν το φιλί του Ιούδα, ή καλύτερα είναι η στιγμή που οι πρωτόπλαστοι κρύφτηκαν. Όχι γιατί ο Θεός θα τους τιμωρούσε, αλλά γιατί ο νους τους είχε σκοτεινιάσει και δεν ήξεραν πώς να απευθυνθούν στον Κύριος τους. Η ζωή του χριστιανού είναι ένας ακατάπαυστος θείος έρωτας. Ένας αληθινά θείος έρωτας! Με Εραστή τον Χριστό και νύφη τη ψυχή σου. Έρωτας που σε ζαλίζει, που σε μεθά, που σε τρέφει, που γεμίζει τα κενά σου, που σε ανακαινίζει! Είναι θείος έρωτας που εσύ αυτόβουλα προσδιορίζεις τη ζωή σου σε Εκείνον. Που αυτεξούσια θέλεις να δώσεις πίσω το μεγαλύτερο δώρο που σου έκανε ο Εραστής «Τα Σα εκ των Σων». Τη ζωή σου. Την ελεύθερη βούληση σου. Όπως λέει και ένα τραγούδι: «Όποια ζωή και αν έχεις διαλέξει ας την αγάπη σαν αίμα να τρέξει. Δεν είναι τύχη που σ’ έχω γνωρίσει ούτε απ’ ανάγκη σε έχω αγαπήσει». Ναι δεν τον αγαπάς γιατί τον φοβάσαι. Δεν τον αγαπάς γιατί ζητάς από Εκείνον να σε λυτρώσει από τον θάνατο. Τον αγαπάς γιατί υπάρχει στη ζωή σου. Γιατί σε διάλεξε. Η σωτηρία είναι δώρο και αποτέλεσμα αυτής της Αγάπης. Κύριε συγχώρησε με για τα λάθη μου, για τις στιγμές που ο νους μου κάνει να νιώθω μόνος. «Σε δίκη μη θελήσεις να με φέρεις γιατί κανένας ζωντανός δεν είναι δίκαιος μπροστά σου. Από το πρωί κάνε να νιώθω την αγάπη σου γιατί σε εσένα ελπίζω» Ψαλμός 142. Δε μπορώ να ζήσω χωρίς Εσένα! Δε θέλω να ζήσω χωρίς εσένα! Η ζωή μου δε θα έχει πια νόημα. Είσαι η πνοή μου, το Φως μου, ο σκοπός μου. Η πηγή της ζωής. Ο Μεγάλης Βουλής Άγγελος των Ονείρων μου. Ο ματωμένος Νυμφίος. Είσαι ο δρόμος μου, η Αλήθεια μου. Η αγκαλιά που αναζητώ και που εσύ απλόχερα την ανοίγεις πάνω στον Σταυρό. Δεν μπορώ τίποτα άλλο να πω, παρά: «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με» Θρησκεία / Θεολογία Γρηγόρης Τζιβελέκης, Θεολόγος 13 Απριλίου 2014 Διά τήν ἠλεκτρονικήν Εφημερίδα του Ιερού Ναού Αγίου Σπυρίδωνος «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ» Προς Κύριον ευχέτης Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΧ + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΤΟΠΟΤΗΡΗΤΗΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΑΤΤΙΚΟΒΟΙΩΤΙΑΣ

ΑΓΙΟΙ ΦΑΝΕΝΤΕΣ

Άγιοι Φανέντες Εορτάζουν 56 ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα. Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Γρηγοριος , Αγιος Θεοδωρος , Αγιος Λεων Φανέντες θαυμαστῶς ἀθληταὶ κεκρυμμένοι, καρδίας πιστῶν σπεύδετε κατευφραίνειν. Βιογραφία Κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες η αγιοστόλιστη Κεφαλονιά έχει να προσφέρει φωτεινά παραδείγματα ομολογητών και αγωνιστών της πίστεως. Έτσι στο ανατολικό τμήμα του νησιού και συγκεκριμένα στην περιοχή της Σάμης έζησαν και κοιμήθηκαν οσιακώς οι ομολογητές Άγιοι Γρηγόριος, Θεόδωρος και Λέων, οι οποίοι είναι περισσότερο γνωστοί με την προσωνυμία «Άγιοι Φανέντες», που τους δόθηκε λόγω της θαυματουργικής φανέρωσης των ιερών λειψάνων τους και της ανάδειξής τους από την αφάνεια. Σύμφωνα με τα διασωθέντα δύο λατινικά συναξάρια του 14ου μ.Χ. αιώνα, τα οποία γράφτηκαν το μεν πρώτο από τον Βενετό Pietro Calὸ, το δε δεύτερο από τον επίσκοπο της Ακυληίας Pietro Natali, οι Άγιοι Γρηγόριος, Θεόδωρος και Λέων κατάγονταν από το ανατολικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υπηρετούσαν ως στρατιωτικοί στον ρωμαϊκό αυτοκρατορικό στρατό και διακρίνονταν για τις πολλές τους αρετές και τη βαθιά τους πίστη στον Θεό. Την εποχή όμως αυτή βρισκόταν σε μεγάλη εξάπλωση η φοβερή αίρεση του Αρειανισμού και σύμφωνα με το εκδοθέν διάταγμα του αιρετικού αυτοκράτορος Κωνσταντίου Β΄ (337 -361 μ.Χ.), θα έπρεπε όλοι οι υπήκοοι του κράτους να ασπασθούν αυτή την ανόσια αίρεση. Τότε οι τρεις ευσεβείς και ενάρετοι στρατιωτικοί, φοβούμενοι μήπως και αναγκασθούν να ασπασθούν την αιρετική κακοδοξία, εγκατέλειψαν μαζί και με άλλους έλληνες στρατιώτες τη Σικελία, όπου βρίσκονταν την εποχή εκείνη και κατέφυγαν στην Κεφαλληνία. Μόλις αποβιβάσθηκαν στο νησί του Ιονίου και πληροφορήθηκαν ότι το διάταγμα του αιρετικού Κωνσταντίου είχε τεθεί σε ισχύ στον τόπο, όπου μέχρι πρότινος υπηρετούσαν, προτίμησαν να αποχωρισθούν από τους υπόλοιπους και να παραμείνουν στην Κεφαλληνία. Ο Γρηγόριος ήταν τότε ηλικιωμένος με άσπρα μαλλιά και πλήρης σοφίας, ο Θεόδωρος ήταν περίπου τριάντα ετών, ενώ ο Λέων έλαμπε μέσα στη νιότη του. Αποφάσισαν λοιπόν να αφιερωθούν στον Θεό και γι’ αυτό άρχισαν να αναζητούν κατάλληλο τόπο για άσκηση και προσευχή. Μία κοιλάδα, η οποία ονομάζεται Σάμη (Samos κατά τη λατινική γραφή) και βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της Κεφαλληνίας απέναντι από την Ιθάκη, αποτέλεσε τον ιδανικό τόπο για να ζήσουν αφιερωμένοι στον Θεό το υπόλοιπο της ζωής τους. Μάλιστα στον τόπο αυτό ανακάλυψαν μέσα σε ένα μικρό, αλλά πυκνό δάσος από χαμηλά δένδρα και θάμνους τα ερείπια ενός μισοκαταστρεμμένου ναού. Ο τόπος αυτός αποτέλεσε το πνευματικό τους καταφύγιο, στο οποίο αφού εγκαταστάθηκαν, έζησαν ασκητικά, προσευχόμενοι αδιάλειπτα στον Θεό και αγωνιζόμενοι ως γνήσιοι στρατιώτες Χριστού. Στον ευλογημένο αυτό τόπο της ανατολικής Κεφαλληνίας πλησίον της σημερινής κωμοπόλεως της Σάμης έζησαν το υπόλοιπο της επίγειας ζωής τους μέχρι που κάποια ημέρα, αφού γονάτισαν και προσευχήθηκαν, παρέδωσαν μετά από λίγο τις πάναγνες ψυχές τους στον Πανάγαθο Θεό, τον Οποίο τόσο πολύ αγάπησαν και υπηρέτησαν σε όλη τους τη ζωή. Τα σώματα των τριών Αγίων έμειναν για πάρα πολλά χρόνια άγνωστα, μέχρι που η Πρόνοια του Θεού θέλησε να τα αποκαλύψει με θαυματουργικό τρόπο. Στο νησί ζούσε κάποιος επιφανής και πλούσιος κάτοικος, ο οποίος ονομαζόταν Μιχαήλ και έπασχε από μία μορφή λέπρας, την ελεφαντίαση. Ο Μιχαήλ απευθύνθηκε στους γιατρούς, δαπανώντας μάλιστα και ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας του, για να μπορέσει να θεραπευτεί από την ασθένειά του, αλλά δυστυχώς δεν βρήκε πουθενά την ποθούμενη θεραπεία. Κάποιο βράδυ εμφανίσθηκαν σε όραμα στον ύπνο του τρεις άνδρες με μορφές αγγέλων και του είπαν ότι θα θεραπευτεί μόνο, εάν βρει τα άταφα σώματά τους. Όταν ο Μιχαήλ ξύπνησε, δεν γνώριζε ούτε τα ονόματα των τριών ανδρών ούτε και τον τόπο, όπου αυτά βρίσκονταν. Συνάντησε όμως έναν χοιροβοσκό, ο οποίος του διηγήθηκε ότι ακολουθώντας έναν χοίρο που είχε απομακρυνθεί από το υπόλοιπο κοπάδι, μπήκε σε ένα πυκνό δάσος και εκεί αντίκρισε τρία άταφα και άφθορα σώματα, από τα οποία αναδίδονταν μία υπέροχη ευωδία. Τότε ο Μιχαήλ κατάλαβε ότι πρόκειται για τους εμφανισθέντες στον ύπνο του τρεις Αγίους. Αμέσως ανέβηκε στο άλογό του και κατευθύνθηκε με οδηγό τον χοιροβοσκό προς το δάσος, όπου βρίσκονταν τα ιερά λείψανα των τριών Αγίων μέσα σε άπλετο φως. Αφού προσκύνησε με ευλάβεια τα τρία φεγγοβολούντα ιερά σκηνώματα και παρακάλεσε με δάκρυα τους Αγίους, αμέσως η λέπρα εξαφανίσθηκε και επέστρεψε στο σπίτι του εντελώς υγιής. Λόγω της θαυματουργικής φανέρωσης των ιερών λειψάνων των τριών Αγίων και της ανάδειξής τους από την αφάνεια, τους δόθηκε η προσωνυμία «Άγιοι Φανέντες», με την οποία μέχρι σήμερα είναι περισσότερο γνωστοί. Αξιοσημείωτη είναι και η επιτόπια προφορική παράδοση, σύμφωνα με την οποία τρεις Άγιοι με τα ονόματα Γρηγόριος, Θεόδωρος και Λέων έφθασαν κάποτε στη Σάμη της Κεφαλληνίας και έζησαν ως ασκητές. Πολλά χρόνια μετά την κοίμησή τους ανακαλύφθηκαν τα λείψανά τους σε ένα σπήλαιο στο όρος Αυλοχώρι και προς τιμήν τους κτίσθηκε η μονή των Αγίων Φανέντων. Σύμφωνα με τα λατινικά συναξάρια η επ’ ονόματι των τριών ομολογητών Αγίων της Κεφαλληνίας ιστορική ιερά μονή ανεγέρθηκε στον τόπο της θαυματουργικής ανεύρεσης των ιερών τους λειψάνων με δαπάνη του θεραπευθέντος από τη λέπρα Μιχαήλ. Η μονή των Αγίων Φανέντων είναι κτισμένη στην κορυφή της νότιας ακροπόλεως της αρχαίας Σάμης και σε υψόμετρο 226μ. Η ίδρυσή της χρονολογείται πριν το 1264 μ.Χ. και τα σωζόμενα ερείπια ανάγονται στη μεταβυζαντινή εποχή. Μετά την κατάληψη της Κεφαλονιάς από τους Νορμανδούς το 1185 μ.Χ. άρχισε η βαθμιαία παρακμή της μονής, που οφείλεται και στην αρπαγή των ιερών λειψάνων των Αγίων από τους Ενετούς και τη μεταφορά τους στη Βενετία, όπου φυλάσσονται μέχρι σήμερα μέσα σε μαρμάρινη λάρνακα στον μεγαλοπρεπή ναό του Προφήτου Ζαχαρία. Στα τέλη του 15ου μ.Χ. αιώνα έχουμε την επανασύσταση της μονής, η οποία μέχρι και τον 18° μ.Χ. αιώνα ακτινοβολεί προσελκύοντας πολλούς μοναχούς, προσκυνητές, αλλά και ξένους περιηγητές. Η θρησκευτική πολιτική των Άγγλων στα Επτάνησα οδήγησε στις αρχές του 19ου μ.Χ. αιώνα στην ερήμωση της μονής, η οποία ολοκληρώθηκε με τους σεισμούς του 1953 μ.Χ., που κατερείπωσαν το ιστορικό μοναστήρι. Από το τέμπλο του καθολικού της ιστορικής μονής διασώθηκε η παλαιά εφέστια εικόνα των τριών Αγίων, που χρονολογείται το 1654 μ.Χ. και φυλάσσεται σήμερα στον περικαλλή ιερό ενοριακό ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Σάμης. Δίπλα στα ερείπια της μονής ανεγέρθηκε αργότερα παρεκκλήσιο, όπου κάθε χρόνο την Κυριακή των Αγίων Πάντων εορτάζεται πανηγυρικά η μνήμη των τριών ομολογητών και παλαιότερων Αγίων της Κεφαλονιάς. Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ΄. Μέγαν εὕρατο. Δόξῃ Κύριος καὶ ἀφθαρσίᾳ, κατελάμπρυνεν, πιστοὺς ὁπλίτας, ὡς στρατείαν φυγόντας καὶ αἵρεσιν, τῶν Κεφαλλήνων δὲ νῆσον ἐπλούτισεν, διὰ σεπτῶν σκηνωμάτων τῆς χάριτος. Ὅθεν ἅπαντες, τοὺς τρεῖς Φανέντας τιμήσωμεν, Χριστοῦ ἀῤῥαγεῖς ἀμύντορας, Γρηγόριον Θεόδωρον καὶ Λέοντα. Μεγαλυνάριον Ὀρθοδόξου πίστεως ἀριστεῖς, φανέντας ἐκ λήθης, ὥσπερ φῶτα θεοειδῆ, Γρηγόριον πάντες, Θεόδωρον ἐν πόθῳ, σὺν Λέοντι προφρόνως, ὕμνοις τιμήσωμεν.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟΠΟΤΗΡΗΤΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΦΕΡΟΜΕΝΟΝ ΩΣ "ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ" ΚΑΙ "ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΝ" ΣΤΕΦΑΝΟΝ , ΠΑΡΑΝΟΜΟΝ ΚΑΤ ΑΜΦΩ

Ετικέτες ΣΟΒΑΡΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΑΛΕΙΣΑ ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΦΕΡΟΜΕΝΟΝ ΩΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΘΗΝΩΝ ΣΤΕΦΑΝΟΝ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ & ΑΧΑΡΝΩΝ 194 00 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ Τ.Θ. 54 ΤΗΛΕΦΑΧ 210.6020176. Α.Π. 802 Ἐν Κορωπίῳ τῇ 14/27 Δεκεμβρίου 2016 ΠΡΟΣ τόν φερόμενον ὡς «Ἀρχιεπίσκοπον Αθηνῶν και πάσης Ελλάδος» Στέφανον Τσακίρογλου Ιεράν Μονήν Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Κουβαρᾶ Μεσογαίας Αττικῆς «Μακαριώτατε» Στέφανε και «Καθηγούμενε» της Ιερᾶς Μονης Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, εὖ χαίρειν. Εν συνεχεία σειρᾶς εγγράφων μου τά ὁποῖα σᾶς ἀπέστειλα από τότε πού ἐμφανίζεσθε ως Ἀρχιεπίσκοπος (και δή και ἐνίοτε κολακευόμενος και ως «Κανονικός διάδοχος» τοῦ ἤδη τεθνηκότος πρώην Πειραιῶς Νικολάου Μεσσιακάρη), σᾶς αποστέλλω και το παρόν κείμενον, το ὁποῖον ἀνήρτησα και εις το διαδίκτυον και θα ἐπακολουθήση και σειρά άλλη σχετικῶν ἐγγράφων, διά να τά μελετήσετε. Πρόκειται διά την ὑπ’ ἀριθμ. 222/2001 επιστολήν μου προς τον τότε (2001) Μητροπολίτην Πειραιώς και Νήσων κ. Νικόλαον, τον ὁποῖον δυστυχῶς κατά τον γνωστόν ἱερόσυλον τρόπον μετά δύο τρία ἔτη από τότε «ἀνεβιβάσατε» εἰς τον Θρόνον της Ἀρχιεπισκοπῆς Αθηνῶν, ἔτι ζωντος τοῦ Κανονικοῦ Ἀρχιεπισκόπου Αθηνῶν Ἀνδρέου. Αὐτό ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος το ἀποκαλεῖ «πνευματικήν μοιχείαν» Το χειρότερον πάντων είναι ὅτι τον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν «ἐξεθρονίσατε» κλπ. διά να αναβιβάσετε εις τον Ἀρχιεπισκοπικόν Θρόνον τον Πειραιώς Νικόλαον, διότι τον ευρήκατε ἱκανόν να προωθήση σχέδια ἀλλοτρίων, ἤτοι «ἐπί καταλύσει τῆς πίστεως» και διά να ἐπιτύχετε τους σκοπούς σας, ως εχει επανειλημμένως καταγγελθει. Τά ἀναφέρω αυτά, διότι το θέμα δεν είναι τόσον ἁπλοῦν, ὅπως μού το παρουσιάσατε κατά την ἐν τω Εκκλησιαστικῶ Κέντρω τοῦ Περιστερίου προσωπικήν συνάντησίν μας, και ὅπως πολλάκις εσημειώσατε εις κάποιες απαντητικές επιστολές σας πού μού απεστείλατε ἤ και ὅπως τηδε κακείσε εις τους ἁπλοϊκούς διασπείρετε, αλλά χρήζει ενδελεχοῦς μελέτης, συζητήσεως, κλπ. Προπάντων χρήζει καλής διαθέσεως και ειλικρινείας εκ μέρους ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν., ητοι ἀπαιτεῖται να γίνη «διἀλογος ἐν ἀγάπη και ἀληθεία». Ακολουθεί το κείμενον, ὅπως ἀκριβῶς το ἀνήρτησα με τον εισαγωγικόν σημείωμα εις το διαδίκτυον: Ἐπίσκοπος Κήρυκος Κοντογιάννης: ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΣΕΙΡΑ ΕΓΓΡΑΦΩΝ - ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ - ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΩΝ - ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΩΝ ΚΛΠ. ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ΔΙΑ ΝΑ ΤΕΘΟΥΝ ΥΠ' ΟΨΙΝ ΤΟΥ "ἉΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ" ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ, ΔΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΗ ΕΠΙ ΘΕΜΑΤΩΝ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑΝ ΤΟΥ ΔΗΛΩΣΙΝ ΑΓΝΟΕΙ, ΚΑΙ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΣΗ, ΔΙΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΝΑ ΓΙΝΗ Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ, ΜΑΛΛΟΝ ΠΟΛΛΑΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ, ΔΙΑ ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΩΜΕΝ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΟΥΝ .... ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΣΥΖΗΤΗΣΩΜΕΝ ΕΙΤΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, ΕΙΤΕ ΔΗΜΟΣΙΩΣ, ΔΙΟΤΙ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΛΑΜΨΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΠΙ ΤΙΝΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ... ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α. Π. 222 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 9-10- 2001 (π.ἡ.). Εἲσαγωγικόν Η ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 222/9.10.2001 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ Περίληψις: «Ὡς ᾿Αρχιερεύς δέν συμπαρετάχθημεν ποτέ "εἰς τό πλευρόν οὐδενός", ἀλλά καί δέν ἐτέθημεν ἐναντίον ΟΥΔΕΝΟΣ, οὐδέ καί τῆς Σεβασμιότητός σας, ἀλλά "ἀγωνιζόμεθα, μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ" μόνον ὑπέρ τῆς Κανονικῆς τάξεως, τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς..... Εἴθε, Σεβασμιώτατε, νά μᾶς φωτίσῃ ὁ Θεός, ὥστε νά ἴδωμεν ποῦ ὡδήγησαν τά ἐκκλησιαστικά πράγματα οἱ γνωστοί σύμβουλοι καί νά ἀναζητήσωμεν τρόπους θεραπείας ὅλων τῶν κακῶν. ᾿Επ᾿ αὐτοῦ πιστεύω, ὅτι ἄν ἔχωμεν ἀγάπην, ταπείνωσιν, ᾿Ορθόδοξον Πίστιν καί σεβασμόν εἰς τήν Κανονικήν τάξιν, ὅλα ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά τά θεραπεύσῃ». Πρός τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαον Σαμψοῦντος 54 - ΝΙΚΑΙΑ 18451. Κοινοποίησις: Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί πάσης ᾿Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέαν καί Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος. Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαε, ᾿Αγαπητέ ἐν Χριστῷ ᾿Αδελφέ καί Συλλειτουργέ, ὁ Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσω ἡμῶν. Μελετῶντες τήν μόλις πρό ὀλίγων ἡμερῶν ληφθεῖσαν τετρασέλιδον ἐπιστολήν σας (Α.Π. 1112/7-9-2001), μετά πολλῆς λύπης διαπιστώσαμε, ὅτι ἀντί νά ἀναλάβετε τάς εὐθύνας σας, καί νά ἀπαντήσετε ἐπί καθαρά ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων, μεταφέρατε τό θέμα σέ προσωπικό ἐπίπεδο. Οἱ συντάκται τῆς ἐπιστολῆς σας ἐξηντλήθησαν εἰς κατωτάτου ἐπιπέδου δικολαβίας, συκοφαντίας καί ὕβρεις ἀποδείξαντες ὅτι περισσότερον παντός ἄλλου ἐκκλησιαστικοῦ θέματος ἐνδιαφέρει "ἡ διάκενος καύχησις". Γνωρίζουμε καί κατανοοῦμε, ὅτι οἱ ἠθικοί αὐτουργοί, εἶναι αὐτοί πού σᾶς ἔγραψαν τήν ἐπιστολή. Σεῖς ὅμως ὑπογράψατε καί σεῖς ἐπιστείλατε κατά ἑκατοντάδες, τό ὁποῖον προσκρούει καί εἰς τήν Κανονικήν τάξιν καί εἰς τόν Νόμον...Δέν δώσατε, λοιπόν, καμμίαν προσοχήν εἰς ὅσα σᾶς ἐγράψαμεν εἰς τήν τελευταίαν ἐπιστολήν μας (Α.Π. 210/21-7-01 π.ἡ.) ἐνῶ πάλιν ἀποσιωπήσατε καί τήν προηγουμένην μου (Α.Π. 131/19-9-2000), καθώς καί ἄλλας σχετικάς. Πῶς ὅμως παραθεωρεῖτε σοβαρά ᾿Εκκλησιαστικά θέματα Πίστεως, ῾Ομολογίας, ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς καί ᾿Εκκλησιαστικῆς καί Κανονικῆς τάξεως καί προσπαθεῖτε διά τῶν ἀνεπιτρέπτων φραστικῶν ἀντεγκλήσεων, προσωπικῶν ὕβρεων καί συκοφαντιῶν, νά ἀνοιγῇ μέτωπον, ὥστε νά καλύψετε καί ἐνταφιάσετε αὐτά τά θέματα Πίστεως, ἡ ἐλαχιστότης μου δέν τό κατανοῶ. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ μέθοδος αὕτη εἶναι προσφιλής καί οἰκεία εἰς τόν μοναχόν Μάξιμον, εἶναι τώρα καί ἰδική σας; ᾿Απορεῖ κάθε νουνεχής καί ἐχέφρων, πῶς σέ μιά τόσο μικρῆς ἐκτάσεως ἐπιστολή περιελήφθησαν τόσαι δικολαβίαι, ὕβρεις καί συκοφαντίαι! ᾿Ιδού αἱ κυριώτεραι ἐξ᾿ αὐτῶν: ῾Υποστηρίζετε, ὅτι μέ τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 210 ἐπιστολήν μου σᾶς "συκοφαντῶ χωρίς καμμίαν συστολήν", καί ὁ λόγος πού σᾶς συκοφαντῶ εἶναι διότι "ἀγωνίζεσθε εἰς τό πλευρόν τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου", καί "ἀντιστέκεσθε εἰς τόν ἐγωϊσμόν καί τάς καινοτομίας τοῦ θεολόγου ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη". Συνειδητοποιῆτε τί σημαίνουν αὐτά καί ποίας συνεπείας ἔχουν καί τί ἀποκαλύπτουν; Γίνατε δηλαδή καί ἀντιστασιακός κατά τοῦ Γκουτζίδη καί συμμαχεῖτε μετά τοῦ κ. Κάτσουρα, μ. Μαξίμου, καί τῶν Φλωρινικῶν κ.κ. Σακαρέλλου καί Σαραντοπούλου!! ᾿Ακόμη γράφετε ὅτι "σᾶς φοβίζουμε καί σᾶς ἐκβιάζουμε... διά νά ἀποφύγουμε τίς εὐθύνες μας", ἐνῶ "καταπατοῦμε καί προσβάλλουμε τήν τάξιν τῆς ᾿Εκκλησίας καί τό κῦρος τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν ὀργάνων καί θεσμῶν", ἅτινα σεῖς "μέ ὅλους τούς ἀρχιερεῖς περιφρουρεῖτε ὡς ὀφείλετε". ᾿Ισχυρίζεσθε, ὅτι "ἡ ἀπό 15-12-200 πρότασίς σας περί "καθαιρέσεώς" μου ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως εἶναι ἰδική σας καί ὅτι ἔχετε Κανονικάς ἀποφάσεις καί Πρακτικά"..., δι᾿ αὐτό πού λέγετε, καί ὅτι "γνωρίζετε καί νά συντάσσετε κείμενα καί νά ἐκφράζεσθε ἱκανοποιητικῶς". ῞Οτι ἡ ἐλαχιστότης μου "ἀντικανονικῶς δέν ὑπολογίζω τάς ᾿Αποφάσεις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου", καί ὅτι "προσπαθῶ νά ἐκμεταλλευθῶ τήν ἁπλότητά σας καί νά σᾶς ὑποδουλώσω στό θέλημα τοῦ στενοῦ μου φίλου θεολόγου ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη", ὅτι "δέν πῆγα σέ μοναστήρι διά νά δοκιμασθῶ καί νά μάθω νά σέβωμαι τούς ἀδελφούς μου", (ὅπως ἐννοεῖτε ἡ Σεβασμιότης σας), μέ ἀποτέλεσμα τώρα "νά ἐξίστασθε μέ τήν συμπεριφορά μου", ἀφοῦ "μέσα σέ τόσο μικρό χρονικό διάστημα πού εἶμαι ᾿Αρχιερεύς σᾶς ἔχω τόσο πολύ ἀπογοητεύσει καί διέψευσα τάς ἐλπίδας καί προδοκίας πολλῶν ἐτῶν", ἀφοῦ προηγουμένως ὑπογραμμίζετε καί ὅτι: "῞Οταν σεῖς πηγαίνατε στό μοναστήρι, ἐγώ δέν εἶχα ἀκόμη γεννηθεῖ". Δέν ἀπαντῶ εἰς τά ἀνωτέρω, διότι θά ἀκολουθήσῃ συστηματική ἀπάντησις, ᾿Εδῶ θεωρῶ ἀπαραίτητον νά σᾶς εἴπω μόνον, ὅτι ὡς ᾿Αρχιερεύς δέν συμπαρετάχθημεν ποτέ "εἰς τό πλευρόν οὐδενός", ἀλλά καί δέν ἐτέθημεν ἐναντίον ΟΥΔΕΝΟΣ, οὐδέ καί τῆς Σεβασμιότητός σας, ἀλλά "ἀγωνιζόμεθα, μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ" μόνον ὑπέρ τῆς Κανονικῆς τάξεως, τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. Τό πρόβλημα, τό ὁποῖον ἀντιμετωπίζουμε τελευταίως δέν εἶναι σημερινόν. ῎Ηρχισε ἀπό τριακονταετίας καί κορυφώνεται εἰς τάς ἡμέρας μας, ἐνῶ τό ἔχομεν ἀναλύσει πολλάκις, χωρίς νά ὑβρίσωμεν κανένα καί χωρίς νά ἀσεβήσουμε κατ᾿ οὐδενός, ἔχει δέ ἀποδειχθεῖ πῶς καί ὑπό ποίων ἐνεργεῖται ἡ ἐπαναβίωσίς του. Καί δυστυχῶς αὐτούς πού τό προωθοῦν καί τό ὑποδαυλίζουν, δηλαδή τό παρασυνοδικόν κατεστημένον τῶν μ. Μαξίμου, Δ. Κάτσουρα καί ἄλλων, σεῖς τούς εὐνοεῖτε ἀναπαράγοντας τίς κατεγνωσμένες συκοφαντίες καί ἀοριστολογίες τους. ῾Ημεῖς Σεβασμιώτατε, θέλομεν νά εἴμεθα ὄχι "εἰς τό πλευρόν" τοῦ Μακαριωτάτου, ἀλλά νά ἀποτελοῦμε ὅλοι ἕν σῶμα καί νά ἔχουμε ἕν φρόνημα ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ. Νά εἴμεθα κατ᾿ εἰκόνα Χριστοῦ καί δι᾿ Αὐτοῦ κατ᾿ εἰκόνα τῆς ἑνότητος καί κοινωνίας τῆς ῾Αγίας Τριάδος, ὥστε νά ἀνήκωμεν ἅπαντες, Κλῆρος καί Λαός, εἰς τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν ᾿Εκκλησίαν. ῞Οσον ἀφορᾶ τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 54/76 "᾿Απαλλακτικόν σας Βούλευμα" γράφετε ὅτι "ἔχω ὑπερβεῖ κάθε ὅριον ὅταν γράφω, ὅτι ἀπαλλάσεσθε μέ ἀντάλλαγμα τήν βλασφημίαν κατά τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς", καί ἐρωτᾶτε ἄν "καταλαβαίνω τί λέω" ἤ "μήπως ἔχω χάσει τόν δρόμο μου, ἤ μήπως μέ ἐξυπηρετεῖ νά σᾶς διασύρω καί νά σᾶς συκοφαντῶ...", ὥστε νά μπορῶ "νά παραπλανῶ τούς πιστούς", καί ὅτι "σᾶς θεωρῶ ἀφελεῖς καί ἀνοήτους". ᾿Ακόμη γράφετε ὅτι "δέν σᾶς ἐνδιαφέρει τί γράφουν οἱ Δικαστές", διότι "τό τί γράφουν οἱ δικαστές εἶναι εὐθύνη τῶν δικαστῶν καί ὄχι δική σας", ἔστω καί ἄν αὐτοί, ἐν προκειμένῳ διά νά σᾶς ἀπαλλάξουν, γράφουν, διά λογαριασμόν σας, βλασφημίες κατά τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς σας Διαδοχῆς!!! Τοῦτο εἶναι φρικτόν καί λεγόμενον ! Καί τό ἀκόμη πιό προκλητικόν εἶναι ὅτι μέ τό νά θεωρῶ ἔνοχον τήν ἀπό τό 1976 σιωπήν καί ἀδιαφορία σας γιά "τό τί ἔγραψαν εἰς τό βούλευμα τους 54/76 οἱ Δικαστές", "γίνομαι διαστροφέας καί συκοφάντης" (!) καί ὅτι "ὁ μόνος πού προσβάλλεται εἶναι ὁ ἑαυτός μου", ἐνῶ "ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τό ἴδιο τό ἔγγραφόν μου (210/21-7-2001) ὅλα αὐτά τά λέω διότι σεῖς καταγγέλλετε τόν μόνον συνεργάτην μου κ. Γκουτζίδην, ὥς ἕνα ἁπλόν "συκοφάντην καί καινοτόμον..." (!) καί ἐπίσης ὅτι "δέν εὐθύνεσθε ἐσεῖς ἤ ὀλόκληρος ἡ ῾Ιερά Σύνοδος" καί διά τάς σημερινάς ἀποφάσεις τῶν δικαστηρίων! Θέλομεν ἀκόμη νά πιστεύσωμεν, ὅτι αὐτά ὅλα δέν εἶναι δικά σας φρονήματα, ἀλλά θέσεις τοῦ μοναχοῦ Μαξίμου Τσακίρογλου, τοῦ κ. Δημ. Κάτσουρα καί λοιπῶν, οἱ ὁποῖοι διαταράσσουν τήν εἰρήνην καί τήν ἑνότητα, διά νά μήν ἔλθουν εἰς φῶς καί αἱ σύγχρονοι δικαστικαί ἀποφάσεις καί χαλάσουν τά σχέδιά των, πού εἶναι σχέδια τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι αὐτόν ἐξυπηρετοῦν αἱ ἀποκρυπτόμεναι δικαστικαί ἀποφάσεις. Αὐτό μᾶς λέγουν καί ἀρκετοί νουνεχεῖς: "Μή τά βάζετε μέ τόν Πειραιῶς, αὐτά τά ἔγραψαν οἱ γνωστοί κακοί παρασυνοδικοί σύμβουλοι, οἱ ὁποῖοι σκοπόν ἔχουν νά ἐκθέσουν ἀνεπανόρθωτα τόν ᾿Επίσκοπο, νά προκαλέσουν ἀντιδικίας καί νά σᾶς ἀποσποῦν ἀπό τό ἔργο σας καί νά ἀποσιωπῶνται τά θέματα Πίστεως". Ναί, εἶναι ἀληθές τοῦτο, καί αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού, ἐπί τοῦ παρόντος, ἁπλῶς ἐπισημαίνω τό ἔγκλημά τους καί δέν ἀπαντῶ, ἀλλά, ἐπαναλαμβάνω ὅτι δέν πρέπει νά διαφεύγῃ οὐδενός ἐχέφρονος καί νουνεχοῦς, ὅτι ὅποιοι καί ἄν τήν ἔγραψαν, ὅποιων καί ἄν εἶναι αὐτές οἱ θέσεις, ἡ Σεβασμιότης σας ὑπογράφει καί ἐπιστέλλει ὁμαδικά αὐτό τό (ἐπιτρέψτε μου παρακαλῶ τόν δίκαιον χαρακτηρισμόν) ἐλεεινό κείμενο. Γράφομεν λοιπόν πρός χάριν τῆς Σεβασμιότητός σας μέ τήν προσδοκία ὅτι θά κατανοήσετε εἰς ποίαν παγίδα σᾶς ἔρριψαν ἀπό τόν ᾿Ιούνιο τοῦ 1999. Δηλαδή, Σεβασμιώτατε, οἱ συντάκται τῆς ἐπιστολῆς σας μέ τό νά συνεχίζουν νά καλύπτουν ὄχι μόνον τό βλάσφημον καί ἱερόσυλον ἀπαλλακτικόν βούλευμα σας, ἀλλά καί τίς παρόμοιες, ἴσως καί χείρονες σημερινές βλάσφημες δικαστικές ἀποφάσεις, καθ᾿ ἡμᾶς οὐδέν ἄλλο κάμνουν παρά νά ἐπιβεβαιώνουν τήν παντοιοτρόπως συντελουμένην προδοσίαν κατά τῆς ᾿Εκκλησίας! ᾿Επιβεβαιώνουν ὅτι ἐμμένετε εἰς τάς βλασφημίας τοῦ "᾿Απαλλακτικοῦ σας Βουλεύματος" περί ᾿Εκκλησιολογίας καί ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς". ῎Ετσι δικολαβικά, παραπλανητικά, πλήν ἀνόητα, θέτουν εἰς τήν συνέχεια καί τό ψευτοδίλημμα, μήπως μέ ὅλες αὐτές τίς βλάσφημες ἀποφάσεις τῶν δικαστηρίων "ἐβλασφήμησεν ὁλόκληρος ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τήν ᾿Αποστολική Διαδοχήν;" καί διά νά στηρίξουν τό φευδοδίλημμα ἐρωτοῦν: "Μά εἶσθε καλά;". ῾Η δέ θρασύτης των κορυφώνεται μέ τά ἐρωτήματα πού μᾶς θέτουν: "Τί ἔκανα (ἡ ἐλαχιστότης μου) δι᾿ αὐτάς τάς δικαστικάς ἀποφάσεις; Τάς κατήγγειλα εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον;". "Ως ᾿Αρχιγραμματεύς μέχρι τῆς παύσεώς μου ἀπ᾿ τήν θέσιν διά Συνοδικῆς ἀποφάσεως τί ἔκανα; Μήπως ἔκανα κάποια σχετική πρότασι ἤ εἰσήγησι εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδο καί εἴτε Σεῖς (ὁ ᾿Επίσκοπος Πειραιῶς), εἴτε οἱ ἄλλοι ᾿Αρχιερεῖς μᾶς τήν ἀπέρριψαν;". ᾿Αναλυτική ἀπάντησις καί ἐπ᾿ αὐτῶν θά δοθῇ μέ τήν ἐπιστολήν πού θά ἀκολουθήσῃ. ᾿Εδῶ τοῦτο μόνον Σᾶς λέγομεν ὅτι οἱ συντάκται τῆς ἐπιστολῆς σας εἶναι ἀδίστακτοι, ἀλλά καί δεινοί δικολάβοι πού ΕΞΑΠΑΤΟΥΝ. Σεῖς ὅμως πῶς ὑπογράφετε, αὐτά τά παραπλανητικά, ὅταν γνωρίζετε πολύ καλά, ὅτι τρία ὁλόκληρα χρόνια δέν κάνουμε τίποτ᾿ ἄλλο, παρά νά ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ αὐτές τίς δικαστικές ἀποφάσεις καί νά ΖΗΤΑΜΕ νά ἐλθῃ (τό θέμα ὅλων τῶν δικαστικῶν αὐτῶν ἀποφάσεων) εἰς τήν Σύνοδον; Πῶς ὑπογράφετε, ὅταν γνωρίζετε ὅτι δεκάδες φορές καί εἰς τό Δ.Σ. τοῦ ΙΦΣΚΑΕ καί εἰς τήν Γενικήν Συνέλευσιν καί εἰς ὅλας τάς Συνόδους καί εἰς ὅλα τά κείμενά μας, αὐτό τό θέμα εἰσηγούμεθα καί δι᾿ αὐτό διωκόμεθα καί δι᾿ αὐτό σᾶς ἐπέβαλον νά εἰσηγηθῆτε καί τήν "καθαίρεσίν" μου ἀπό τήν θέσιν τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως; ᾿Ερωτῶ, διά νά προβληματισθῆτε, πῶς ὑπεγράψατε αὐτό τό κείμενο καί τό ἐπιστείλατε μέσω τῶν ΕΛΤΑ, κατά ἑκατοντάδες μέ ὁμαδικές ἀποστολές; Διαβᾶστε σᾶς παρακαλῶ τουλάχιστον τήν 210 ἐπιστολήν μου είς τάς σελίδας 7 καί 8. ῾Η ὑβριστική ἐπιστολή σας συνεχίζει μέχρι τέλους νά μᾶς συκοφαντῇ λέγουσα ὅτι "παρουσιάζουμε τό λευκό μαῦρο" καί ἔχουμε "σκοπιμότητες", ἐνῶ μᾶς ἀπειλεῖ: "Νά προσέξωμεν, διότι τά ᾿Εκκλησιαστικά πράγματα πηγαίνουν καλά" διότι "ἡ ῾Ιερά Σύνοδος καί οἱ ᾿Αρχιερεῖς δέν ὑποκύπτουν εἰς τούς ἐκβιασμούς, ἀλλά ὀρθοτομοῦν τόν λόγον τῆς ἀληθείας", ἀκολούθως ἀποφαίνεται ὅτι "ἐκεῖνος πού δέν πηγαίνει καθόλου καλά εἶμαι ἐγώ", διότι ὅπως γράφει: "ἀντί νά σέβωμαι καί νά ὑπακούω εἰς τάς ἀποφάσεις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἀκολουθῶ ὅ,τι μοῦ κανοναρχοῦν ἕτεροι σπερμολόγοι" καί ὅτι αὐτό "τό γνωρίζουν καί τά μικρά παιδιά καί ἀποδεικνύεται καί ἀπό τά ἔγγραφά μου"!!! Καί ἐπ᾿ αὐτῶν τῶν τολμηρῶν θέσεων καί διατυπώσεων, ἄν δέν ἐπιληφθῆτε ἐγκαίρως...θά δοθῇ ἡ δέουσα ἀπάντησις πάντοτε, ἐννοεῖται, ἐν ἀληθείᾳ καί ἀγάπῃ Χριστοῦ. Τέλος ἡ ἐπιστολή σας μᾶς καλεῖ "νά ἔλθωμεν εἰς τόν ἐαυτόν μας καί νά ἐπιδείξωμεν προσοχήν καί σύνεσιν καί νά διορθώσωμεν τήν πορείαν μας". Δηλαδή μᾶς χαρακτηρίζετε καί ὡς "ἐκτός ἑαυτοῦ". Σεβασμιώτατε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ κ. Νικόλαε, ἔμεινε τίποτ᾿ ἄλλο ὑβριστικόν, τό ὁποῖον ἡ ἀφροσύνη τῶν συντακτῶν τῆς ἐπιστολῆς σας παρέλειψεν; ᾿Απορεῖ κανείς, πῶς μέσα σέ μιά τόσο περιωρισμένη ἐπιστολή κατωρθώθη νά περιληφθοῦν συμπυκνωμέναι τόσαι συκοφαντίαι καί τόση παραπληροφόρησις. Εὐχαριστῶ, ἅγιε ἀδελφέ, δι᾿ ὅλας αὐτάς τάς εὐγενικάς καί φιλαδελφικάς προσρήσεις σας, καί Σᾶς διαβεβαιῶ, ὅτι ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΑΝΤΟΥΣΑ ΠΟΤΕ, ἄν ὅλα αὐτά δέν εἶχον γραφεῖ, διά νά θαφτοῦν κάτω ἀπό αὐτή τή βρώμικη λάσπη τά θέματα Πίστεως, ῾Ομολογίας καί ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, καί ἔτσι νά προστατεύσουν τά σχέδια τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ. Μέ τήν παροῦσα δέν ἀπαντῶ καί δέν ἀναλύω τίποτε ἀπ᾿ ὅλα αὐτά, διότι ὅπως κατέστη σαφές, ὅλη ἡ προσπάθεια καί ὁ σκοπός αὐτῆς τῆς ἐπιστολῆς μου, ἦτο νά συνοψίσω ὅσα ψευδῆ, ὅσα ἄδικα, ὅσα ἀσεβῆ, ὅσα βλάσφημα, ὅσα ἀναιδῆ, ὅσα προκλητικά καί ὅσα διαστροφικά ΑΟΡΙΣΤΩΣ καί ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΩΣ, διετύπωσαν εἰς αὐτό τό κείμενό σας οἱ συντάκται του, διά νά δηλητηριάσουν τούς ἑκατοντάδες ἁπλοῦς χριστιανούς, καί τά ὁποῖα σεῖς ὑπεγράψατε ἐλαφρᾷ τῇ συνειδήσει καί τά διεσκορπίσατε πανταχοῦ. ῎Εγραψα προκειμένου νά συνειδητοποιήσετε ποῦ σᾶς ἔρριψε ἡ ἀφροσύνη αὐτῶν πού σᾶς ἔγραψαν αὐτή τήν ἐπιστολή. Δέν ἀπαντῶ διά τῆς παρούσης, καί διότι αὐτό θά γίνη ἀμέσως μέ τήν ἐπομένην ἐπιστολήν μου, ἀφοῦ λάβω καί τούς πίνακες τῶν ὀνομάτων μετά τῶν διευθύνσεων ὅλων τῶν Γ.Ο.Χ. πρός τούς ὁποίους ἀπεστείλατε αὐτήν τήν ἐπιστολήν σας, καί τούς ὁποίους πίνακες σᾶς ἐζητήσαμεν μέ τήν προηγουμένην σύντομον ἐπιστολήν μας (220/30-9-2001). Δέν ἀπαντῶ μέ αὐτήν, διότι ὅλως φιλαδέλφως καί ἐν ἀγάπῃ Χριστοῦ θέλω νά σᾶς δώσω τήν εὐκαιρία νά μελετήσετε καλύτερα, νά σκεφθῆτε, νά προσευχηθῆτε, καί νά ἀποφασίσετε τήν ἀνάκλησίν της. Δηλαδή ἡ ἑπομένη ἀναλυτική ἀπάντησίς μου, θά ἐξαρτηθῇ ἀποκλειστικῶς καί μόνον ἀπό τήν περαιτέρω στάσιν τῆς Σεβασμιότητός σας. Εἴθε, Σεβασμιώτατε, νά μᾶς φωτίσῃ ὁ Θεός, ὥστε νά ἴδωμεν ποῦ ὡδήγησαν τά ἐκκλησιαστικά πράγματα οἱ γνωστοί σύμβουλοι καί νά ἀναζητήσωμεν τρόπους θεραπείας ὅλων τῶν κακῶν. ᾿Επ᾿ αὐτοῦ πιστεύω, ὅτι ἄν ἔχωμεν ἀγάπην, ταπείνωσιν, ᾿Ορθόδοξον Πίστιν καί σεβασμόν εἰς τήν Κανονικήν τάξιν, ὅλα ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά τά θεραπεύσῃ. Υ.Γ. Εἶδα τό ᾿Απολογητικόν σας ῾Υπόμνημα (15-10-76), τό ὁποῖον δέν σχολιάζω, οὔτε ἐπικρίνω, ἁπλῶς λέγω, ὅτι εἶναι κενόν ἐξ᾿ ἐπόψεως ᾿Εκκλησιολογίας καί ῾Ομολογίας καί ἐπί τῆς ᾿Αποστολικῆς σας Διαδοχῆς. Σᾶς παρακαλῶ ὅμως νά μᾶς ἐνημερώσετε τί εἴπατε εἰς τόν ᾿Ανακριτήν διά τό θέμα τῆς ᾿Αποστολικῆς σας Διαδοχῆς, καί τί περί "χειροθεσίας", δεδομένου, ὅτι, ὅπως ἐπανειλημμένως εἰς τό παρελθόν μᾶς ἔχετε ἐνημερώσει, ὅταν μιλήσατε ἐνώπιον τῶν δικαστῶν, ἕνας ἐξ αὐτῶν, ἀφοῦ ἐθαύμασε διά τήν ὁμιλία σας, ἠγέρθη, σᾶς συνεχάρη, σᾶς ἠσπάσθη τήν δεξιά καί σᾶς εἶπε: "Τώρα σᾶς ἀναγνωρίζω ὡς ᾿Επίσκοπον". Παρακαλῶ τί ἀκριβῶς εἴπατε καί συμπεριεφέρθη τόσον εὐγενικά καί ὁμολογιακά ἐκεῖνος ὁ Εἰσαγγελεύς; ᾿Ερωτῶ, διότι ἀφ᾿ ἐνός μέν τό Βούλευμα σᾶς ἀπαλλάσσει βάσει τῆς "χειροθεσίας" τοῦ 71, ἀφ᾿ ἐτέρου εἰς μίαν περίπτωσιν, τότε πού τά πράγματα διά τήν χειροθεσίαν ἦσαν ὀξυμένα, εἰς πρότασίν μου νά γραφῇ κάτι γιά τήν χειροθεσία, μοῦ εἴπατε: "Μή γράφεις γιά τήν χειροθεσία, διότι μέ αὐτή μᾶς ἀναγνωρίζουν τά δικαστήρια". Πάντως ἀπό τό σκεπτικόν τοῦ "᾿Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος", ὅπου ἀναγράφονται λεπτομερῶς τά περί "χειροθεσίας" τοῦ 71, ἐν συνδυασμῷ δέ μέ τήν ὑπόμνησιν τοῦ Βουλεύματος, ὅτι: "ἐκ τῆς ἐνεργηθείσης προανακρίσεως καί τῆς ἀκολουθησάσης καί νομίμως περατωθείσης κυρίας ἀνακρίσεως προέκυψεν ὅτι..." φαίνεται καθαρά ὅτι ἔχουν κατατεθεῖ τά περί τῆς "χειροθεσίας", ἐπί τῆς ὁποίας ἐστηρίχθη ἡ ἀπαλλαγή σας. Καί εἶναι ἀπορίας ἄξιον πῶς δέν καταθέσατε καί τά στοιχεῖα ἐκεῖνα τά ὁποῖα ἀποδεικνύουν, ὅτι οὐδεμίαν "χειροθεσίαν" ὡς ἐπί σχισματικῶν ἐλάβομεν, δεδομένου ὅτι τό θέμα τό γνωρίζατε πολύ καλά! Εἴχατε λάβει μέρος εἰς τήν Β' ᾿Εξαρχίαν κατά τό 74 εἰς ᾿Αμερικήν, ἐνῶ μόλις εἶχεν ἐκδοθεῖ καί τό βιβλίον τοῦ Μακαριωτάτου: "ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ" πού δίδει σαφεστάτην καί τεκμηριωμένην ἀπάντησιν πρός τούς πολεμίους τῆς ᾿Εκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἀπό τότε διέσπειρον, ὅτι ἐδέχθημεν "χειροθεσία ὡς ἐπί σχισματικῶν". Σᾶς ἐδόθη μία εὐκαιρία μέ τό ᾿Απολογητικό σας ῾Υπόμνημα νά ὁμολογήσετε τήν ᾿Εκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί τήν Γνησιότητα τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, τήν ὁποίαν ἔχετε διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί τοῦ 1948 καί δέν τό ἐπράξατε, ἐνῶ ἀπεδέχθητε ἀδιαμαρτυρήτως (πρός τήν ῾Ιεράν Σύνοδον) τό "᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα" τό ὁποῖον βλασφημεῖ καί τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν. Διατελῶ ἐν ἀγάπῃ Χριστοῦ ἐλάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί συλλειτουργός + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος Μετ’ ἐκτιμήσεως +Ο Μεσογαίας, Λαυρεωτικῆς και Αχαρνῶν Κήρυκος

ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΕΧΟΜΕΝ ΧΡΕΙΑΝ, ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΝΔΡΕΑΝ ΣΤΑΛΕΙΣΑ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΝ ΤΟΥ 2001

ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΕΧΟΜΕΝ ΧΡΕΙΑΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΝΔΡΕΑΝ ΚΑΤΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΝ ΤΟΥ 2001 Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύεται κατ' ανάγκην. Δεν προωρίζετο προς δημοσίευσιν. Όταν όμως το σκάφος της Εκκλησίας κλυδωνίζεται, όπως συνέβαινε κατά την προ του 1995 περίοδον, αλλά σήμερα και <<τορπιλλίζεται υποβρυχίως>>, τότε ο πιστός Κλήρος και Λαός δεν πρέπει να αγνοή τον κίνδυνο. Πρέπει να γνωρίζη και να αγρυπνή, δια να μη καταποντισθή υπό των κυμάτων, ενώ παράλληλα με την προσευχή του και την υπεύθυνη στάσι του να βοηθή τους <<ναύτες>> εις την πάλη κατά των κυμάτων. Η κρισιμότης των Εκκλησιαστικών μας πραγμάτων δεν νοείται να αποκρύπτεται, ούτε να παρουσιάζεται διαφορετική από αυτήν που αληθινά είναι. Μια μερική εικόνα αυτής της κρισιμότητος πιστεύομεν, ότι δίδεται μέσα από την υπ' αριθμ. 218/17.9.2001 επιστολή που ακολουθεί και την οποία απηυθύναμε προς τον Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. ΑΝΔΡΕΑΝ. <<Μακαριώτατε Άγιε Πρόεδρε, εν Χριστώ αδελφέ και συλλειτουργέ, ο Χριστός εν τω μέσω ημών. Παρακαλώ συγχωρήσατέ μοι, όπως αναφερθώ δι' ολίγων εις το γεγονός της 13ης Σεπτεμβρίου, καθ' ην η Μακαριότης σας εωρτάσατε την 53ην επέτειον από της εις Επίσκοπον χειροτονίας σας, την οποίαν ελάβατε την 1.9.48, δια των χειρώντου αοιδίμου Αγίου Βρεσθένης Ματθαίου. Η ελαχιστότης μου, όπως πάντοτε, ηθέλησα και εφέτος να τιμήσω αυτήν την μεγάλης Εκκλησιολογικής σημασίας επέτειον, αλλά και την Μακαριότητά σας. Η συμμετοχή μας κατ' αρχήν εις την θείαν λειτουργίαν και η Κοινωνία εκ του αυτού Ποτηρίου κατά την ημέραν αυτήν, δι' Υμάς και την ελαχιστότητά μου, όσον και δια το συλλειτουργήσαν Πρεσβυτέριον και τον πιστόν Λαόν, απετέλεσαν την ζώσαν έκφρασιν του μυστηρίου της Εκκλησίας, ως μυστικής κοινωνίας Χριστού, την οποίαν διενεργεί η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος,(*) δι' ημών των Επισκόπων και Πρεσβυτέρων, ως οικονόμων Αυτής. Εδώ ευρίσκεται και όλη η σημασία της εορτής, ήτοι εις τας κατά το 1948 χειροτονίας, δι' ων διησφαλίσθη η Αποστολική Διαδοχή και επομένως και η συνέχισις του έργου της εν Ελλάδι Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας. Συγχωρήσατέ μοιόμως να υπενθυμίσω, ότι με το πέρας της θείας Λειτουργίας και ενώ η ελαχιστότης μου, ως Αρχιερεύς, θα προσφωνούσαμε και θα ηυχόμεθα επ' Εκκλησίας την Μακαριότητά σας, ο αιδ/τος π. Δημήτριος Τσαρκατζόγλου έσπευσεν και έλαβε τον λόγον και σας προσεφώνησε εκείνος, αδιαφορών δια την παρουσίαν του Αρχιερέως. Ίσως είναι <<δικαιολογημένη>> η συμπεριφορά ου Αιδ/του, διότι όλα έδειχναν πως έτσι είχαν προμελητηθεί. Τελειώνων ο αιδεσιμώτατος, την προσφώνησίν του, η Μακαριότης σας είπατε αμέσως το <<Δι' ευχών...>> και επεχειρήσατε να απομακρυνθήτε, αλλά παραμείνατε, διότι αμέσως η ελαχιστότης μου έλαβα τον λόγον και σας προσεφώνησα και εγώ ευχηθείς να διαφυλάξωμεν αυτήν την Παρακαταθήκην, την Αποστολικήν Διαδοχήν, όπως μας την παρέδωσεν ο άγιος Πατέρας. Ελυπήθην ωστόσον, διότι δεν εκρύβατε την ενόχλησίν σας διότι σας προσφωνούσε ο Επίσκοπος Κήρυκος επ' Εκκλησίας, ενώ εις την συνέχεια, όταν σας επεσκέφθην εις το κελλίον σας, δια να σας εκφράσω και κατ' ιδίαν τας προσωπικάς μου ευχάς, πάλιν εδείχνατε ότι δεν σας ευχαριστούσε η παρουσία μου. Σημειωθήτω δε ότι προ ολίγων λεπτών αντηλλάξαμε ανυποκρίτως τον ασπασμόν της συγγνώμης και της Αγάπης και εκοινωνήσαμε εν του ιδίου Ποτηρίου, όπως σας εσημείωσα και εις την αρχήν της παρούσης. Παρά ταύτα ελαχιστότης μου σας εζήτησα να έχουμε μίαν κατ' ιδίαν συνάντησιν, είτε την ώρα εκείνην, είτε να ορίσετε κάποιαν αλλην ώραν. Η Μακαριότης σας αντί άλλης απαντήσεως εδηλώσατε κοφτά και απότομα ειπών: <<Δεν έχω τίποτα να συζητήσω>>. Εις την ανταπάντησίν μου: <<Έχω εγώ Μακαριώτατε και γι' αυτό θέλω να μιλήσουμε προσωπικώς>>, πάλιν μοι απαντήσατε: <<Ό,τι έχεις να πης, να το πης στην Σύνοδο την Τρίτη>>. Επέμεινα δια τρίτην φοράν, ότι πρέπει να μιλήσουμε πρίν από την Σύνοδο και εδηλώσατε: <<Δεν έχω να μιλήσω τίποτα διότι είμαι στενοχωρημένος μαζί σου. Έχεις γράψει τόσα εναντίον μου. Σε ευχαριστώ πολύ>>. Τότε περίλυπος ηναγκάσθην να σας ειπώ, ότι: <<Διαπιστώνω ότι ή δεν έχετε διαβάσει όσα σας επιστέλλω, ή δεν έχετε καταλάβει όσα εις αυτά έχω γράψει. Γι' αυτό πρέπει α σας μιλήσω δια να σας τα εξηγήσω>>... Ενωχλήθητε περισσότερο και με αναγκάσατε, αποχωρών να είπω; <<Επομένως σας ζητώ να μιλήσουμε προσωπικά πριν την Σύνοδο και αρνείσθε>>... Μακαριώτατε την ημέρα αυτή την ιστορική και βαρυσήμαντη το πρώτον που ήθελα να θέσω υπ' όψιν Σας ήτο ακριβώς το θέμα της Αποστολικής Διαδοχής. Ήθελα σαν Αρχιερείς να μιλήσουμε πολύ λίγο για το 1971, τον Κάλλιστο, δια τα γνωστά κείμενα της περιόδου του 1977 και εξής, τι είπαν οι Νεοημερολογίται για το ίδιο θέμα, τι είπεν ο πρώην Αττικής, τι έγραψεν ο Ιερομ. Ευθύμιος και ποία η στάσις της Ιεράς Συνόδου έναντι όλων αυτών. Ήθελα ιδιαιτέρως να συσκεφθούμε επάνω στο Απαλλακτικό Βούλευμα του 1976,(*) και ό,τι έχει σχέσι μ' αυτό και πως θα αντιμετωπισθή κανονικά και ορθόδοξα διότι είναι ειρωνεία να εορτάζουμε την επέτειο της χειροτονίας σας και το βούλευμα με ό,τι λέγει, να την βλασφημή. Ήθελα να σας παρακαλέσω να προσκομίση και ο κ. Κάτσουρας τα στοιχεία που μοι εδήλωσε ότι έχει για το 1971 και ο μ. Μάξιμος να εξηγήση τι εννοεί, όταν λέγη ότι <<βιάσθηκε το 1937 ο άγιος Πατέρας και απεκήρυξε τον Φλωρίνης>>. Αφού όμως αρνηθήκατε να μιλήσουμε κατά την ημέραν της επετείου της χειροτονίας σας, σας παρακαλώ να τα συζητήσουμε εις την Σύνοδο την Τρίτην 19ην Σεπτ. 2001, εις την οποίαν με παραπέμψατε. (1) Όσον αφορά, Μακαριώτατε, αυτό το οποίον λέγετε προς κάθε κατεύθυνσιν, ότι σας συκοφαντώ κλπ.κλπ., έχω να σας ειπώ τούτο: Αν πράγματι σας συκοφαντήσαμε, θα έπρεπε, κατ' αρχήν να χαίρεσθε, διότι ακριβώς, όπως μας έχετε διδάξει και τελευταία λέγατε και εις τον κ. Ελευθέριο Γκουτζίδη, αι <<συκοφαντίαι γίνονται στεφάνια εις την κεφαλήν του συκοφαντουμένου και λαμπρύνεται η ψυχή του>>. Θα έπρεπ, λοιπόν και η Μακαριότης σας, να χαίρεσθε. Να λυπάσθε δε μόνον διότι ο συκοφάντης μιμείται το έργον του πονηρού και κολάζεται. Ως εκ τούτου ως φιλόστοργος πατήρ θα έπρεπε να μας αναζητούσατε νύκτα και ημέρα, και να μη ησυχάζετε μέχρις ότου μας φέρετε εις επίγνωσιν και μετάνοιαν. Ενθυμείσθε πόσες φορές σας είπα να συζητήσουμε προσωπικώς αυτά τα θέματα, ή να καλέσετε και <<τις δύο πλευρές>> και δεν το δεχθήκατε; Ενθυμείσθε πόσες φορές ήλθαμε μετά του κ. Ελευθερίου Γκουτζίδη και ηρνήθητε κάθε συζήτησιν;(2) Δι' ημάς Μακαριώτατε πρώτιστα είσθε Πατέρας μας και ημείς παιδιά σας, και ο Κύριος που ετάζει καρδίας και νεφρούς γνωρίζει ότι δεν διενοήθημεν ποτέ εναντίον του Πατρός μας και Αρχιεπισκόπου (αλλά και εναντίον ουδενός), καμμίαν συκοφαντίαν. Πιστεύομεν, ότι εις το σεπτόν Πρόσωπόν σας μόνον αγάπην και τιμήν επεδείξαμεν κατά την πολυετή διακονία μας, και όταν αναγκασθήκαμε να ελέγξωμεν και να καταγγείλωμεν (διότι δεν είχομεν άλλην επιλογήν), κάποιες συγκεκριμένες και συστηματικές αντικανονικότητες, και παραλείψεις, αι οποίαι προωθήθησαν με την δική σας κάλυψι, ήτοι παραλείψεις και αντικανονικότητες που πολλές φορές έφθαναν μέχρι την προδοσία, τούτο το εκάναμε με κριτήριο την αγάπην, και την αλήθειαν, έχοντας υπ' όψιν και ότι <<αξιοιστότερα τραύματα φίλων, ή φιλήματα εχθρών>>. Δεν είναι σεβασμός, ούτε αγάπη να σας κολακεύωμεν όταν βλέπωμεν, ότι παρασύρεσθε από το παρασυνοδικόν κατεστημένον, και διαπράττωνται Κανονικά και κατά της Πίστεως εγκλήματα. Όχι, Μακαριώτατε, μή γένοιτο τοιαύτη άτιμη και αισχρή, εκ μέρους μας, συμπεριφορά προς τον Αρχιεπίσκοπον και Πατέρα μας. Σας παρακαλώ, λοιπόν, σας ικετεύω, Μακαριώτατε Πάτερ, μη σας πλανούν κάποιοι επιτήδειοι, οι οποίοι μισούν και την Μακαριότητά σας και την Αλήθεια. Πιστεύομεν, ότι Σας γαπώμεν, όπως ορίζει ο Χριστός, Σας ευλαβούμεθα, και ως υιοί εν Κυρίω έχομεν ναλάβει τας ευθύνας μας, τας οποίας ίσως η ανεπάρκειά μας να τας αδική. Δεν είμεθα άγιοι, αν κάνουμε λάθη εις τον αγώνα μας παρακαλώ βοηθήστε μας να τα διορθώσουμε. Παρακαλείσθε, λοιπόν ως Αρχιεπίσκοπος και ως Πατήρ να δείξετε αγάπην. Μη λέγετε ότι γράφομεν ψεύδη, και επί πλέον μη διαβεβαιώνετε ότι δεν επεχειρήθη προδοσία π.χ. μέσω και του Θεολογικού Διαλόγου, διότι σας διαψεύδει η όλη αλληλογραφία με τους Φλωριναίους, και ιδιαιτέρως η επιστολή που σας συνέταξε το παρασυνοδικόν κατεστημένον και αποστείλατε προς αυτούς περί το τέλος του 1999, ή αρχάς του 2000, και την οποίαν κρατάτε ακόμη μυστική και παρά το ότι σας εζητήθη δεν μας την παραδώσατε, καίτοι είμεθα της Συνοδικής Επιτροπής επί του διαλόγου. Σας διαψεύδει, άγιε Πατέρα και Μακαριώτατε εν Χριστώ πρεσβύτερε αδελφέ, το γεγονός ότι απορρίψατε την Κανονικήν, ορθόδοξον, ομολογιακήν, τιμίαν και σαφή επιστολήν που σας επροτάθη υφ' ημών, ως Προέδρου της Συνοδικής Επιτροπής, και του κ. Ελευθερίου Γκουτζίδη. Σας διαψεύδουν και άλλα πράγματα, τα οποία ζητώ από διετίας να καταθέσω εν ωμοφορίω εις την Ιεράν Σύνοδον και δεν το δέχεσθε.(3) Ήδη όμως οι Φλωρινικοί άρχισαν τας φοβεράς των αποκαλύψεις,(4) αι οποίαι δι' ημάς ποτέ δεν ήσαν άγνωστοι, και σας ενημερώσαμε επανειλημμένως, αλλά μας χαρακτηρίζετε ως <<ψεύτες και ασεβείς>>. Μακαριώτατε προδοσία συντελείται και με την στάσι μας έναντι των πέντε και έναντι του θεολογικού Διαλόγου και γενικώτερα έναντι του Παλαιοημερολογιτικού Οικουμενισμού. Μακαριώτατε, διατί δεν δέχεσθε να ομιλήσουμε προσωπικά; Ποιούς φοβείσθε και διατί; Δεν θέλουμετην αγάπην, την αλήθεια, την συγγνώμη, την διόρθωσι, την δόξα της Εκκλησίας και την ειρήνην του πληρώματος; Καταλαβαίνετε ότι με αυτήν την άρνησίν σας αποκαλύπτετε την <<αιχμαλωσίαν>> Σας υπό του κακού περιβάλλοντός σας; Εφ' όσον όμως θέλετε να τα είπωμεν εις την Σύνοδον να είναι ευλογημένον και τρισευλογημένον. Σας ερωτώ όμως, θα μας επιτρέψετε, ή θα μας επιτρέψουν αι συνθήκαι να γίνη διάλογος αγάπης και αληθείας, ή θα ακολουθήση η ίδια διαδικασία των προηγούμενων συνεδριάσεων, η οποία και εξευτελιστική και βλάσφημος αποδεικνύεται; Τουλάχιστον η Ημερεσία Διάταξις που μας απεστείλατε και ολόκληρος η πρόσκλησίς σας αυτό λέγει. Είθε την προσεχή Τρίτην να διαψευσθώ εν τοις πράγμασιν. Άλλωστε πως θα λειτουργήση κανονικά και αυτή η Ιερά Σύνοδος, αφού εκκινήτε τα θέματα από το τέλος, δηλαδή δεν ιεραρχούνται αυτά ούτε χρονικώς, ούτε ουσιαστικώς, αλλά προσδιορίζονται ανάλογα με ποιές αποφάσεις έχει ετοιμάσει και θέλει να επιβάλη το παρασυνοδικόν κατεστημένον, δια λογαριασμόν του Παλαιοημερολογιτικού Οικουμενισμού;(5) Μακαριώτατε, όσον και αν λυπούμαι οφείλω να σας πω, ότι αν με αυτάς τας διαθέσεις και δεσμεύσεις έλθετε να πραγματοποιηθή και αυτή η συνεδρίασις (της Τρίτης 19.9.2001), κατά την ταπεινότητά μου, θα είναι εις κρίμα και κατάκρισίν μας. Τολμώ να είπω, ότι είναι προτιμότερον να κατηγορηθήτε ότι δεν συγκαλείτε ή ματαιώνετε την Σύνοδον, παρά να χρεωθήτε ότι προεδρεύσαρε μιάς ακόμη συνεδριάσεως, καθ' υπαγόρευσιν - εντολήν του Παλαιοημερολογιτικού Οικουμενισμού, όπως συμβαίνει καθ' όλα τα τρία τελευταία χρόνια. Θα με κατακρίνετε πάλιν, ότι <<δεν είμαι μαζί σας>>, ή ότι γράφω <<ασέβειες>>, ή γράφω συνεχώς επιστολές, υπομνήματα κλπ. Είναι γεγονός, ότι έγραψα πάρα πολλά, και πάλιν αυτή την ώρα γράφω πολλά, αλλά η Μακαριότης σας από τα τόσα πολλά δεν βρήκατε ούτε ένα καλό; Άλλος, Μακαριώτατε, με παρετήρησε ότι ως Αρχιερεύς έπρεπε να είχα ενεργήσει εξ' αρχής τυπικά και Κανονικά και να είχα ξεκαθαρίσει την θέσι μου επισημαίνοντας τα θέματα Πίστεως, Κανονικής Τάξεως και Δικαιοσύνης, όπως έκανε ο άγιος Πατέρας το 1937 έναντι των Φλωρινικών. (6) Όσον και αν αυτό θεωρείται από πολλούς ορθόν και επιβεβλημένον, δεν το εφηρμόσαμε, δηλαδή ενώ διατυπώσαμε πολλάκις τα θέματα Πίστεως και Ομολογίας, δεν προέβημεν, ούτε σπεύδομεν να προβώμεν εις περαιτέρω εφαρμογήν των Κανονικών μας δικαιωμάτων, όσον και αν φαινώμεθα εις ωρισμένους εκτεθειμένοι. Δεν σας αποκρύπτομεν και τον λόγον δια τον οποίον εκρατήσαμε και κρατάμε αυτήν την στάσιν υπομονής και γράφομεν μόνον. Τούτο γίνεται, διότι ευθύς εξ' αρχής διαβεβαιώθημεν, ότι το παρασυνοδικόν κατεστημένον και ευρύτερα Παλαιοημερολογιτικός Οικουμενισμός, κατ' αρχήν ήθελε τα σχέδιά του έναντι των <<πέντε>> και των Φλωρινικών, να μην προσκόψουν εις ουδενός την αντίδρασιν. Εφ' όσον όμως ο Παν/τος Ιερομ. π. Αμφιλόχιος παρηνώχλησε με τας επιστολάς του (1998), απεφασίσθη με κάθε μέσον, ακόμη και μεσσαιωνικόν - παπικόν να φιμωθή, και εν συνεχεία να φιμωθούν και όλοι όσοι αντιμετώπισαν τα θέματα Πίστεως και Ομολογίας και Αποστολικής Διαδοχής. Θυμηθείτε παρακαλώ όλες τις συνεδριάσεις μεθ' ημών και των Συμβούλων σας κατά την περίοδον τέλος του 1998 και αρχάς του 1999. Όλη αυτή η βάναυση και βάρβαρη συμπεριφορά, όλη αυτή η τρομοκρατία κατά του π. Αμφιλοχίου και έναντι όλων μας τελικά εκεί απέβλεπε, εις το να αγανακτήσουμε και να προβώμεν (κατ' αρχήν ο π. Αμφιλόχιος και μετά και άλλοι) και εις μίαν Κανονικήν και δικαίαν αποτείχισιν ή και αποκήρυξιν, την οποίαν το παρασυνοδικόν κατεστημένον θα την διέστρεφε, όπως οι πέντε διέστρεψαν τότε την αποτείχισιν του π. Αμφιλοχίου, προκειμένου να στηρίξουν το σχίσμα των. Βλέπετε όμως, ότι με την χάριν του Θεού και με τις ευχές σας ούτε εφιμώθη κανείς, αλλά ούτε και αποτείχισιν εκάναμε, ούτε απεκηρύξαμεν ουδένα, καίτοι οι λόγοι Κανονικοί, Πίστεως και Δικαιοσύνης το επέβαλον και τοεπιβάλλουν, αλλά στηρίζομεν την ενότητα υπερασπιζόμενοι και διεκδικούντες την Αλήθεια, την Κανονικότητα, το Δίκαιον, ενώ αποκαλύπτομεν και κατελέγχομεν και τον Παλαιοημερολογιτικόν Οικουμενισμόν. Ωστόσον όμως φοβούμεθα, μήπως είναι εγγύς η επανάληψις του διαβήματος των <<πέντε>>. Φοβούμεθα διότι μετά την σωρείαν των αντικανονικοτήτων που διεπράχθησαν εις βάρος της Πίστεως και Ομολογίας, αλλά και της Αποστολικής Διαδοχής, δύο επιλογές απομένουν εις το παρασυνοδικόν κατεστημένον και ευρύτερον εις τον Παλαιοημερολογιτικόν Οικουμενισμόν. Ή να υπάρξη αναθεώρησις μετ' αναλόγου μετανοίας, και συστράτευσις προς διόρθωσιν, ή, μή γένοιτο, να συμβή, ό,τι συνέβη τον Μάϊον του 1995 με τους πέντε, οπότε θα <<ελευθερωθούν>> όσοι ήθελον προχωρήσει εις το μοιραίον τούτο διάβημα, θα τα βρούνε εύκολα με τους <<πέντε>> (σήμερα τέσσερις), αφού δεν καθηρέθησαν υπό της Εκκλησίας, και έτσι θα αποκτήσουν και την <<συντριπτικήν πλειοψηφίαν>>, και πιο εύκολα θα αντιποιηθούν πλέον όλοι μαζί την Ιεράν Σύνοδον και την Εκκλησίαν. Αν δε με βάσιν μόνον την <<κοινήν ομολογίαν>> τα βρούνε, και ενωθούν και με τους Φλωρινικούς, τότε επειδή ούτε ομολογία, ούτε Αποστολική Διαδοχή θα έχη μείνει, θα αναγνωρισθούν και από τον κ. Χριστόδουλο ως δεκατριμερίτες παλαιοημερολογίτες και τότε... <<αλλοίμονον>> σε μάς τους ολίγους και <<μη αναγνωρισμένους>>, τους καθ' Υμάς <<συκοφάντας>> και <<ασεβείς>> κλπ. Αλλά τότε επίσημα θα έχει εισέλθειη Γνησία Ορθόδοξος Εκκλησία εις τις Κατακόμβες. Είθε, Μακαριώτατε, να μείνουμε όλοι με τους ολίγους, τους μη αναγνωρισμένους, τους παρανόμους κατά κόσμον, όπως έμειναν οι Πατέρες μας το 1924 και το 937 και ημείς το 1995. Μακαριώτατε, και με αυτήν την επιστολή που σας επιστέλλω σήμερα Κυριακή 17.9.2001(π.η.Π σας παρακαλώ να αποδεσμευθήτε και να συναντηθώμεν με την διπλήν σχέσιν, αφ' ενός ως Αρχιερείς και αφ' ετέρου ως Πατήρπρος υιόν. Αν δεν το δεχθήτε μόνον ο πονηρός θα χαρή, ενώ ο άγγελός σας θα πενθή και θα οδύρεται. Σας γνωρίζω ότι αύριο το απόγευμα, Δευτέρα 18 Σεπεμβρίου, θα ευρίσκωμαι εις τα Γραφεία, διότι προσδιώρισα συνάντησιν με τα μέλη της Συνοδικής Επιτροπής του Διαλόγου μετά των Φλωρινικών.(7) Διατελώ τη εν Χριστώ αδελφική και υική αγάπη και σεβασμώ ελάχιστος εν Αρχιερεύσιν και Συλλειτουργός Υμών + Ο Μεσογαίας και Λαυρεωτικής ΚΗΡΥΚΟΣ (*) Εν τω μυστηρίω της θείας Ευχαριστίας (*) Πρόκειται περί του υπ' αριθμ. 4/36 <<Απαλλακτικού Βουλεύματος της εν Πειραιί πλημμελειοδικών>> το οποίον απαλλάσσει της ποινικής διώξεως τον Σεβ/το κ. Νικόλαο, διότι τον θεωρεί ως χειροθετημένον και κηρύσσει ότι το 1937 ο Αοίδιμος Βρεσθένης Ματθαίος <<ίδρυσε μία δεύτερη Εκκλησία>> κλπ. Το βούλευμα αυτό μόλις δύο ετών ήλθεν εις την επιφάνεια... (1) Δυστυχώς η Σύνοδος αυτή συνεκλήθη αλλά ο Μακαριώτατος προφασιζόμενος... έλλειψιν απαρτίας(!) έλυσε ην συνεδρίασιν πριν αρχίση!... (2) Απορεί κανείς δια την τοιαύτην αλλαγήν του Μακαριωτάτου έναντι αυτών που πιστώς και ανιδιοτελώς τον υπηρέτησαν και προσωπικά αλλά και ευρύτερα διηκόνησαν τον αγώνα της Εκκλησίας. (3) Ζήτησα πράγματι πρίν από 2 έτη, και ακόμη ζητώ, να καταθέσωεις την Ιεράν Σύνοδον συγκεκριμένα γεγονότα, και ενέργειες που αφορούν άμεσα την Εκκλησία, όπως μυστικές συσκέψεις, συναντήσεις, συζητήσεις και διαβουλεύσεις που έγιναν μεταξύ ημετέρων και άλλων, με θέμα την προώθησιν της ενώσεως μετά των Φλωρινικών επί τη βάσει μιάς κοινής ομολογίας, χωρίς προηγουμένως να συζητηθούν τα αίτια του σχίσματος τα περί Αποστολικής Διαδοχής κλπ. διότι δήθεν <<και από μας έγιναν λάθη>>. Αφήνετο δε να διαρρεύση, ότι η <<ένωσις είναι θέμα 2-3 μηνών>>. Σημειωτέον ότι όλα αυτά τα σχέδια φαίνεται ότι ανεβλήθησαν δι' ευθετώτερον χρόνον, διότι ως διέρρευσεν από τους κύκλους αυτούς: <<τώρα αντιδρά ο Κήρυκος και ο Γκουτζίδης>>. (4) Φλωριναίοι επίσκοποι δηλώνουν ότι όσα γράφει κατά του κ. Ελευθ. Γκουτζίδη ο συκοφάντης <<Αχαΐας>> Καλλίνικος, όλοι τους τα απορρίπτουν και ότι όλα τα κάνει <<αυτός ο πειρασμός που λέγεται Σακαρέλλος...>> και όμως ο Μακαριώτατος με δύο ακόμη Αρχιερείς κάνουν ό,τι απαιτεί ο Σακαρέλλος δια του Καλλινίκου και αμέσως δια του Δ. Κάτσουρα και των αδελφών Τσακίρογλου. (5) Δυστυχώς δεν διεψεύσθημεν, διότι όπως ήδη εσημειώσαμε, ενώ συνεκλήθη η Ιεραρχία δια δευτέραν φοράν την Τρίτην 19.9.2001 (Π.Η.) εματαιώθησαν αι εργασίαι της με την πρόφασι περί δήθεν <<μη απαρτίας>>! ενώ ο πραγματικός λόγος ήτο, διότι οι Σύμβουλοι του Αρχ/που δεν ήσαν έτοιμοι για <<καταδίκες>>... (6) Δεν συγκρίνω τον εαυτό μου με τον άγιο Πατέρα, αλλά υπογραμμίζω ότι η σημερινή κατάστασις και αι συνθήκαι είναι πολύ χειρότεραι από εκείνη, του 1937, που αντιμετώπισε ο άγιος Πατέρας. Τότε ο Χρυσόστομος Καβουρίδης ό,τι εφρόνει, το εκήρυττε με <<παρρησία>>... και πάλιν παρέσυρε τόσες χιλιάδες Ορθοδόξων στο σχίσμα του. Σήμερα οι νέοι <<Χρυσόστομοι>> είναι χειρότεροι, διότι είναι πιο δόλιοι συκοφάνται... Δυστυχώς ο φαρισαϊσμός των συμβούλων του Μακαριωτάτου, οι οποίοι <<πριονίζουν>> την Ορθοδοξία είναι το μεγαλύτερον ακόν, αλλά ας το αντιληφθούν ότι τα <,πριόνια>> που χρησιμοποιούν κόπτουν τας ιδικάς των κεφαλάς. (7) Εις την πρόσκλησίν μας αυτή δεν ανταπεκρίθησαν οι: π. Στέφανος, ο π. Νεόφυτοςκαι ο κ. Κάτσουρας. Ο Τελευταίος μας εδήλωσεν αδυναμίαν να παραστή λόγω χειρουργικής επεμβάσεως μετά από το ατύχημά του. (Σχετικά με την επιχειρηθείσα παρωδία του <<θεολογικού διαλόγου>> κατά το 1998 και εξής, βλέπε αναλυτικά εις τα τεύχη της <<Ο.Π.>> 111 σελ. 11-24 και 112 σελ. 41-53).