Tuesday, 22 August 2017

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ

21 Αυγ 2017 Η Τουρκία του Ερντογάν: Ένα βήμα πιο κοντά στην Ανατολή (και στην ισλαμική βαρβαρότητα) Η Τουρκία του Ερντογάν: Ένα βήμα πιο κοντά στην Ανατολή (και στην ισλαμική βαρβαρότητα) Του Σπυρίδωνος Ν. Λίτσα - Μετάφραση: Στέργιος Σεβαστιάν Παρά το χάρισμα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως πολιτικός, απέτυχε να προωθήσει τη σταθερότητα στην ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, λόγω των μαξιμαλιστικών ιδεών του. Η απρόσεκτη λήψη αποφάσεων του Ερντογάν στις εξωτερικές υποθέσεις οδηγεί την Τουρκία μακριά από τη Δύση και πιο κοντά στην αστάθεια της Ανατολής. Στην πολιτική (αντίθετα από τον πόλεμο), η τύχη παίζει μικρό ρόλο, αν παίζει κάποιο. Οι μεγάλες ιστορικές προσωπικότητες δεν είναι απλά τα προϊόντα των καιρών τους, αλλά διαμορφώνουν την εποχή τους μέσα από τη συνειδητή λήψη αποφάσεων. Και ενώ το χάρισμα είναι ζωτικής σημασίας για οποιονδήποτε πολιτικό για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της δημόσιας ζωής, δεν επιβιώνει κάθε χαρισματικός πολιτικός στον απαιτητικό χώρο της εφαρμοσμένης πολιτικής. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, το παιδί μιας οικογένειας μεσαίας τάξης από την Κασίμπασα, είναι εξοπλισμένος με μια πληθώρα δεξιοτήτων που αποδείχθηκαν ζωτικής σημασίας για την ικανότητά του να γοητεύσει το τουρκικό εκλογικό σώμα. Αλλά εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κράτους; Αρχικά, όχι μόνο η Τουρκία, αλλά ολόκληρος ο δυτικός κόσμος υπέκυψε στη μαγεία του Erdoğan. Ο νεαρός δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης (1994-98), ο οποίος είχε φυλακιστεί από τους Κεμαλίστες επειδή απήγγειλε στίχους από τον ισλαμιστή ποιητή Ziya Golkap, κατάφερε να επιτύχει μια εντυπωσιακή εκλογική νίκη στις γενικές εκλογές του 2002. Αυτός έγινε ο πρώτος τούρκος ισλαμιστής πολιτικός, που σχημάτισε μια μονοκομματική κυβέρνηση, σε ένα κράτος όπου μια αναφορά και μόνο στο οθωμανικό παρελθόν της θα μπορούσε να σε βάλει στη φυλακή. Επιπλέον, κατά την πρώτη του θητεία, ο Erdoğan κατόρθωσε να γοητεύσει το διεθνές σύστημα. Οι δυτικοί πολιτικοί θεωρητικοί επινόησαν έναν απαράδεκτο νέο όρο εναντίον κάθε μορφής πολιτικής σκέψης - «Ισλαμο-δημοκράτης» - για να περιγράψουν την ιδεολογία του Ερντογάν. Οι δυτικοί ηγέτες τον θεωρούσαν ικανό να συνδυάσει το ήπιο πολιτικό Ισλάμ με τις θεμελιώδεις δυτικές αξίες. Αξιόλογες διεθνείς εταιρίες μέσων μαζικής ενημέρωσης αφιέρωναν μεγάλο μέρος του prime time τους για να προωθήσουν αυτόν και τις σταθερά συντηρητικές του ιδέες. Ωστόσο, ο Ερντογάν δεν προσπάθησε ποτέ να κρύψει τα αληθινά του χρώματα. Ποτέ δεν αρνήθηκε ότι ήταν πραγματικός υποστηρικτής του πολιτικού Ισλάμ και ότι η επιθυμία του ήταν να γίνει ο νέος Ατατούρκ («πατέρας του έθνους») σε ένα απο-κεμαλισμένο κράτος. Επιπλέον, ο Ερντογάν είδε τη δυτική κλίση της Άγκυρας, όχι ως μεγάλη στρατηγική επιλογή, αλλά ως αναγκαιότητα για να εξυπηρετήσει τις πολιτικές μαξιμαλιστικές του θέσεις. Η Τουρκία υιοθέτησε μια «νεο-οθωμανική» ατζέντα εξωτερικής πολιτικής, που διατυπώθηκε από τον επιδέξιο ακαδημαϊκό και στενό συνεργάτη του Ερντογάν, Αχμέτ Νταβούτογλου. Στην αρχή, κανένας δεν θεωρούσε το «στρατηγικό βάθος» του Davutoğlu τίποτα περισσότερο από μία εθνικιστική επιθυμητή σκέψη. Όταν δημοσίευσα άρθρα (το 2008 και το 2014) λέγοντας το αντίθετο, κατηγορήθηκα ότι ήμουν άδικος με την Τουρκία. Δυστυχώς, αποδείχθηκα σωστός, τουλάχιστον όσον αφορά τις ηγεμονικές επιδιώξεις της Άγκυρας και τον βαθύ αντισημιτισμό του Ερντογάν. Η Τουρκία βρίσκεται τώρα σε σταυροδρόμι. Παράγει περισσότερη μεταβλητότητα απ'ότι μπορεί η ανατολική Μεσόγειος να ανεχθεί ή να απορροφήσει. Η κύρια ανησυχία της είναι ο πόλεμος μετά τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία, και ειδικότερα η πιθανότητα δημιουργίας μιας αυτόνομης κουρδικής ζώνης. Η Άγκυρα θεωρεί μια τέτοια ζώνη μια απειλή ασφάλειας για πολλούς λόγους. Κατ 'αρχάς, η Μονάδα Προστασίας του Λαού της Κουρδικής Πολιτοφυλακής (YPG) αγωνίζεται πολύ καλά εναντίον του ISIS και η Άγκυρα φοβάται ότι οι επιτυχίες της θα ενισχύσουν το κουρδικό αυτονομιστικό κίνημα μέσα στην Τουρκία, λόγω των στενών σχέσεων του YPG με το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK). Δεύτερον, η Άγκυρα πιστεύει ότι η δημιουργία ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στο βόρειο Ιράκ δεν μπορεί πλέον να σταματήσει και αναπόφευκτα θα μετατοπίσει την περιφερειακή ισορροπία εξουσίας εις βάρος της Τουρκίας. Τρίτον, οι μαξιμαλιστικές απόψεις του Ερντογάν βλέπουν την Τουρκία ως μια τεράστια παγκόσμια δύναμη, που πρέπει να την συμβουλεύονται σχετικά με τη διαμόρφωση της παγκόσμιας εξισορρόπησης εξουσίας του αύριο. Ως συνέπεια όλων αυτών των ζητημάτων, η Τουρκία επέλεξε να ασκήσει μια sui generis μορφή χαοτικής διπλωματίας σε μια ευρεία περιφερειακή κλίμακα. Αποσκοπεί με τον τρόπο αυτό να διαταράξει το υφιστάμενο status quo στην ανατολική Μεσόγειο και να οδηγήσει στην κατασκευή ενός νέου - ένα status quo που θα είναι πολύ πιο δεσμευμένο στους στόχους και τις ανησυχίες της Άγκυρας. Έτσι, η Άγκυρα προσπαθεί να αυξήσει τις εντάσεις στο Αιγαίο αμφισβητώντας το υπάρχον status quo, μια κίνηση που ασκεί σημαντική πίεση στην ήδη αποδιοργανωμένη κυβέρνηση της Αθήνας. Απειλεί ανοικτά τις Βρυξέλλες με την αύξηση της ροής των προσφύγων από τις τουρκικές ακτές στην Ευρώπη · Αρνείται να εκκενώσει τον τουρκικό στρατό από τις θέσεις του στην Κύπρο, που δημιουργήθηκαν μετά την εισβολή του 1974. Υποστηρίζει ανοιχτά τη Χαμάς κατά του Ισραήλ σε κάθε ευκαιρία · Διατηρεί δεσμούς με την Μουσουλμανική Αδελφότητα και πολλά άλλα. Ωστόσο, η πιο ανησυχητική εξέλιξη, που προέρχεται από τον ναρκισσισμό του Ερντογάν, είναι η νεοπαγής τουρκικο-ρωσική σχέση. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016, ο Ερντογάν ανέπτυξε μια ανοιχτά φιλορωσική ατζέντα, κατηγορώντας τα δυτικά έθνη για την απόπειρα πραξικοπήματος. Είναι ιδιαίτερα εξοργισμένος με τις ΗΠΑ, λόγω της άρνησής τους να εκδώσουν τον πρώην φίλο του, που έγινε πικρός εχθρός, τον ιμάμη Fetullah Gülen, από την Πενσυλβάνια. Έτσι, η Άγκυρα αγόρασε το ρωσικό αντιαεροπορικό όπλο S-400 Triumf και αναπτύσσει στενότερες σχέσεις με το Ιράν και το Πακιστάν. Το Κρεμλίνο επέτρεψε επίσης στον τουρκικό στρατό να δημιουργήσει μια ζώνη ασφαλείας στο έδαφος της Συρίας - περιοχή από την οποία η Άγκυρα σχεδιάζει να απειλήσει τους Κούρδους, όχι το ISIS ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα σαλαφιστών. Η Τουρκία και η Ρωσία έχουν μια μακρά ιστορία κακών σχέσεων, που χρονολογούνται από την Τσαρική-Οθωμανική εποχή. Μπορεί αυτή η περίεργη προσέγγιση να οδηγήσει σε ένα νέο σύμφωνο σκληρής ισχύος στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου; Η άμεση απάντηση είναι όχι (αν και στην πολιτική, είναι καλύτερα να αποφεύγετε τη λέξη "ποτέ"). Και τα δύο κράτη εργάζονται σκληρά για να ενισχύσουν την επιρροή τους στα Βαλκάνια και αυτό τελικά θα προκαλέσει μεγάλη ένταση μεταξύ τους. Ωστόσο, η σχέση αυτή έχει ήδη προκαλέσει ζημιές. Η στάση της Τουρκίας προκαλεί σοβαρές πληγές στην ενότητα και την αποτελεσματικότητα της νότιας πτέρυγας του ΝΑΤΟ, ενώ η Μόσχα έχει βρεί μια μεγάλη ευκαιρία να αμφισβητήσει την ενότητα του ΝΑΤΟ. Αυτό θα είναι πολύ χρήσιμο για τους Ρώσους αξιωματούχους, καθώς προσπαθούν να μειώσουν την συνοχή του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, τη Γεωργία, τη Σερβία και αλλού. Το πιο ανησυχητικό είναι η κυριαρχία του Erdoğan στην τουρκική πολιτική σκηνή, η οποία έχει βλάψει σοβαρά τη σχέση της τουρκικής κοινωνίας με τις δυτικές δημοκρατικές αξίες - μια σχέση που ήταν προβληματική, ακόμη και πριν από το 2002. Οι τουρκικές μάζες είναι πλέον εθισμένες στη ριζοσπαστική ρητορική και τις υπερβολικές δόσεις εθνικισμού και λαϊκισμού. Η μόνη αντιπολίτευση στην κυριαρχία του Ερντογάν φαίνεται να προέρχεται από τον Μεράλ Άκσενερ, μέλος της ακροδεξιάς με υπερεθνικιστικές απόψεις για την τουρκική εξωτερική πολιτική και την εσωτερική ατζέντα. Το ψευδώνυμό της είναι η "Asena", η τουρκική λέξη για την λύκαινα - η κεντρική μορφή του εθνογενούς μύθου της τουρκικής φυλής. Αυτοί οι δύο μελλοντικοί διαγωνιζόμενοι χορεύουν ένα περίεργο ταγκό, με βήματα και μουσική που είναι περισσότερο oriental, παρά western. Αυτό θα επηρεάσει την περιφερειακή ισορροπία ισχύος και το εύθραυστο status quo. Ο Δρ. Σπυρίδων Ν. Λίτσας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και Επισκέπτης Καθηγητής στο Κοινό Διακλαδικό Κολλέγιο του Ελληνικού Στρατού.

ΑΙ ΤΡΕΙΣ ΠΤΩΣΕΙΣ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΣ Jan. 25th, 2011 ΑΙ ΤΡΕΙΣ ΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΙΣ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΣ, ΗΤΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ, ΑΓΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Ἔκδοσις τῆς νεοιδρυθείσης «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ» τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς ἀκαινοτομήτου γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία ἑδρεύει εἰς τό «Ἱερόν Ἡσυχαστήριον Ιεραποστολικόν Κέντρον Παναγίας Παραμυθίας καί Ἅγιοι Πάντες» (‘Ανδρέου Συγγροῦ 55-59, Περιοχή Πλάτωνος ‘Αχαρνῶν). Τηλέφωνα: Μητροπόλεως: 210.6020176, 210.2466057 καί 6977290326 ΤΕΥΧΟΣ 539 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2011 ΑΙ ΤΡΕΙΣ ΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΙΣ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ (Ένα σημείωμα πού ἐγράφη τον Μάρτιο τοῦ 2008) Εἰς τήν ἀπορίαν τινων, μήπως ἔπρεπε νά κάμω «ὑπακοήν» εἰς τήν «Σύνοδον» ὥστε νά μή μείνω «μόνος», ἀπαντῶ λίαν συντόμως. Ὄχι δέν ἔπρεπε νά κάμω «ὑπακοήν» εἰς μίαν ψευδοσύνοδον σχισματοαιρετικῶν ψευδεπισκόπων, ὅπως τήν κατήντησαν διά τῶν ὀργάνων των τά σκοτεινά Κέντρα τοῦ παποοικουμενισμοῦ, διότι τότε θά ἐπρόδιδα τήν Ὁμολογίαν μου, θά ἐπρόδιδα τόν Χριστόν. Ὤφειλον νά κάμω ὑπακοήν εἰς τήν ΟΝΤΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ ΑΓΙΑΝ ΣΥΝΟΔΟΝ τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τἠν ὁποίαν ἐξῆλθον οἱ Νικολαίται, διότι κατά τήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου μας «οὐ δυνάμεθα δυσίν κυρίοις δουλεύειν». Σύνοδος δέν εἶναι κάθε συνάθροισις Ἐπισκόπων, «κἄν πολλοί ὦσιν». Κατά τόν ἅγιον Θεόδωρον τόν Στουδίτην: «Συνόδους τοίνυν, ... οὐ τό ἀπλῶς συνάγεσθαι Ἱεράρχας τε καί Ἱερεῖς, κἄν πολλοί ὦσιν.... ἀλλά τό ἐν ὀνόματι Κυρίου, ἐν τῆ εἰρήνη καί φυλακῆ τῶν Κανόνων.». Ἀλλά καί τό γεγονός ὅτι ἔμεινα «μόνος» δέν ἀποτελεῖ ἀπόδειξιν, ὅτι δέν βαδίζω σωστά, ἀλλά μᾶλλον ἔνδειξιν γνησιότητος, ὅταν μάλιστα συνδυάζεται μέ τήν ὑπακοήν εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ: «Κρείσσων γάρ εἶς ποιῶν τό θέλημα τοῦ Κυρίου, ἤ μύριοι παραβαίνοντες». Ἄλλωστε «ἐξῆλθον ἐκ μέσου αὐτῶν», διότι αὐτοί προηγουμένως ἐξῆλθον τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί «κεῖνται πτώματα ἐξαίσια». Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἔχει «ἰδίαν πεῖραν» τί σημαίνει νά μείνης μόνος καί διωκόμενος διά τήν καλήν Ὁμολογίαν τῆς Πϊστεως, ὅταν οἱ ἄλλοι πίπτουν, αὐθαιρετοῦν, βλασφημοῦν, παρανομοῦν, αὐθαδιάζουν καί κάμνουν τά «ἄνω κάτω». Διά τοῦτο καί ὁμιλεῖ αὐθεντικῶς. Ὁ δέ ψευδαρχιεπίσκοπος Νικόλαος καί ἡ Σύνοδός του, κατά τήν διδασκαλίαν τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου δέν εἶναι Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά «Συναγωγή πονηρευομένων». Εἶναι μία «ἀσεβής συμμορία» κατά τήν διατύπωσιν τῆς Ὑμνολογίας. Εἶναι ἀσεβεῖς πρός τήν Ἐκκλησίαν, διότι τά δέκα τελευταῖα ἔτη συστηματικά κατέλυσαν τήν Κανονικήν τάξιν, παραθεώρησαν καί κατεπάτησαν τόν Συνοδικόν θεσμόν, αὐθαιρέτησαν εἰς ὅλους τούς τομεῖς, ἐνέμειναν ἀμετανοήτως εἰς τά αἱρετικά φρονήματα τοῦ Νικολάου, καί τά βλάσφημα τοῦ Παχωμίου, τά ὁποῖα ἔγιναν καί ἰδικά των, ἐβλασφήμησαν κατά τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καί τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, καί ἐν τέλει ἐδίωξαν τόν Χριστό ἀπό κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας καί εἰς τήν θέσιν Του ἐτοποθέτησαν αὐτόν τόν ΑΛΑΖΟΝΑ καί ΒΛΑΣΦΗΜΟΝ καί ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑΟΝ. Ἐπισφράγισις ὅλων τούτων καί ἀποκορύφωσις τοῦ δράματος τῆς ὑποκρισίας καί τῆς ἀνοησίας των, ἡ τελευταία Ἐγκύκλιός των, μέ τήν ὁποίαν «κατεδίκασαν» τήν οὐδέποτε γενομένην δεκτήν ὑπό τῆς Συνόδου καί ἀνυπόστατον διά τήν Ἐκκλησίαν χειροθεσίαν τοῦ 1971, προκειμένου νά τήν ὑποστασιάσουν δι’ ἑαυτούς καί ἐπ’ αὐτῆς τῆς βάσεως νά προχωρήσουν εἰς τήν ἕνωσιν μετά τῶν Φλωρινικῶν καί τήν ὑπαγωγήν των εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ὡς δεκατριμεριτῶν παλαιοημερολογιτῶν. Και τοῦ διά να συμβάλλουν εἰς τήν ὁλοκλήρωσιν τῆς Χριστοδουλείου «λύσεως τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ». Διά νά φθάσουν, ὅμως, ἐκεῖ ἐχρειάσθη δεκαετής «ἀγών» αὐθαιρεσιῶν, ψεύδους, ἀλαζονικῆς συμπεριφορᾶς, προδοσίας κλπ. Ὅποιος θά εἶχε τήν δυνατότητα νά παρακολουθήση ἀπό κοντά, τήν λειτουργία τῆς Συνόδου, τά δέκα τελευταῖα ἔτη, θά διηρωτᾶτο: «Μήπως εὑρίσκομαι εἰς τό Βατικανόν;», «Μήπως ἔχομεν πάπαν καί εἰς τήν Ἑλλάδα;». Καί ἀσφαλῶς θά ἀπαγοητεύετο. Διότι τοιαύτην ἀλαζονείαν καί αὐθαιρεσίαν, οἵαν ἐπέδειξαν οὗτοι, καί τοιοῦτον «ζῆλον» εἰς τό νά «μεταστοιχειώσουν» καί ἀλλοιώσουν τά πάντα, καί νά κάμουν τά «ἄνω κάτω» καί τἀνάπαλιν, οὐδέ εἰς τήν φαντασίαν του θά ἠδύνατο νά συλλάβη. Τολμῶ εἰπεῖν, ὅτι οὐδέ αὐτοί οἱ Πάπαι τῆς Ρώμης διαθέτουν τοσαύτην πονηρίαν, ὑποκρισίαν καί δόλον, οἵαν οἱ κατευθύναντες τά τελευταῖα ἔτη τήν Σύνοδον τοῦ Νικολάου, ἐσωτερικοί καί ἐξωτερικοί πράκτορες τοῦ ἐπαράτου Οἰκουμενισμοῦ. Τολμῶ ἐπίσης εἰπεῖν, ὅτι αἱ τρεῖς πτώσεις εἰς τήν ἱστορίαν τῆς ἀνθρωπότητος, τοῦ Ἑωσφόρου, τοῦ Ἰούδα καί τοῦ Πάπα, περί τῶν ὀποίων ὁμιλεῖ τό παρακάτω κείμενον, τοῦ νεοημερολογίτου Κληρικοῦ (π. Σαράντη Σαράντη):εὗρον τήν πλήρη ἐφαρμογήν καί τήν ἀκριβῆ συνέχειάν των εἰς τήν φατρίαν τοῦ Νικολάου, Λέγει εἰς εἰσήγησίν του ὁ ἐν λόγω Κληρικός: «Ὁ π. Ἰουστῖνος Πόποβιτς βλέπει τρεῖς μεγάλες πτώσεις μέσα στή δημιουργία. Ἡ πρώτη τοῦ ἑωσφόρου πού ἀπό ὑπερηφάνεια ἔπεσε στήν ἀνυπακοή καί ἐντεῦθεν στή δαιμονοποίησή του. Ἡ δεύτερη εἶναι παρομοίας τάξεως πτώση: τοῦ Ἀδάμ πού ἡ αὐτονόμησή του ἔφερε τό θάνατο καί τήν ἀλλοτρίωση ὅλου τοῦ τρόπου ζωῆς του καί ἡ τρίτη τοῦ Πάπα. Πτώση καί αὐτή ἑωσφορική, ἀφοῦ ὀνομάζεται Vicarius Christi καί ἔχει τήν ἀξίωση οἱ ἀποφάσεις του νά θεωροῦνται ἀλάθητες. Τό ἀλάθητο ξεστρατίζει ὅλη τήν Ἐκκλησιολογία καί τή μετατρέπει σέ ἐνδοκοσμική θρησκευτική ὀργάνωση ἀπολυταρχική, κομματική ὅπου καμιά ἀνθρώπινη πρωτοβουλία δέν μπορεῖ νά ἀνθίσει. Ἡ ἀληθινή θεανθρώπινη καθολικότητα ἔχει ὑποκατασταθεῖ μέ τό ὅραμα μιᾶς παγκόσμιας οὑμανιστικῆς ἑνώσεως.... Τό Ὀρθόδοξο πολίτευμα εἶναι Συνοδικό. Σύνοδοι, Ἐπίσκοποι, κληρικοί, λαός ἀλληλοπεριχωροῦνται, συναδελφώνονται διά τοῦ ζῶντος Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ κάθε Σύνοδος εἶναι συνέχεια τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Δήμου στήν ἀνθρώπινη μορφή της. Ἐξαντλεῖται ὁ ἀνθρώπινος λόγος, διατυπώνονται ἐλεύθερα ὅλες οἱ ἀπόψεις. «Πολλῆς συζητήσεως γενομένης ἔδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καί ἡμῖν», ἔλεγαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Καί μετά ἀπό τόν ἐλεύθερο, τό δημοκρατικό διάλογο, τό Ἅγιο Πνεῦμα φανερώνει τήν ἀλήθεια. Καί πάλι ποτέ, μιά Σύνοδος ἀπό μόνη της δέν ἰσχυρίστηκε κάποιο ἀλάθητο. Ἄφηνε στό χρόνο, στό λαό τοῦ Θεοῦ καί σέ μιά ἑπόμενη Σύνοδο νά ἐπικυρώσει τίς ἀποφάσεις της». Πολύ ὀρθά τά ἀνωτέρω, καί ἀς μοῦ ἐπιτραπῆ νά ὑπογραμμίσω ὅτι τά ὅσα λέγονται εἰς αὐτό τό κείμενο, δέν ἐπεξηγοῦν μόνον τήν πτῶσιν τοῦ Πάπα, ἀλλά καί τῶν νεοημερολογιτῶν καί τῶν ψευδοπαλαιοημερολογιτῶν, ἀνάμεσα στούς ὁποίους δυστυχῶς συναντᾶς «ἀλαθήτους πάπες καί παπιστίδια», οἱ ὁποῖοι ξεπερνοῦν καί αὐτόν τόν ἀντίχριστον τῆς Ρώμης εἰς τήν συμπεριφοράν, τήν νοοτροπίαν καί τόν σατανικόν ἐγωϊσμόν. Ἑπομένως ταῦτα δέν ἀφοροῦν μόνον τόν Ἑωσφόρο, τόν Ἰούδα καί τόν Πάπα. Παρόμοιαι πτώσεις εἶναι καί αἱ πτώσεις τῶν Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων, ὅταν βάλλουν κατά νοῦν νά ἐκδιώξουν τόν Χριστόν ἀπό Κεφαλήν τῆς Ἐκκλησίας, διά νά τοποθετήσουν τόν ἑαυτόν των. Εἶναι φρικτόν καί ἀκουόμενον, ὅτι Ὀρθόδοξοι Ἀρχιερεῖς γαλουχηθέντες εἰς τά νάματα τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας καί κατασταθέντες ἐπί σκοπόν, ἵνα σαλπίζουν καί ἐγείρουν τούς μαχητάς εἰς πόλεμον κατά τῶν ἀντιχρίστων δυνάμεων, κάμνουν τό ἐντελῶς ἀντίθετον. Εἶναι τρομακτικόν, ὅτι συντάσσονται μετά τῶν ἀντιχρίστων, πού ζητοῦν τήν καταστροφήν τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἐγείρουν πόλεμον «μέχρις αἵματος» κατά τῶν ὑπερασπιστῶν τῆς Ἀληθείας καί τοῦ Δικαίου. Πρός Κύριον εὐχέτης + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

Monday, 21 August 2017

ΑΓΙΟΣ ΑΝΑΤΟΛΙΟΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ

Η Προφητεία Αγίου Ανατόλιου της Όπτινα εκπληρώνεται και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω : «…Ἀπὸ αὐτὸ θὰ ἐξαπλωθοῦν παντοῦ αἱρέσεις καὶ θὰ πλανήσουν πολλοὺς ἀνθρώπους. Ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρωπίνου γένους θὰ ἐνεργεῖ μὲ πονηρία, μὲ σκοπὸ νὰ ἑλκύση ἐντὸς τῆς αἱρέσεως ἐὰν ἦτο δυνατὸν ἀκόμη καὶ τοὺς ἐκλεκτούς. Δὲν θὰ ἀρχίσει κατ᾽ εὐθείαν νὰ ἀπορρίπτη τὰ δόγματα τῆς Ἁγίας Τριάδος, τὴν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν ἀρετὴ τῆς Θεοτόκου, ἀλλὰ θὰ ἀρχίση ἀνεπαισθήτως νὰ διαστρέφη τὶς διδασκαλίες καὶ τοὺς θεσμοὺς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ πραγματικὸ νόημά τους, ὅπως μᾶς παρεδόθησαν ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Ὀλίγοι θὰ ἀντιληφθοῦν αὐτὲς τὶς πανουργίες τοῦἐχθροῦ, ἐκεῖνοι μόνον οἱ πλέον πεπειραμένοι εἰς τὴν πνευματικὴν ζωήν. Οἱ αἱρετικοὶ θὰ πάρουν τὴν ἐξουσίαν ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ θὰ τοποθετήσουν ἰδικούς των ὑπηρέτας παντοῦ, οἱ δὲ πιστοὶ θὰ καταφρονῶνται...................... Οἱ Μονάζοντες θὰ καταπιέζονται μεγάλως ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ὁ μοναχικὸς βίος θὰ περιφρονεῖται. Τὰ Μοναστήρια θὰ λιγοστεύσουν, ὁ ἀριθμὸς τῶν μοναχῶν θὰ μειωθεῖ καὶ αὐτοὶ ποὺ θὰ μένουν θὰ ὑποφέρουν ποικίλους ἐκβιασμούς. Αὐτοὶ οἱ ἐχθροὶ τοῦ μοναχικοῦ βίου τέλος πάντων ἔχοντες ἐμφάνισιν μόνον εὐσεβείας, θὰ προσπαθοῦν νὰ ἑλκύουν τοὺς μοναχοὺς μὲ τὸ μέρος τῶν, ὑποσχόμενοι σ’ αὐτοὺς προστασία καὶ γήινα ἀγαθά, κακοποιοῦντες τοὺς ἀντιτιθεμένους σ’ αὐτοὺς μὲ διώξεις. Αὐτὲς οἱ κακοποιήσεις θὰ προξενοῦν μεγάλη ἀπόγνωση στοὺς ὀλιγοψύχους, ἀλλὰ ἐσὺ παιδί μου νὰ χαίρεσαι, διότι ἔχεις ζήσει μέχρι τοῦτον τὸν καιρόν, ἐπειδὴ σύμφωνα μὲ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου (Ματθ. ι´ 32), πιστοὶ τότε, ποὺ δὲν ἔχουν δείξει τίποτα ἄλλες ἀρετές, θὰ λάβουν στεφάνους μόνον καὶ μόνον ἐπειδὴ ἐστάθησαν στερεοὶ εἰς τὴν πίστιν. Νὰ φοβῆσαι τὸν Κύριον, παιδί μου. Νὰ φοβῆσαι μήπως ἀπολέσης τὸν στέφανον ποὺ ἑτοιμάσθηκε γιὰ σένα. Νὰ φοβῆσαι μὴν ἀποβληθῆς παρὰ τοῦ Κυρίου εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον καὶ τὴν αἰώνιον κόλασιν. Στέκε ἀνδρείως εἰς τὴν πίστιν καὶ ἐὰν εἶναι ἀναγκαῖον ὑπόμενε διωγμοὺς καὶ ἄλλες θλίψεις, διότι ὁ Κύριος θὰ εἶναι μαζί σου καὶ οἱ ἅγιοι Μάρτυρες καὶ Ὁμολογηταὶ θὰ βλέπουν μὲ χαρὰ τοὺς ἀγῶνας σου. Ὅμως ἀλλοίμονον στοὺς μοναχοὺς σ᾽ αὐτὲς τὶς ἡμέρες ποὺ θὰ εἶναι δεμένοι μὲ ὑπάρχοντα καὶ πλούτη, οἱ ὁποῖοι ἕνεκα τῆς ἀγάπης, τῆς «εἰρήνης» θὰ εἶναι ἕτοιμοι νὰ ὑποταχθοῦν εἰς τοὺς αἱρετικούς. Αὐτοὶ θὰ ἀποκοιμίζουν τὴν συνείδησή τους μὲ τὸ νὰ λένε «ἐμεῖς συντηροῦμε καὶ σώζομε τὸ μοναστήρι, καὶ ὁ Κύριος θὰ μᾶς συγχωρήση». Οἱ ταλαίπωροι καὶ τυφλοὶ δὲν ἀντιλαμβάνονονται ὅτι διὰ μέσου τῆς αἱρέσεως οἱ δαίμονες θὰ εἰσέρχονται στὸ μοναστήρι, τὸ ὁποῖον δὲν θὰ εἶναι πλέον τότε ἕνα ἅγιο μοναστήρι, ἀλλὰ γυμνοὶ τοῖχοι ἀπὸ ὅπου ἡ χάρις θὰ ἀποχωρεῖ. Ὁ Θεὸς ὁπωσδήποτε εἶναι ἰσχυρότερος ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς καὶ ποτὲ δὲν θὰ ἐγκαταλείψη τοὺς ὑπηρέτας του. Ἀληθινοὶ Χριστιανοὶ θὰ εὑρίσκονται ἕως τέλους τοῦ αἰῶνος τούτου, μόνον ποὺ θὰ προτιμοῦν νὰ ζοῦν σὲ ἀπομακρυσμένους καὶ ἐρημικοὺς τόπους. Νὰ μὴν φοβῆσαι τὶς θλίψεις, ἀλλὰ μᾶλλον νὰ φοβῆσαι τὴν ὀλέθριον αἵρεσιν, διότι αὐτὸ εἶναι ποὺ μᾶς γυμνώνη ἀπὸ τὴν θεία χάρη καὶ μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὸν Χριστόν. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε τὴν ἐντολὴ νὰ θεωροῦμε τοὺς αἱρετικοὺς σὰν Χριστοκαπήλους καὶ εἰδωλολάτρας. Καὶ ἔτσι παιδί μου ἐνδυναμοῦ μὲ τὴν χάριν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Βιάσου νὰ ὁμολογήσεις ὑπὲρ τῆς πίστεως καὶ νὰ ὑπομένεις θλίψεις σὰν καλὸς στρατιώτης τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ (Β Τιμ. β´ 1-3), ὁ ὁποῖος εἶπε «γίνου πιστὸς ἄχρι θανάτου, καὶ δώσω σοι τὸν στέφανον τῆς ζωῆς» (Ἀποκ. β´ 10). Εἰς Αὐτὸν σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι ἂς εἶναι Δόξα, Τιμὴ καὶ Κράτος εἰς αἰῶνα αἰώνων. Ἀμήν.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ ΡΩΣΙΑΣ

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ Ἐκδίδεαι ἀπό τό Κέντρο Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη, (Διεύθυνσις: Στρογγύλη 194.00 Κορωπί Τ.Θ. 54. Τηλ. 210 60 20 176) Ὑπεύθυνος: Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος ΑΡΙΘΜ. 19 Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ ῎Αρθρον τοῦ μον. ᾿Επιφανίου Τσέρνωβ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ ῾Η παγκοσμίου χαρακτήρα (ὅπως ἄλλωστε εἶχε σχεδιασθεῖ) ᾿Οκτωβριανή ἐπανάσταση τοῦ 1917 ἑρμηνεύθηκε ἀπό τό χριστιανικό κόσμο ἀπό μία ἐσχατολογική σκοπιά, τή σκοπιά τῶν "ἐσχάτων καιρῶν": "Τώρα ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ στή Ρωσία ζῆ στούς ἐσχάτους καιρούς. ῾Η μεγάλη ἀποστασία, πρόδρομος τοῦ τέλους, ἔχει συντελεσθεῖ καί ὁ "ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱός τῆς ἀπωλείας" (Β' πρός Θεσσαλονικεῖς 2:8) ἔχει ἀποκαλυφθεῖ. "῾Ο κωλύων ἔχει ἐκβληθῆ ἐκ μέσου" (2:7) καί ὁ θεομάχος τύραννος, ὁ ἀνταγωνιστής τοῦ Χριστοῦ, μέ ἄλλα λόγια, ὁ "ἀντίχριστος" πού εἶχε προφητευθεῖ, ἔκανε τήν ἐμφάνισή του. ῞Ομως αὐτός, ὅσο μπορεῖ, κρύβει τό πραγματικό του πρόσωπο πίσω ἀπό τό παραπέτασμα τοῦ σοσιαλισμοῦ καί ἐνεργεῖ πρός τό παρόν μέ τήν ἀπρόσωπη μορφή τοῦ συλλογικοῦ ἀντιχρίστου...." Μέ αὐτά τά λόγια ἀρχίζει ἕνα ἀπό τά καταστατικά τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν στή Ρωσία. Τό ἀληθινό πρόσωπο αὐτοῦ πού ἔχει ἐμφανισθεῖ φαίνεται ἐντελῶς καθαρά στό φῶς τῆς ᾿Αποκαλύψεως: "Καί ὅτε ἤνοιξε (ὁ ᾿Ιησοῦς) τήν σφραγίδα τήν τετάρτην, ἤκουσα φωνήν τετάρτου ζώου λέγουσαν, ῎Ερχου καί βλέπε. Καί εἶδον καί ἰδού ἵππος ὠχρός καί ὁ καθήμενος ἐπάνω αὐτοῦ ὠνομάζετο θάνατος, καί ὁ ῞Αδης ἠκολούθει μετ᾿ αὐτοῦ. Καί ἐδόθη εἰς αὐτούς ἐξουσία ἐπί τό τέταρτον τῆς γῆς νά θανατώσωσι μέ ρομφαίαν καί μέ πεῖναν καί μέ θάνατον καί μέ τά θηρία τῆς γῆς" (᾿Αποκ. 6:7-8). ῞Ολοι ὅσοι πίστευαν στή Ρωσία τόν καιρό τῆς ἐπανάστασης τοῦ 1917 καί μέχρι τό ᾿40 "ἐρρίγησαν", ὅταν ἔμαθαν ὅτι τό γεγονός πού περιγράφει ἡ ᾿Αποκάλυψη εἶχε χωρίς καμμία ἀμφιβολία καί μέ μεγάλη σαφήνεια καταγραφεῖ πρίν 2000 χρόνια περίπου... Μάλιστα, ὁ "ὠχρός ἵππος" ἔχει πραγματικά παρουσιασθεῖ στή γῆ μας - τό πρωτότυπο ἑλληνικό κείμενο ἀναφέρει ὅτι τό ἄλογο καί ὁ ἀναβάτης του εἶχαν τό χρῶμα πτώματος καί ὅτι τό ὄνομα τοῦ καβαλλάρη ἦταν θάνατος! Καί αὐτό γιατί ἔφερε μέσα του ὄχι μόνο τόν φυσικό, ἀλλά ἐπίσης καί τόν πνευματικό θάνατο... Σέ πολλές μεγαλουπόλεις σκοτώνονταν τόσοι πού ὁ ἀέρας εἶχε γεμίσει ἀπό τήν δυσοσμία τῶν πτωμάτων! Μάλιστα, "῾Ο ῞Αδης ἠκολούθει μετ᾿ αὐτοῦ. Καί ἐδόθη εἰς αὐτούς ἐξουσία ἐπί τό τέταρτον τῆς γῆς νά θανατώσωσι μέ ρομφαίαν καί μέ πεῖναν καί μέ θάνατον καί μέ τά θηρία τῆς γῆς". Μία πραγματική κόλαση δημιουργήθηκε τότε στή Ρωσία. ῞Οποιος ἔζησε τήν κατάσταση αὐτή, δέν πρόκειται νά τῆς δώσει ἄλλο ὄνομα. ῞Ομως εἶναι θαυμαστό, ὅτι τό προφητικό πνεῦμα τῆς ᾿Εκκλησίας προεῖπε ὅλα αὐτά σέ ἕναν καιρό πού δέν ὑπῆρχαν σημεῖα τῶν ἐπερχομένων τρομερῶν γεγονότων. ῾Ο πρῶτος πού προφήτευσε σχετικά μέ αὐτά ἦταν ὁ ἅγιος πατέρας Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ. 100 χρόνια πρίν τά γεγονότα διαρκῶς μιλοῦσε μέ στεναγμούς καί μέ πικρά δάκρυα γι᾿ αὐτά πού ἦταν ὑποχρεωμένος νά πεῖ: "Σύντομα ὁ ἀντίχριστος θά ἀφαιρέσει τούς σταυρούς ἀπό τίς ἐκκλησίες. Οἱ ναοί τοῦ Θεοῦ θά μετατραποῦν σέ ἄντρα ληστῶν... Πολλοί χριστιανοί θά φονευθοῦν, τόσοι πού οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ δέν θά προλαβαίνουν νά παίρνουν τίς ψυχές τῶν σφαζομένων!.. Μεγάλη θά εἶναι ἡ δοκιμασία πού ὅμοιά της δέν ἔχει γίνει ἀπό καταβολῆς κόσμου καί πού δέν πρόκειται νά ὑπάρξει ξανά..." Αὐτά καί πολύ περισσότερα ἀποκαλύφθησαν ἀπό τόν ἅγιο Σεραφείμ στίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰῶνα... Καί στή συνέχεια, σάν κώδωνας συναγερμοῦ νά ἠχοῦν ὅλοι οἱ ρῶσοι πρεσβύτεροι - οἱ πρεσβύτεροι τῆς ῎Οπτινα καί τοῦ Γκλίνσκ, ὁ Μητροπολίτης Γρηγόριος τοῦ Πίτερσμπουργκ, ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος τῆς Μόσχας καί ἄλλοι, προειδοποιώντας γιά τήν μεγάλη ὀργή τοῦ Θεοῦ πού ἐρχόνταν στή Ρωσία! ῞Ομως, ἀλλοίμονο! "Τίς ἐπίστευσεν εἰς τό κήρυγμα ἡμῶν; Καί ὁ βραχίων τοῦ Κυρίου εἰς τίνα ἀπεκαλύφθη;" (Κατά ᾿Ιωάννη 12:38). Καί ἐδῶ ἔχουμε τόν ἅγιο ᾿Ιωάννη τοῦ Κροστάντ νά μιλάει στά 1907 σέ μιά γυναικεία Μονή: "Μία τρομερή ἐποχή ἔρχεται, τόσο τρομερή πού δέν μπορεῖτε νά φαντασθεῖτε". Σ᾿ αὐτό, ἡ ἡγουμένη - ἡλικίας 80 ἐτῶν - ρώτησε: "Πότε θά συμβοῦν αὐτά, γέροντα;" "᾿Εμεῖς, γερόντισσα, δέν θά ζήσουμε, ἀλλά αὐτές - στό σημεῖο αὐτό ὁ γέροντας ἔδειξε τίς μοναχές - θά ζήσουν καί θά τά δοῦν!". Κάποια ἄλλη θεία ἀποκάλυψη σχετικά μέ τήν ᾿Εκκλησία τῶν "ἐσχάτων ἡμερῶν", τήν ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν, ἔγινε ἐπίσης τόν καιρό αὐτό. ῾Ο σπουδαῖος πρεσβύτερος τῆς ῎Οπτινα, ὁ ἱερομόναχος ᾿Αμβρόσιος ἔδωσε μιά ἀξιοσημείωτη ἑρμηνεία ἑνός ὁράματος... Σ᾿ αὐτό τό ὅραμα εἶχε φανεῖ μιά τεράστια σπηλιά πού φωτιζόταν ἀπό ἕνα μοναχικό λυχνάρι μπροστά σέ μιά εἰκόνα τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ. Στό σπήλαιο αὐτό ὑπῆρχε ἐπίσης ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων πού προσευχόνταν μέ κατάνυξη. Καί ξαφνικά ἕνας θόρυβος σάν βροντή ἀκούστηκε μέ τήν ἀναγγελία τῶν παρακάτω μυστηριωδῶν λέξεων: "ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΕΠΟΧΗ. ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΒΔΟΜΟΥ ΘΕΡΟΥΣ!" Αὐτές οἱ λέξεις, καθώς καί ὁλόκληρο τό ὅραμα πού ἐμφανίστηκε στόν ὕπνο, ἐπαναλήφθηκαν πολλές φορές μέ μικρές μόνο ἀλλαγές. ῞Οταν ρωτήθηκε γιά τήν ἀποκάλυψη αὐτή στά 1866 ὁ μοναχός ᾿Αμβρόσιος ἔδωσε τήν ἀκόλουθη ἑρμηνεία: "Οἱ φράσεις: "ζοῦμε σέ μιά τρομερή ἐποχή", "βαδίζουμε πρός τό τέλος τοῦ ἑβδόμου θέρους" ἴσως σημαίνουν τούς ἐσχάτους καιρούς πού εἶναι κοντά στόν καιρό τοῦ ἀντιχρίστου, ὁπότε καί οἱ πιστοί τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας θά χρειασθεῖ νά καταφύγουν στά σπήλαια..." ᾿Επίσης ὁ φιλόσοφος Β.Σ. Σολόβιωφ ἕνωσε τή φωνή του μέ τήν προφητική φωνή τῆς ᾿Εκκλησίας ἐκπροσωπώντας τόν πνευματικόν κόσμο τῆς Ρωσίας. Αὐτό ἀναφέρεται ἀπό τόν πλησιέστερο φίλο τοῦ φιλοσόφου, τόν Βασίλι Λβόβιτς Βελίτσκο, στή μονογραφία του γιά τόν Σολόβιωφ: "Πρίν 8 χρόνια ὁ Σολόβιωφ μίλησε γιά τήν ἐπερχομένη ἔλευση τοῦ ἀντιχρίστου - πρῶτα τοῦ συλλογικοῦ ἀντιχρίστου καί μετά τῆς ἐνσάρκωσής του σέ ἕνα ἰδιαίτερο πρόσωπο - μέ τήν ἴδια ἐπιστημονική βεβαιότητα μέ τήν ὁποία ἕνας γεωλόγος μιλάει γιά ἀλλαγές σχηματισμῶν ἤ ἕνας μετεωρολόγος γιά ἀναπόφευκτες κλιματολογικές ἀλλαγές..." Αὐτά εἰπώθηκαν στά 1893-94! "῞Ενα περίπου μήνα πρίν τό θάνατό του" γράφει ὁ Βελίτσκο, "στό β' μισό τοῦ ᾿Ιουνίου τοῦ 1900, καθισμένος ἕνα βράδυ στό σπίτι μου ὁ Σολόβιωφ, ξαφνικά μέ πῆρε παράμερα καί μοῦ εἶπε, ὅτι μόλις πρόσφατα διακατεχόταν ἀπό ἕνα ἰδιαίτερα ἔντονο θρησκευτικό αἴσθημα πηγαίνοντας στήν ἐκκλησία. ῾Η ἀπάντησή του μοῦ φάνηκε παράξενη. "Φοβᾶμαι" εἶπε ὁ φιλόσοφος, "μήπως θά ἔφευγα ἀπό τήν ἐκκλησία μέ ἕνα ἀνεπιθύμητο αἴσθημα μή ἱκανοποιήσεως! Αἰσθάνομαι, συμπλήρωσε, ὅτι οἱ καιροί πλησιάζουν πού οἱ χριστιανοί θά συγκεντρώνωνται ξανά γιά προσευχή στίς κατακόμβες, γιατί ἡ πίστη θά διωχθεῖ, ὄχι ἴσως ὅπως στά χρόνια τοῦ Νέρωνα, ἀλλά μέ ἕνα τρόπο δολιότερο: μέ ψεύδη, μέ ἐμπαιγμούς, μέ συκοφαντίες, μάλιστα καί αὐτό δέν ἀπέχει πολύ ἀπό τώρα... Δέν βλέπεις τί ἔρχεται; ᾿Εγώ τό βλέπω, τό ἔχω δεῖ πρίν ἀρκετό χρόνο!...". Μπορεῖ κανένας νά ἀμφιβάλλει ὕστερα ἀπ᾿ ὅλες αὐτές τίς μαρτυρίες γιά τό γεγονός ὅτι ζοῦμε σέ μιά ἐποχή τρομερῶν γεγονότων, γεγονότων πού ἀναγγέλθηκαν ἐκ τῶν προτέρων; ῞Ολα αὐτά εἶναι τόσο "φοβερά" γιά νά τά ἐκφράσει κανείς πού δέν ὑπάρχουν λέξεις σέ καμμιά ἀνθρώπινη γλώσσα. Καί ὅμως αὐτά ἔχουν συμβεῖ καί ἐξακολουθοῦν νά συμβαίνουν στή χώρα μας. Κάτω ἀπό αὐτές τίς συνθῆκες ὁ ρωσικός λαός εἶχε καί ἔχει τίς ἀπαραίτητες βάσεις καί τήν πνευματική καί ἐσχατολογική ὑπευθυνότητα γιά νά ἀναλάβει μόνος του τό δύσκολο ὅσο καί εὐλογημένο ἔργο πού εἶναι ἡ ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ πού ἐπιτυγχάνεται μέ τήν καταφυγή στήν ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν. Δέν ὑπῆρχε ἄλλη ὁδός γιά τό χριστιανικό λαό. ᾿Εάν παρέμενε στήν ἐπιφάνεια θά πρόδιδε τό Χριστό! Μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἡ ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν ἐξακολουθεῖ νά ὑπάρχει στήν Ρωσία. ῎Ας εἶναι "ἀσθενική", ἄς εἶναι "φτωχική", ἄς εἶναι "ἀβοήθητη" - τέτοια πρέπει νά εἶναι: "῾Η δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται" (Β' Κορινθίους 12:9). Εἶναι ἰσχυρή μόνο μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ! Καί αὐτό τό βλέπω ἐδῶ στή διασπορά. Πολλοί, πάρα πολλοί, ἀρνοῦνται τήν ὕπαρξή της. ῞Ομως αὐτοί πού τήν ἀρνοῦνται εἶναι ἐκεῖνοι μέ τούς ὁποίους ἡ ὕπαρξή της δέν συμβιβάζεται, ἐκεῖνοι πού ἡ πείρα τῆς ζωῆς τους δέν τούς ἔχει διδάξει νά ἐπιζητοῦν τό βάθος ἀπό τήν ἐπιφάνεια, τό ἀόρατο ἀπό τό ὁρατό καί γι᾿ αὐτό τό λόγο εἶναι ὑπέρμαχοι τῆς ἰδέας γιά μιάν ἐκκλησιαστική "ἀλήθεια" μέσα στά πλαίσια μιᾶς ἐπίσημης "σοβιετικῆς ἐκκλησίας" πού δυστυχῶς δημιουργήθηκε εἰδικῶς γιά νά ἐξαπατᾶ. Αὐτή ἡ "ἐκκλησία" πραγματοποιήθηκε "ἐκτός τόπου καί χρόνου". Αὐτοί πού μάχονται γιά τήν ὕπαρξή της, νομίζουν ὅτι βρίσκεται σέ κανένα ἐρημονήσι ἤ ἀκόμη σέ κάποιον ἄλλο πλανήτη, καί ὄχι στό σοβιετικό ὁλοκληρωτικό κράτος, ὅπου τά πάντα ὑπόκεινται σ᾿ αὐτό καί ἐλέγχονται ἀπ᾿ αὐτό. ῞Οπου, τόσο ἡ ἀθεΐα, ὅσο καί ὁ πόλεμος κατά τοῦ Θεοῦ, συναγωνίζονται γιά τό ποιό θά "δρέψη" περισσοτέρους "καρπούς" γιά τό μονοκομματικό καθεστώς. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ Τό "μυστήριο τῆς ἀνομίας" πού συνεχῶς συντελεῖται, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος ᾿Απόστολος, ἔχει φθάσει στίς μέρες μας στό σημεῖο ὅπου "ὁ κωλύων ἔχει ἐκβληθῆ ἐκ μέσου". Αὐτό ἔλαβε χώρα κατά ἕνα ἁπτό, ὁρατό τρόπο στίς 2-3-17 στίς 3 ἡ ὥρα τό ἀπόγευμα. ᾿Εκείνη τήν ἡμέρα καί ὥρα ὁ αὐτοκράτορας Πάσης Ρωσίας Νικόλαος Β' παραιτήθηκε καί ἔδωσε τήν Πράξη τῆς παραίτησής του στούς "ἐκλέκτορες τοῦ λαοῦ". ῞Ομως τή στιγμή ἀκριβῶς ἐκείνη συνέβη ἕνα γεγονός πού δέν μπόρεσε νά γίνει κατανοητό ἀπό τούς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου τούτου. Καί συνέβη μέ μεγάλη ταχύτητα. Μόνο λίγοι παρέστησαν μάρτυρες αὐτοῦ... Στό χωριό Κολομένσκογιε, κοντά στή Μόσχα μετά ἀπό μία ἀποκάλυψη ἀπό τή Μητέρα τοῦ Θεοῦ γινόταν μιά ἔρευνα γιά τήν ἀνεύρεση τῆς εἰκόνας "ἡ Παναγία ἡ βρεφοκρατοῦσα". Στά 1812 ἡ εἰκόνα αὐτή "παρήλασε" μπροστά ἀπό τή στρατιά τοῦ Ναπολέοντα πού εἶχε προωθηθεῖ μέσα στά ἐδάφη τοῦ ρωσικοῦ κράτους. Μετά τό γεγονός αὐτό ἡ θαυματουργική αὐτή εἰκόνα ξεχάστηκε ἀφοῦ εἶχε "ἐξαφανισθεῖ". Κανείς δέν ἤξερε τί ἀπέγινε. Καί τήν 1η Μαρτίου μία εὐσεβής χήρα πού λεγόταν Εὐδοκία πῆρε ἐντολή ἀπό τήν ἴδια τήν Παναγία νά ἐρευνήση γιά τήν εἰκόνα στό χωριό Κολομένσκογιε. ῎Εψαξε μέ κάθε λεπτομέρεια καί στίς δύο ἐκκλησίες τοῦ χωριοῦ, ἀλλά δέν βρῆκε τίποτα. Στή συνέχεια ρώτησε ἄν ὑπῆρχε κανένα μέρος φυλάξεως παλιῶν εἰκόνων. Τῆς εἶπαν, ὅτι ὑπῆρχαν μερικές τέτοιες σέ κάποιο κελλί. Παρακάλεσε νά τήν ὁδηγήσουν ὡς ἐκεῖ. Κατέβηκε στό κελλί μέ τόν διάκονο. Πράγματι ὑπῆρξαν πολλές εἰκόνες ἐκεῖ καλυμμένες μέ σκόνη. ῎Αρχισαν νά τίς καθαρίζουν μία μία. ᾿Αλλ᾿ ἀκόμη δέν μποροῦσαν νά βροῦν τήν εἰκόνα πού ἔψαχναν. Καί τότε, ὅταν πλησίασαν στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Βρεφοκρατούσας", ἡ Εὐδοκία ξεφώνησε χαρούμενα: "Νάτην!, ἄν καί ἡ εἰκόνα δέν εἶχε ἀκόμη καθαρισθεῖ καί ἔτσι ἦταν ἀδύνατο νά διακρίνει κανείς τά εἰκονιζόμενα ξπρόσωπα κάτω ἀπό τό παχύ στρῶμμα τῆς σκόνης. ᾿Αλλά ὅταν τήν καθάρισαν, ἦταν ἀλήθεια! ῾Η θαυματουργική εἰςκόνα τῆς Παναγίας εἶχε βρεθῆ! Αὐτό συνέβη στίς 3 τό ἀπόγευμα τῆς 2ας Μαρτίου 1917 τήν ἴδια στιγμή τῆς παραίτησης τοῦ Αὐτοκράτορα (Στήν εἰκόνα ἡ Παναγία ἦταν ζωγραφισμένη μέ ἕνα κόκκινο ἔνδυμα νά κάθεται σ᾿ ἕνα θρόνο κρατώντας τό σκῆπτρο τῶν ἡγεμόνων τῆς Ρωσίας στό χέρι Της). Παρ᾿ ὅλα αὐτά τό γεγονός πέρασε ἀπαρατήρητο τόσο ἀπό πλευρᾶς τῆς προσωρινῆς κυβέρνησης, πρᾶγμα ἄλλωστε φυσικό, ὅσο καί ἀπό μέρους τοῦ λαοῦ, ἀκόμη καί τῆς ᾿Εκκλησίας. ... Τότε ἡ δούλη τοῦ Θεοῦ Εὐδοκία ἐπέμενε ὅτι, σύμφωνα μέ τήν θεία ἀποκάλυψη, ἡ εἰκόνα ἔπρεπε νά περιφερθεῖ γύρω ἀπό τό Κρεμλίνο 7 φορές. ᾿Αλλά μπόρεσαν νά τό κάμουν μόνο μία φορά καί αὐτήν κάτω ἀπό πυρά ὅπλων. ῾Η Εὐδοκία, ἔλεγε, ὅτι ἡ Παναγία τῆς εἶχε πεῖ ὅτι, ἄν ἡ εἰκόνα περιφερόταν 7 φορές, τότε οἱ μπολσεβίκοι δέν θά καταλάμβαναν τό Κρεμλῖνο! ᾿Αλλά γιά νά γίνει αὐτό θά ἔπρεπε νά κάνουν θυσίες. ῞Ομως τόσο τό κράτος, ὅσο καί ἡ ᾿Εκκλησία τή στιγμή ἐκείνη φάνηκαν δειλοί καί δέν μπόρεσαν νά δείξουν τήν δύναμη τῆς πίστης τους. ῞Ενας "᾿Ακάθιστος" συνετέθη βιαστικά πρός τιμήν τῆς εἰκόνας αὐτῆς τῆς Παναγίας. ῞Ομως, τό δυσάρεστο εἶναι ὅτι ἡ εἰκόνα αὐτή ἔπεσε στά χέρια τῶν μπολσεβίκων πού τήν ἔβαλαν σέ ἕνα μουσεῖο μέ τίτλο: "᾿Αντεπαναστατική εἰκόνα τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ". Καί σ᾿ αὐτό τό τόσο σημαντικό θαῦμα τῆς ἐμφάνισης τῆς θαυματουργοῦ εἰκόνας στίς ἀρχές τῆς ἐπανάστασης δέν δόθηκε ἡ ἀπαιτουμένη προσοχή. Τό γεγονός αὐτό σημαδεύει τήν ἀρχή τῆς ἐξιστόρησης τῶν ἀπεριγράπτων δοκιμασιῶν μας. ῾Η ἐξουσία εἶχε πλέον περάσει ἀπό τά χέρια τῆς ἀσθενοῦς προσωρινῆς κυβέρνησης στά χέρια τοῦ ἀναβάτη τοῦ "ὠχροῦ ἵππου" καί τῶν "θηρίων τῆς γῆς"... Τό ἀριστερό "μανιφέστο" τοῦ 1870 βρίσκει τήν τελική του πραγμάτωση: "῞Οταν ἡ ὀρθόδοξη Ρωσία παύσει νά ἀποτελεῖ τήν ἀκρόπολη τοῦ ᾿Αδάμ, θά ἐλευθερώσουμε τόν ἀθεϊσμό ἀπό τίς ἁλυσίδες του καί αὐτό θά προκαλέσει μίαν ἄνευ προηγουμένου κοινωνική καί πολιτική καταστροφή στή Ρωσία..." (᾿Αλεξέι Σμακώφ. Δικηγόρος Μόσχας πού πέθανε πρίν ἀπό τήν ἐπανάσταση). Αὐτό τό μισανθρωπιστικό μανιφέστο δημοσιεύθηκε σάν "νόμος" πολύ πέρα ἀπό τά σύνορα τῆς Ρωσίας ἀπό μία ἀπό τίς μυστικές διεθνεῖς ἀντιχριστιανικές ἐπαναστατικές ὀργανώσεις στά 1870, ὅπως προείπαμε. Καί μισό αἰώνα ἀργότερα, στά 1917 ἄρχισε ἡ ἐφαρμογή τοῦ περιεχομένου του καί συνεχίζεται μέχρι σήμερα... ῾Ο "ὠχρός ἵππος" καί ὁ ἀναβάτης του πού τό ὄνομά του εἶναι θάνατος ἐκπλήρωσαν τόν πολιτικό τους σκοπό μέ ἕνα ἀπίστευτο θράσος, ἀνήκουστο μέχρι τότε στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. "Τά θηρίο τῆς γῆς" ὑπακούοντας στόν καβαλλάρη ἔχουν πλημμυρίσει ὁλόκληρη τή Ρωσία στό αἷμα. ῎Ετσι πραγματοποιήθηκε αὐτό πού ὁ σεβάσμιος Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ εἶχε προφητεύσει πρίν 100 καί πλέον χρόνια: "Οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ δέν θά προλαβαίνουν νά παίρνουν τίς ψυχές αὐτῶν πού θά πεθαίνουν γιά τήν πίστη..." ᾿Εγώ ὁ ἴδιος ἄκουσα τά λόγια ἑνός πού ἦταν στή φρουρά τοῦ Λένιν. Σέ κάθε μία ἀπό τίς λαϊκές του συναντήσεις, μοῦ διηγήθηκε, ὁ "ἡγέτης" ἐπανελάμβανε: "῞Οσο περισσότερο αἷμα χύνουμε, τόσο ἰσχυρότερη θά κάνουμε τήν ἐξουσία μας". Αὐτή ἡ δήλωση ἔδωσε θάρρος στά "θηρία τῆς γῆς". Καί προσπάθησαν νά τήν ἐφαρμόσουν. Μεταξύ ἄλλων σκοτώθηκαν ὁ αὐτοκράτορας Νικόλαος Β', ἡ αὐτοκράτειρα, τά παιδιά τους μέ τό νεαρό διάδοχο τοῦ θρόνου, οἱ πιστοί ὑπηρέτες τους πού προτίμησαν νά μοιραστοῦν τή σκληρή μοῖρα τῆς αὐτοκρατορικῆς οἰκογενείας. Συνολικά σκοτώθηκαν 17 μέλη τῆς βασιλικῆς οἰκογενείας. Μέ αὐτόν τόν τρόπο ἄρχισε τό μαρτύριο τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ. Καί αὐτό τό μαρτύριο ἐκτιμᾶται ὅτι περιέλαβε περισσοτέρους ἀπό 20 ἑκατομμύρια ἀνθρώπους. Τρομοκρατοῦσαν ὁλόκληρο τόν πληθυσμό! ᾿Εξοντώθηκαν ἐπίσης ἀνώτατοι πιστοί ἀξιωματικοί, στρατιῶτες, ναῦτες, γέροι, γυναῖκες, παιδιά... ᾿Εξοντώθηκαν ὅλοι ἐκεῖνοι πού κράτησαν ψηλά τό λάβαρο τῆς Ρωσίας, τῆς ἁγίας Ρωσίας. ῾Η ἀπίστευτη αὐτή σφαγή συνεχίσθηκε γιά πολλές δεκαετίες. Μέχρι σήμερα συνεχίζουν νά ἐξοντώνουν ὅλους τούς ἀγωνιστές τῆς πίστης, τοῦ καθήκοντος, τῆς τιμιότητος, τῶν ἠθικῶν ἀρχῶν μέ ψεύτικες κατηγορίες καί συχνά χωρίς δίκη. ᾿Από τήν ἀρχή τῆς ἐπανάστασης ἡ ἀπαγόρευση τῆς ἐκτέλεσης ἀνθρώπων εἶχε ἀρθεῖ καί μέχρι τώρα τούς σκοτώνουν καί κανείς δέν ἀναλαμβάνει καμμία εὐθύνη. ῾Ο Μιχαήλ Α. Βασίλιεβιτς, 35 χρόνων, ἦταν σωφέρ μέ μεγάλη πίστη. Μπῆκε στό νοσοκομεῖο μέ τό νεφρό του. Δέν αἰσθανόταν καλά κι᾿ ἄρχισε νά ἀποχαιρετᾶ ὅλους τούς ἀρρώστους κάι νά ζητᾶ συγχώρηση. Προσευχόνταν στά φανερά. ᾿Αμέσως τόν μετέφεραν στό ψυχιατρεῖο. ᾿Εκεῖ συνέχισε νά ζητᾶ "σύριγγα" καί τοῦ ἔκαναν μιά ἔνεση. Καί σταμάτησε νά κινεῖται... Αὐτό συνέβη στό ῎Ορενμπουργκ. Σύμφωνα μέ ἕνα τυπικό πού προτάθηκε στίς 31 Μαρτίου 1918 ἀπό τόν Πατριάρχη Τύχωνα καί πού ἔγινε ἀποδεκτό, ἡ ᾿Εκκλησία ἑορτάζει τή μνήμη ὅλων ἐκείνων πού μαρτύρησαν καί πέθαναν, ὡς ἑξῆς: "῾Ο τάδε θανατωθείς διά τήν πίστιν καί τήν ὀρθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, ὡς καί τά ἄλλα πλήθη τῶν κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν, τῶν ὁποίων τά ὀνόματα, Κύριε, Παντογνῶστα..." ῞Ομως πότε αὐτή ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ διωγμένη καί σφαγιασμένη, ἔγινε μυστική στή Ρωσία; ᾿Από τή στιγμή πού ἄρχισε ὁ διωγμός. Καί αὐτός ἄρχισε ἀπό τή στιγμή πού ἀνέλαβαν τήν ἐξουσία οἱ Μπολσεβίκοι. ῞Οταν οἱ χριστιανοί ἀναγκάστηκαν μέ τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλο τρόπο νά κρύβωνται, νά κρύβουν τήν πίστη τους γιά νά ξεφύγουν ἀπό τούς διῶκτες τους. ᾿Εμφανίστηκε τή στιγμή πού ἄρχισαν νά "ἁρπάζουν τούς σταυρούς ἀπό τίς ᾿Εκκλησίες", καί δέν ἤξεραν ποῦ νά πᾶνε... ῞Οταν οἱ ἱερεῖς στερήθηκαν τίς ἐκκλησίες τους, καί δέν ἤξεραν ποῦ νά πᾶνε... ῞Οταν οἱ πρῶτοι ἐπίσκοποι καί ἱερεῖς ἐκτελέστηκαν, ἀφοῦ προηγουμένως εἶχαν ὑποστεῖ κάθε εἴδους ἐμπαιγμούς καί βασανιστήρια... ᾿Εμφανίστηκε τή στιγμή πού ὁ πιστός λαός ἄρχισε νά παραχωρεῖ καταφύγιο σ᾿ ἐκείνους πού οἱ δολοφόνοι καί διῶκτες τῆς πίστης ἔψαχναν νά βροῦν, παρακινημένος ἀπό τά λόγια τῆς Γραφῆς καί τήν χριστιανική του συνείδηση: "Μή διστάσεις νά σώσεις ἀνθρώπους πού ὁδηγοῦνται σέ ἐκτέλεση καί μή λυπηθεῖς χρήματα γιά νά ἐξαγοράσεις ἐκείνους πού πρόκειται νά φονευθοῦν" (Παροιμ. 24:11). ῎Ετσι εἶχαν τά πράγματα ὅταν ἐμφανίστηκε ἡ ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ ᾿Αλλά ἡ μυστική, ἡ κρυφή, ἡ ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν ἀντιτίθεται φανερά στήν ἐξουσία τοῦ ἀντιπάλου τοῦ Χριστοῦ πού ἔχει ταλαιπωρήσει τό λαό τῆς Ρωσίας γιά περισσότερα ἀπό 60 χρόνια τώρα. Οἱ σχέσεις της μαζί του δέν εἶναι ἄλλες ἀπό σχέσεις διωγμῶν καί σφαγῶν. ῞Ομως ὄχι ὅλοι στή Ρωσία κράτησαν σταθερά τήν πίστη τους. Παρουσιάστηκαν καί ἀποστάτες, συμβιβαστές πού κάνοντας "παζάρια" μέ τή συνείδησή τους, ὅπως καί παραχωρήσεις στόν ἐχθρό τοῦ Χριστοῦ προσπάθησαν νά ἐξαγοράσουν "ἐλευθερία" γιά τούς ἑαυτούς τους. Αὐτός εἶναι ὁ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΜΟΣ σέ δύο ρεύματα. ῎Εκαναν τά πάντα γιά νά συνάψουν φιλικές σχέσεις μέ τό καθεστώς τοῦ ᾿Αντιχρίστου. Αὐτός τούς ἀνάγκασε νά προδώσουν τό Χριστό καί μέ ἔργα καί μέ λόγια, ὅμως δέν τούς ἐπέτρεψε νά συνάψουν πραγματικές φιλικές σχέσεις μαζί του. ῾Η πρώτη προσπάθεια νά βρεθεῖ ἕνας τρόπος "συνύπαρξης" μέ τό ἐχθρικό ἔναντι τοῦ Θεοῦ καθεστώς "ἔγινε ἀπό τή "ζῶσα" ἤ "ἀνακαινιστική ἐκκλησία" στίς ἀρχές τοῦ ᾿20. Αὐτοαποκλήθηκαν "ὀρθόδοξοι". ᾿Αλλά στήν οὐσία ἀρνήθηκαν τήν ὀρθόδοξη ἐκκλησία καί διεξήγαγαν ἕνα βίαιο πόλεμο κατά τοῦ "ἱδρυτή" της Πατριάρχη Τύχωνα. Μέ αὐτό πέτυχαν ὄχι μόνον τήν ἀπομάκρυνσιν του ἀπό τή θέση του, ἀλλά προφανῶς καί πολύ περισσότερα... Τό κύριό τους "δόγμα", ἄν καί μή πολιτικό, μποροῦσε νά ὑποκαταστήσει τή σοβιετική ἐξουσία. ᾿Αναγνώρισαν καί ἐξύμνησαν τή μπολσεβίκικη ἐπανάσταση ὡς ἕνα ἔργο "εὐλογημένο ἀπό τό Θεό", δίκαιο καί ἀναγκαῖο. Τό σοβιετικό καθεστώς χαρακτηρίστηκε ἀπ᾿ αὐτούς ὡς τό "μέγα ἔλεος τοῦ Θεοῦ", ὡς τό "θεῖο δῶρο" πού παραχωρήθηκε ὄχι μόνο στή Ρωσία, ἀλλά καί σ᾿ ὁλόκληρο τόν κόσμο γιά νά φανεῖ ἡ "θεία εὔνοια". "Κάτω ἀπό τό σοβιετικό καθεστώς, "διακήρυξαν", δέν ὑπῆρξε ποτέ καί οὔτε ὑπάρχει τώρα ὁποιουδήποτε εἴδους διωγμός κατά τῆς πίστεως καί τοῦ Θεοῦ, ἐφόσον αὐτό τό καθεστώς εἶναι ἐντελῶς μή θρησκευτικό". "Μόνο κάτω ἀπό τό σοβιετικό καθεστώς ἡ ἐκκλησία ἀπέκτησε τή μεγαλύτερη ἐλευθερία της ἀπό τότε πού διαχωρίστηκε ἀπό τό κράτος" Στήν οὐσία, τό ἴδιο τό καθεστώς διεκήρυξε ὅτι ὄχι μόνο εἶναι ἀθεϊστικό, ἀλλά καί ἀντιθεϊστικό, ἀντιχριστιανικό. Τό σοβιετικό καθεστώς ὑποστήριξε τήν "ζῶσα", "ἀνακαινιστική" ψευδοεκκλησία καί ἐστράφη ἐναντίον τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησίας. Καί ὑπ᾿ αὐτήν τήν ἔννοια ἡ ψευδο-εκκλησία αὐτή ἦταν μία "σοβιετική ἐκκλησία". ῞Ομως, τά βήματα τῶν "ἀνακαινιστῶν" ἦταν πολύ τολμηρά, πράγμα πού ἀπώθησε τίς λαϊκές μᾶζες. ῎Ετσι αὐτή ἡ προσπάθεια τους ἦταν ἀπ᾿ ἀρχῆς καταδικασμένη. Τό καθεστώς ἔγκαιρα τό ἀντιλήφθηκε καί τούς ἄφησε νά ὁδηγηθοῦν στήν ἀποτυχία. Τόν ἴδιο καιρό ἡ κεντρική ἐπιτροπή τοῦ κόμματος τῆς Σοβιετικῆς ῞Ενωσης κάτω ἀπό τήν προσωπική ἡγεσία τοῦ Στάλιν ἔχοντας ἀποκτήσει κάποια "πείρα" ἀπό τήν δημιουργία τῆς "πρώτης σοβιετικῆς ἐκκλησίας" ἄρχισε νά σκέπτεται τόν τρόπο δημιουργίας ἑνός ὑποκαταστάτου αὐτῆς τῆς ᾿Εκκλησίας, μιᾶς δεύτερης "σοβιετικῆς ἐκκλησίας". Αὐτή τή φορά ἡ πρωτοβουλία γιά τή δημιουργία τῆς νέας ψευδο-εκκλησίας πάρθηκε ἀπό τήν ἴδια τήν κυβέρνηση πού ἀπεφάσισε νά τοποθετήσει ἐπικεφαλῆς της ἕνα ἐπιφανῆ μέν, ἀλλά πνευματικῶς ἀσθενή ῾Ιεράρχη, ἀσταθή καί δειλό, τόν Μητροπολίτη Σεργκέι (Στραγορόντσκι), πού εἶχε ἤδη δείξει "ἐπαναστατικό χαρακτήρα" ἀπό τήν προηγούμενη τσαρική περίοδο. Κατά τήν σοβιετική δέ περιοδο εἶχε προσχωρήσει στούς "ἀνακαινιστές" μέ τό ῾Υπόμνημα τῶν 3" (Μητροπολίτη Σεργκέι, ᾿Αρχιεπισκόπου Εὐδοκίμου, ᾿Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ (᾿Αλεξαντρώφ). ῞Ομως ὁ Σεργκέι σάν ἕνας πεπειραμένος "χαρτοπαίκτης" ἀντιλήφθηκε ὅτι οἱ "ἀνακαινιστές" εἶχαν "παρατραβήξει τό σχοινί" καί τότε θέλησε νά ἐξομολογηθῆ δημόσια ὁ ἴδιος στόν Πατριάρχη Τύχωνα, ἐνώπιον τοῦ πλήθους τῶν πιστῶν, πράγμα βεβαίως πολύ ὀδυνηρό γιά τόν ἐγωϊσμό του. Καί ἄν καί τό πλῆθος εἶχε ἀπορρίψει τήν μετάνοιά του μέ τά ἑξῆς λόγια: "Η ΑΓΙΟΤΗΣ ΣΑΣ ΜΗΝ ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΥΣΕΙ, ΣΑΣ ΕΜΠΑΙΖΕΙ ΕΞ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ!" ῞Ομως ὁ Πατριάρχης Τύχων στράφηκε πρός τό διαμαρτυρόμενο πλῆθος καί ἐπανέλαβε τά λόγια τοῦ ᾿Ιησοῦ: "Τόν ἐρχόμενον πρός με, οὐ μή ἐκβάλω ἔξω" (Κατά ᾿Ιωάννη 6:37). Καί ἔτσι ὁ Μητροπολίτης Σεργκέι τέθηκε ἐπικεφαλῆς τοῦ ὑποκατάστατου τῆς πρώτης "σοβιετικῆς ἐκκλησίας". Μετά ἀπό ἕνα μικρό διάστημα "κράτησής" του σέ μία ἀνακριτική φυλακή, κατά τή διάρκεια τῆς ὁποίας ἔγιναν μστικές συνομιλίες μεταξύ αὐτοῦ καί τοῦ καθεστῶτος, ξαφνικά βγῆκε ἀπό τή φυλακή. ᾿Απ᾿ αὐτόν ἀποσύρθηκε ἡ κατηγορία ὅτι "εἶχε ἡγηθεῖ τῆς συνωμοσίας τῶν ἐπισκόπων" στήν ὑπόθεση τῆς ἐκλογῆς ἑνός νέου Πατριάρχη τοῦ μητροπολίτη Κυρίλλου). Στό τέλος Μαρτίου τοῦ ᾿27 ἐμφανίστηκε ξανά μέ καθαρά πλέον τά σημάδια τῆς "εὐλογίας" τῶν σοβιετικῶν ἀρχῶν. ᾿Απέκτησε μεταξύ ἄλλων τό προνόμιο νά ζεῖ στή Μόσχα σέ μιά ἰδιωτική κατοικία 12 δωματίων!). ᾿Αμέσως ἐξέδωκε προκήρυξη γιά σύγκληση Συνόδου "ὑπ᾿ αὐτόν" πού ἀπετελέσθη ἀπό προηγούμενους ἀνακαινιστές ἐπισκόπους... Τότε ὅ,τι εἶχε ἀποκρυβεῖ μέ ἐπιμέλεια, ἦλθε στήν ἐπιφάνεια!.. ῞Ομως μέσα σέ τρεῖς μῆνες ὁ Σεργκέι ἔκανε μιά δουλοπρεπῆ δήλωση πρός τή σοβιετική κυβέρνηση. Σ᾿ αὐτήν "ἐξ ὀνόματος" τῆς δεύτερης σοβιετικῆς ἐκκλησίας ὁ μητροπολίτης ἐπανέλαβε ὅλες ἐκεῖνες τίς πολιτικές θέσεις πού ἡ "πρώτη σοβιετική ἐκκλησία" εἶχε υἱοθετήσει. ῾Η δήλωση αὐτή ἄρχιζε μέ μία ὑπεράσπιση τοῦ σοβιετικοῦ καθεστῶτος. Αὐτές εἶναι οἱ λέξεις ἀπό τά συνδιαλλακτικά μέ τό καθεστώς ψηφίσματα...: "Οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐκκλησίας δέν πρέπει νά βλέπουν στό σοβιετικό καθεστώς τό πρόσωπο τοῦ ἀντιχρίστου" Λεβίτιν Κρασνώφ, τόμ.) ῾Ο Μητροπολίτης Σεργκέι ἀποφεύγοντας τήν "εὐθεῖα ὁδό" συνήγαγε μέ πλάγιο τρόπο τό ἴδιο συμπέρασμα. Καί ἀπ᾿ ἐδῶ προῆλθε τό μεγαλύτερο ψεῦδος πού ὁδήγησε στό ἑξῆς παράδοξο: ῞Οτι δηλ. τά πάντα, ἀπολύτως τά πάντα στόν κόσμο μας προέρχονται ἀπό τόν Θεόν! ᾿Εκ τούτου τό συμπέρασμα ὅτι καί τό σοβιετικό καθεστώς δέν προέρχεται ἀπό πουθενά ἀλλοῦ, παρά μόνο ἀπό τό Θεό! Πῶς ὅμως εἶναι δυνατόν νά ἔχουν ἔτσι τά πράγματα; ᾿Εδῶ ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος μιλάει γιά τήν δύναμη τοῦ ἀντιχρίστου: "... καί τότε θέλει ἀποκαλυφθῆ ὁ ἄνομος ... ὅστις θέλει ἔλθει κατ᾿ ἐνέργεια τοῦ Σατανᾶ..." πρός Θεσσαλονικεῖς Β' 2:8-9). Καί γι᾿ αὐτόν τόν ἴδιο ἀντίχριστο ὁ ᾿Απόστολος ᾿Ιωάννης ἀναφέρει στήν ᾿Αποκάλυψη: "...καί ἔδωκεν εἰς αὐτό τό θηρίο) ὁ δράκων (ὁ διάβολος) τήν δύναμιν αὐτοῦ καί τόν θρόνον αὐτοῦ καί ἐξουσίαν μεγάλην" (᾿Αποκ. 13:2) ῎Ετσι δόθηκε ἐξουσία στόν ἀντίχριστο ὄχι ἀπό τόν Θεό, ἀλλά ἀπό τόν Σατανᾶ. Καί ὁ "Δόκτωρ τῆς Θεολογίας" Μητροπολίτης Σεργκέι δέν μπόρεσε νά τό ἀντιλφθεῖ! ᾿Αλλά ἐν πλήρει ἐπιγνώσει ὁδήγησε σέ λάθος δρόμο ἕνα πλῆθος πιστῶν. Αὐτό δείχνει τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἡ συνεχής μάχη μεταξύ καλοῦ καί κακοῦ διεξάγεται στόν ἁμαρτωλό κόσμο μας. ῾Ο ἄνθρωπος ἔχει τήν ἐλευθερία νά διαλέξει μεταξύ καλοῦ καί κακοῦ. Τό κακό κερδίζει μόνο ὅταν οἱ ἄνθρωποι γέρνουν πρός τό μέρος του... ῞Ομως, ὅταν οἱ ἄνθρωποι ἔχουν προδώσει τό Θεό καί διαλέξει τό κακό ἤ ὅ,τι ὁδηγεῖ πρός τόν ἀντίχριστο, τοτε αὐτό δέν προέρχεται ἀπό τόν Θεόν, ἀλλά ἀπό τόν σατανᾶ! Κι ἔτσι, σύμφωνα μέ τήν ἀσέβειά του ὁ μητροπολίτης διακήρυσσε: "Οἱ χριστιανοί εἶναι ὑποχρεωμένοι νά ὑποτάσσωνται στό καθεστώς, "ὄχι μόνον διά τό ἐργον (τῶν κυβερνώντων) ἀλλά καί διά τήν συνείδησιν" (Πρός Ρωμαίους 13:5), διότι τό καθεστώς αὐτό προέρχεται ἀπό τό Θεό". "Καί ἐφ᾿ ὅσον τό καθεστώς αὐτό ἔχει δοθεῖ στή χώρα μας ἀπό τό "Θεό", τότε ἐμεῖς, ἡ "ἐκκλησια" θά πρέπει νά ὀφείλουμε ὑπακοή σ᾿ αὐτό καί νά θεωροῦμε τίς ἐπιτυχιες του σάν δικές μας ἐπιτυχίες καί τίς ἀποτυχίες του σάν δικές μας ἀποτυχίες" (Σημείωση: Στίς 15 Μαΐου 1932 μέ ἕνα κυβερνητικό διάταγμα ὑπογεγραμμένο ἀπό τόν ἴδιο τόν Στάλιν εἶχε τεθεῖ σέ ἰσχύ ἕνα ἀθεϊστικό νομοσχέδιο 5ετοῦς "πνοῆς" μέ σκοπό τόν τέλειο ξεριζωμό τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως τοῦ λαοῦ, ἔτσι ὥστε σ᾿ ὁλόκληρη τή Ρωσία ἀπό τήν 1η Μαΐου ἀπαγορεύτηκε τελείως καί ἡ ἁπλῆ ἀναφορά τοῦ Θεοῦ. Αὐτό ἦταν μία ἀπό τίς ἐπιτυχίες τοῦ ἀντιχριστιανικῦ καθεστῶτος πού στήν δήλωσή του ὁ μητροπολίτης Σεργκέι θεωροῦσε σάν ἐπιτυχία τοῦ ἑαυτοῦ του καί τῆς "ἐκκλησίας " του. Ποῦ τέλος πάντων ὁδηγοῦσε ὁ δρόμος πού ἀκολουθοῦσε ὁ μητροπολίτης;) ῎Οχι μόνο στή Ρωσία, ἀλλά καί σ᾿ ὁλόκληρο τόν χριστιανικό κόσμο ἡ δήλωση τοῦ Σεργκέι θεωρήθηκε σάν προδοσία τοῦ Χριστοῦ. Μετά ἀπ'τήν πράξη του αὐτή ἄρχισε νά συμπεριφέρεται σάν πραγματικός ποιμενάρχης καί νά δίνει ἐντολές. Μέχρι αὐτήν τήν ἄδοξη συνθηκολόγηση μέ τόν ἀντίπαλο τοῦ Χριστοῦ, ἡ ᾿Εκκλησία εἶχε ἐμφανιστεῖ ὡς ὁ ἐπίσημος ἀντίπαλος τῆς ἀντιχριστιανικῆς κυβέρνησης. ᾿Αλλά τώρα αὐτή στό πρόσωπο τῆς "σοβιετικῆς ἐκκλησίας" βρῆκε τό σύμμαχό της σέ ἕναν ἄνευ προηγουμένου σκληρό διωγμό τῶν χριστιανῶν. ῾Ο Μητροπολίτης Σεργκέι ὡς ἀρχηγός τῆς ψευδοεκκλησίας ἦταν ὑποχρεωμένος νά ἀρνηθῆ τό γεγονός τοῦ διωγμοῦ τῶν χριστιανῶν καί ἀντίθετα νά δηλώσει ὅτι ἡ "ἐκκλησία" εἶχε κερδίσει μία ἄνευ προηγουμένου ἐλευθερία. ῾Υπερασπίσθηκε λοιπόν αὐτό τό ψεῦδος σέ κάθε περίσταση, καί σέ συνεντεύξεις μέ ξένους καί στόν τύπο. Καί οἱ "ἱεράρχες" του ἀκολούθησαν τήν τακτική του: "Στή Σοβιετική ἕνωση ἡ ἐκκλησία ἔχει ἀποκτήσει μία ἀνήκουστη ἐλευθερία" "Κάτω ἀπό τό σοβιετικό καθεστώς δέν ὑπῆρξε ποτέ ὁποιαδήποτε καταπίεση ἤ τό χειρότερο διωγμός κατά τῆς πίστεως, ὅσον δέ ἀφορᾶ ὁρισμένους ἱεράρχες πού βρίσκονται στίς φυλακές ἤ πού ἔχουν καταδικασθεῖ, δέν ὑποφέρουν γιά τήν πίστη, ἀλλά γιά τά πολιτικά τους ἐγκλήματα. Κι ἄν κλείνουν ἤ καταστρέφουν τίς ἐκκλησίες αὐτό συμβαίνει ὄχι ἀπό πρόθεση τῆς κυβέρνησης νά ἐναντιωθεῖ στό θεῖο, ἀλλά ὕστερα ἀπό αἴτηση τῆς ἁρμοδίας Κοινότητας λόγω κινδύνου κατάρρευσης". Μέχρις αὐτό τό σημεῖο δέν ὑπάρχει καμμιά διαφορά μεταξύ τῶν δογμάτων τῶν "ἀνακαινιστῶν" καί τῶν "νεο-ανακαινιστῶν", δηλ. τῆς πρώτης καί τῆς δευτέρας σοβιετικῆς ἐκκλησίας. ῞Ομως, ἀπό βαθύτερη σκοπιά ἐάν ἐξετάσει κανείς τό πράγμα, διαπιστώνεται ἡ ὕπαρξη μιᾶς διαφορᾶς. ᾿Εάν ἡ πρώτη σοβιετική "ἐκκλησία" ἀπέρριψε τελείως τόν Πατριάρχη Τύχωνα, ἡ δεύτερη γιά εἰδικούς λόγους τόν θεώρησε "μοναδικό της στοχαστή". ᾿Εάν οἱ "ἀνακαινιστες" εἰσήγαγαν μεταρρυθμίσεις στήν ἐκκλησία, οἱ "νεο-ανακαινιστές", ἄν καί μόνο στά λόγια, φάνηκαν ὡς οἱ ὑπέρμαχοι τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης. Καί ἔτσι στή βάση καί τῆς "ἀνακαινιστικῆς" καί τῆς "νεο-ανακαινιστικῆς" ἐκκλησίας (ὁ πραγματικά πιστός δέν κάνει καμμία διάκριση μεταξύ τους ἀποκαλώντας τες καί τίς δύο ψευδο-εκκλησίες) βρίσκεται ἕνα καί τό αὐτό συνταρακτικό ψεῦδος: Καί οἱ δύο ἐξίσου ἀρνοῦνται τούς διωγμούς τῶν πιστῶν πού σέ σκληρότητα καί ἔκταση εἶναι ἄνευ προηγουμένου σ᾿ ὁλόκληρη τήν ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ καί ταυτόχρονα κατασυκοφαντοῦν τά ἑκατομμύρια τῶν νεομαρτύρων πού ὑπέφεραν γιά τήν πίστη ἀποκαλώντας τους "ἐγκληματίες". ῾Η δεύτερη σοβιετική ἐκκλησία διεύρυνε τήν ἐπισκοπή της ἀποροφώντας τήν πρώτη μέ τόν ἑξῆς τρόπο: ῞Υστερα ἀπό σχετική ἐντολή, ὅλοι οἱ "ἀνακαινιστές" ἱερεῖς "μετενόησαν" καί ἔγιναν δεκτοί μέ τόν ἴδιο βαθμό στή δεύτερη ἐκκλησία. Μόνο ἕνας ἀπό τούς "ἀρχηγούς" τῶν ἀνακαινιστῶν, ὁ Μητροπολίτης Βεντένσκι δέν το ἔκανε για λόγους "γοήτρου" καί παρέμεινε μέχρι τέλους ἀνένδοτος. Καί ἐκτός τῶν "ἀνακαινιστῶν" ἡ δεύτερη σοβιετική ἐκκλησία μπόρεσε νά ἀπορροφήσει καί μία σημαντική μερίδα ὁπαδῶν τοῦ Τύχωνα. ῎Ετσι, ἀμέσως ἄρχισε ἕνας πόλεμος μεταξύ τῶν "ἀνακαινιστῶν καί τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν. Με τό μέρος τῶν πρώτων τάχθηκε τό σοβιετικό καθεστώς. ῾Η ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν λοιπόν εἶχε νά ἀντιμετωπίσει δύο ἐχθρούς. ῞Ομως, ἡ ψευδο-εκκλησία καί τό καθεστώς δέν "τά πήγαιναν καλά" καί τοῦτο ἀπό τό γεγονός ὅτι ἄν καί οἱ ἐπίσκοποι εἶναι τελείως "σοβιετικοί", εὐπειθεῖς καθ᾿ ὅλα στήν ἐξουσία, αὐτό θά μποροῦσε κάποιος νά ἰσχυρισθεῖ ὅτι δέν συμβαίνει καί μέ τόν ὑπόλοιπο κλῆρο, ἕνα τμῆμα τοῦ ὁποίου, ὄχι εὐκαταφρόνητο, ἔχει καταστεῖ τό τμῆμα τῆς "πέμπτης φάλαγγος" (῾Η ἔκφραση προέρχεται ἀπό τόν ἱσπανικό πόλεμο), πού σημαίνει ἕνας ἐσωτερικός ἐχθρός τῆς σοβιετικῆς ἐκκλησίας. Αὐτοί οἱ "πεμπτοφαλλαγίτες" εἶναι τό πλῆθος τῶν πραγματικά πιστῶν πού ἔχει ἀντιληφθεῖ τό τεράστιο ψεῦδος τῆς σοβιετικῆς "ἐκκλησίας", ἀλλά πού δέν ἔχει ἀρκετή δύναμη γιά νά τήν ἀντιμετωπίσει μέ ἐπιτυχία. ῾Ο ἀρχηγός τῶν Νεο-ανακαινιστῶν, μητροπολίτης Σεργκέι και οἱ ὀπαδοί του ἔχουν κατορθώσει νά "ὑπνωτίσουν" τά πλήθη τῶν πιστῶν, τόσο μέσα στήν σοβιετική ἐκκλησία ὅσο καί ἔξω ἀπ᾿ αὐτήν δηλώνοντας ὅτι: "Μόνο ἡ στάση ἀπέναντι στό καθεστώς ἔχει ἀλλάξει, ὅμως ἡ πίστη καί ἡ ὀρθόδοξη ζωή παρέμειναν ἀναλλοίωτες". Καί τίθεται τό ἐρώτημα: Δέν ἐνδιαφέρει τήν πίστη μας ἡ ἀναγνώριση τοῦ ἀντιχριστιανικοῦ καθεστῶτος τοῦ συλλογικοῦ ἀντιχρίστου, ὡς ἔχοντος θεϊκή προέλευση: "Μόνο ἡ στάση ἀπέναντι στο καθεστώς ἔχει ἀλλάξει". ῞Ομως, στό σημεῖο αὐτό, τό βασικό δόγμα τῆς πίστης μας στό Θεό ἀναιρεῖται ἀπό ἐκείνους "τῶν ὁποίων τά ὀνόματα δέν ἐγράφησαν ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς ζωῆς τοῦ ᾿Αρνίου"(᾿Αποκ. 13:8). ῾Η διδασκαλία ἀναφορικά μέ τόν "ἀντίχριστο" ἀποτελεῖ ἕνα ὁλόκληρο τμῆμα τῆς γεμάτης ἀπό χάρη Θείας ᾿Αποκάλυψης. ᾿Αποτελεῖ ἕνα δόγμα τῆς χριστιανικῆς πίστης καί τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Τό σοβιετικό καθεστώς στή Ρωσία ἔχει ἐφαρμόσει στήν πράξη ὁλόκληρο τό πρόγραμμα τοῦ ἀντιπάλου τοῦ Χριστοῦ πού ἐμφανίζεται ὡς ὁ πρόδρομος τοῦ τελευταίου "ἀντιχρίστου". ῾Η ἐπίσημη "σοβιετική ἐκκλησία" πού δέν ἐκφράζει καθόλου τήν ὀρθόδοξη πίστη προσπαθεῖ νά ἀποκρύψει τήν οὐσία τῆς κρατικῆς ἐξουσίας μέ τό νά μήν ἀποδέχεται ὅ,τι τό χριστιανικό ποίμνιο "βλέπει" καί "αἰσθάνεται". Καί ὡς ἐκ τούτου, ἡ ψευδοδιδασκαλία τοῦ Μητροπολίτη Σεργκέι και τῶν συνενόχων του πρέπει νά χαρακτηρισθεῖ ἀπό τήν ᾿Ορθόδοξη ᾿Εκκλησία ὡς καθαρά αἱρετική! ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ῾Η ἰδέα τῆς μυστικῆς ᾿Εκκλησίας βρίσκεται στό λόγο τοῦ Θεοῦ. Νά γιατί ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ στή γῆ ἄρχισε τήν ὕπαρξή της ὡς καταδιωκόμενη καί μυστική ἐκκλησία. ῾Ο Κύριος ἡμῶν ᾿Ιησοῦς Χριστός, ὅταν ἦταν ἀκόμη παιδί, εἶχε ὑπομείνει ἕνα σκληρό διωγμό ὕστερα ἀπό διαταγή τοῦ δολοφόνου βασιλιᾶ πού πῆρε μέτρα γιά νά ἐξοντώσει τό μικρό Χριστό. ῞Ομως ὁ ἅγιος ᾿Ιωσήφ πῆρε ἀπό ἕνα ἄγγελο τοῦ Θεοῦ σ᾿ ἕνα ὄνειρο τήν παρακάτω ἐντολή: "᾿Εγερθείς, παράλαβε τό παιδίον καί τήν μητέρα αὐτοῦ καί φεῦγε εἰς Αἴγυπτον καί ἔσο ἐκεῖ ἔως οὖ εἴπω σοι, διότι μέλλει ὁ ῾Ηρώδης νά ζητήση τό παιδίον διά νά ἀπολέση αὐτό. ῾Ο δέ ἐγερθείς παρέλαβε τό παιδίον καί τήν μητέρα αὐτοῦ διά νυκτός καί ἀνεχώρησεν εἰς Αἴγυπτον" (Κατά Ματθ. 2:13-14) Καί ὁλόκληρη ἡ εὐαγγελική ζωή τοῦ ᾿Ιησοῦ διέγραψε τήν πορείαν της μέσα σέ συνθῆκες συνεχῶν διωγμῶν. ᾿Αναγκάστηκε ὅλο τόν καιρό νά μετακινεῖται ἀπό μέρος σέ μέρος κρύβοντας τον ἑαυτόν του ἀπό τούς ἐχθρούς του. ῾Ο ἴδιος εἶχε πεῖ κάποτε: "Αἱ ἀλώπεκες ἔχουσι φωλεάς καί τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ κατοικίας, ὁ δέ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου δέν ἔχει ποῦ τήν κεφαλήν κλῖναι" (Κατά Ματθαῖο 8:20). ᾿Επίσης ὁ Κύριος εἶχε προετοιμάσει τούς μαθητές καί ἀποστόλους του καί διά μέσου αὐτῶν καί τήν μελλοντικήν ἐκκλησία τῶν "ἐκλεκτῶν" γιά τό ἴδιο πράγμα. Εἶχε πεῖ: "Εἰ ἐμέ ἐδίωξαν καί ὑμᾶς διώξουσι" (Κατά ᾿Ιωάννη 15-20) "Καί πάντες δέ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ διωχθήσονται" (Πρός Τιμόθεο Β' 31) λέγει ὁ ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ. Καί καθώς δίδασκε αὐτά στούς μαθητές του ὁ Κύριος εἶπε: "῞Οταν διώκωσιν ὑμᾶς ἐν τῇ πόλει ταύτη, φεύγετε εἰς τήν ἄλλην" (Κατά Ματθαῖο 10:23). ῞Υστερα ἀπό αὐτά κάποιος θά μποροῦσε νά πεῖ εὐθέως, ὅτι τά κηρύγματα αὐτά τῆς ἐκκλησίας ἐφαρμόστηκαν στήν πράξη ὅταν ἄρχισε ὁ διωγμός γιά τήν πίστη, πράγμα πού εἶχε ὡς συνέπεια καί τήν ἄμεση ἐμφάνιση τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν. Νά γιατί, ὅταν ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ στή Ρωσία βρέθηκε πρό τοῦ στόματος τοῦ "θηρίου τῆς ἀβύσσου", ἡ ἰδέα γιά μιά μυστική ἐκκλησία ἦρθε στό νοῦ τοῦ Πατριάρχη Τύχωνα καί πολλῶν ἄλλων ἱεραρχῶν. Αὐτό ἀναφέρεται ἀπό ἕνα πνευματικό φίλο τοῦ Πατριάρχη, τόν καθηγητή καί δόκτορα τῆς ἰατρικῆς Μιχαήλ ᾿Αλεξάντροβιτς Ζιζιλένκο, ὡς ἑξῆς: "Συνάντησα τήν αὐτοῦ ῾Αγιότητα τόν Πατριάρχη Τύχωνα, ὅταν ἤμουν ἀκόμη λαϊκός. ᾿Από τή στιγμή ἐκείνη ἀναπτύχθηκε μεταξύ μας μιά πολύ στενή φιλία. ᾿Ο Πατριάρχης μοῦ ἐμπιστεύθηκε τίς πλέον προσωπικές του σκέψεις...Σέ μία ἀπό αὐτές τίς συνομιλίες μας ἠ ᾿Αγιότης του μοῦ διετύπωσε-αὐτό ἔχει ἤδη ἀναφερθεῖ στό στρατόπεδο συγκεντρώσεως τοῦ Σολόβκι ἀπό τόν ἐπίσκοπο Μάξιμο, πρώην καθηγητή Μ.Α. Ζιζιλένκο- τίς τρομερές του ἀμφιβολίες γιά τήν στάση τῶν ᾿Αρχῶν ἀπέναντί του. Προσπαθοῦσαν,μοῦ εἶπε,μέ διάφορα τεχνάσματα νά τόν ἐξαναγκάσουν καί μέσω αὐτοῦ καί τήν ᾿Εκκλησία νά "παραδοθοῦν" ἄνευ ὅρων σ᾿ αὐτούς.῎Ομως, δέν εἶναι φανερό, ὄτι ἡ ἡγεσία τοῦ κόμματος καί ἠ σοβιετική κυβέρνηση κατέχουν ὁλοφάνερα τήν θέση ἑνός ἀνυπόκριτου ἀντιχριστιανισμοῦ; "Μέ φρίκη",μοῦ εἶπε ὀ Πατριάρχης, "ἀντιλαμβάνομαι ὄτι τό ὄριο τῶν "πολιτικῶν ἀπαιτήσεων"τοῦ σοβιετικοῦ καθεστῶτος βρίσκεται πολύ πέρα τοῦ τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἐν γένει, τῆς ἀνθρωπίνης κοσμιότητας!...Τί ὀφείλω νά πράξω ἐν προκειμένῳ; ῾Ομως εἶναι μέ κάθε τρόπο ἀδύνατο νά περάσουμε αὐτή τή γραμμή τῆς πίστεως στό Χριστό καί τήν ᾿Εκκλησία..." Καί στό τέλος, ἡ αὐτοῦ ῾Αγιότης ὁ Πατριάρχης ἔφτασε στό συμπέρασμα ὅτι, δέν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος,ἡ μόνη διέξοδος γιά τήν ὀρθόδοξη ἐκκλησία πάσης Ρωσίας, προκειμένου νά ἀποφύγει τή διαρκή καταπίεση τῶν ᾿Αρχῶν καί νά προστατεύσει τήν πίστη της στό Χριστό, θά εἶναι στό ἄμεσο προσεχές μέλλον ἡ καταφυγή στίς κατακόμβες..." Στή συνέχεια τῆς συνομιλίας αὐτῆς ὁ Πατριάρχης Τύχωνας εὐλόγησε τόν καθηγητή Ζιζιλένκο σέ μιά μυστική ἀνάδειξή του σέ μοναχό: " Καί ἄν στό μέλλον ἡ ὑψίστη ἐκκλησιαστική ᾿Αρχή δέν παραμείνει σταθερή καί προδώσει τόν Χριστό ὑποτάσσοντας τήν ἀνεξαρτησία καί τήν πνευματική ἐλευθερία τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ στή σοβιετική κυβέρνηση, δηλ. στήν βούληση ἐκείνου πού εἶναι ἐνσυνείδητος ἐχθρός τοῦ Χριστιανισμοῦ, τότε ἐγώ ὁ Πατριάρχης, εἶπε, θά πρέπει νά λάβω τό βαθμό τοῦ ᾿Επισκόπου αὐτῆς τῆς μυστικῆς ᾿Εκκλησίας" ῞Ολα αὐτά τά ἀνέφερε ἡ αὐτοῦ ῾Αγιότης ὁ ἐπίσκοπος Μάξιμος ὅταν βρέθηκε στό Σολόβκι μετά τό θάνατο τοῦ Πατριάρχη Τύχωνα. Καί θέλοντας νά ἐντοπίσει τήν προδοσία στήν κορυφή τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱεραρχίας,δηλ. στό πρόσωπο τοῦ μητροπολίτη Σεργκέι, ἔγινε (ὁ Μάξιμος) ὁ μυστικός ἐπίσκοπος τοῦ Σερπούχωφ σάν νά ἦταν ἕνας ἀπό τούς ἐφημερίους τῆς Μόσχας. ῞Ομως, μή ἔχοντας καθόλου πείρα τῆς ζωῆς τῶν Κατακομβῶν, συνελήφθη τό 1929, καταδικάστηκε καί στάλθηκε στό στρατόπεδο Σολόβκι. Μετά ἕνα διάστημα μεταφέρθηκε πίσω στή Μόσχα ὅπου καί ἐκτελέσθηκε μέ τουφεκισμό στίς 6 ᾿Ιουνίου 1931. ῾Ο ἱερομάρτυρας ἐπίσκοπος Μάξιμος, ὅταν βρισκόταν ἀκόμη στή ζωή πῆρε τό προφητικό χάρισμα. Προεῖδε καί προεῖπε τό μαρτυρικό του τέλος. Αὐτό ἔγινε τήν ἡμέρα τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς μνήμης τοῦ ῾Αγ. Σεργίου τοῦ Ραντονέζ στίς 5 ᾿Ιουνίου 1930. Καθώς ἀποχαιρετοῦσε ἕνα πνευματικό του φίλο πού μεταφερόταν στό Λένινγκραντ σέ μιά νέα δίκη, ὁ ἐπίσκοπος Μάξιμος εἶπε μέ ἕνα προφητικό πνεῦμα: "Θά ἔχεις πολλές στενοχώριες καί δύσκολες δίκες, ὅμως θά συνεχισθεῖ ἡ ζωή σου καί τελικά θά ἀνακτήσεις τήν ἐλευθερία σου, ἐνῶ ἐγώ θά συλληφθῶ ξανά σέ λίγους μῆνες καί θά ἐκτελεσθῶ. Καί ἔτσι σέ ἱκετεύω: Προσευχήσου γιά μένα ὅσο θά εἶμαι ζωντανός καί εἰδικά μετά τό θάνατό μου!..". Αὐτή ἡ προφητεία τοῦ ἐπισκόπου πραγματοποιήθηκε μέ ἀκρίβεια[1]. Πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα αὐτός στόν ὁποῖον μίλησε βρέθηκε ὡς ἐκ θαύματος στό ἐξωτερικό. Καί ὅσο γιά τόν ἑαυτόν του σέ διάστημα 6 μηνῶν, τό Δεκέμβριο τοῦ 1930, συνελήφθη καί πάλι, μεταφέρθηκε στή Μοσχα καί ἐκεῖ ἐκτελέσθηκε, ὅπως προείπαμε, ὡς ᾿Επίσκοπος τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν πού δέν ἀνεγνώριζε τό Μητροπολίτη Σεργκέι καί ἀπέρριπτε τήν πράξη του μέ τήν ὁποία ἀνεγνώριζε τήν σοβιετική ἐξουσία (Πρωτοπρεσβύτερος Μ. Πόλσκυ, Οἱ νεομάρτυρες τῆς Ρωσίας, τόμ. 2). ᾿Αλλά φυσικά καί ὁ ἐπίσκοπος Μάξιμος καί οἱ ἄλλοι ἱεράρχες εἶχαν ἀντιληφθεῖ τό μέγεθος τοῦ μένους ἐναντίον τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν ἀπό τήν ἐξόντωση τῶν ἐπισκόπων της. Οἱ διῶκτες ἔπρεπε μέ ὅλα τά μέσα νά ἐξαφανίσουν τήν πιθανότητα νέων χειροτονιῶν στούς κόλπους τῆς μυστικῆς ἐκκλησίας[2]. ῎Εχουμε πληροφορίες μόνον γιά λίγες μυστικές χειροτονίες σέ ἐπισκόπους: Περίπου 20 περιπτώσεις. ῞Ομως εἶναι δυνατόν αὐτές νά θεωρηθοῦν ὡς οἱ μοναδικές μυστικές χειροτονίες; Φυσικά, κανένας δέν μπορεῖ νά τό ἰσχυρισθεῖ. Σχετικά μέ τό θέμα τῶν ἐπισκόπων τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν, ἀναφορά θά πρέπει νά γίνει γιά τίς ἐξαίρετες προσπάθειες τοῦ Μητροπολίτη Κυρίλλου, τοῦ Μητροπολίτη ᾿Ιωσήφ, τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου Δημητρίου, τοῦ ᾿Επισκόπου Δαμασκηνοῦ, τοῦ ἐπισκόπου ᾿Αλεξέι τοῦ Βορονέζ καί πολλῶν ἄλλων γιά τή δημιουργία κοινοτήτων "μή ἀναγνωριζόντων"... ᾿Αλλά καί ἀντίθετα, γιά τό ἐνδιαφέρον τοῦ Μητροπολίτη Σεργκέι, νά παρουσιάσει ὡς μηδαμινές τίς ἐπιτυχίες τῶν ὀπαδῶν μας. Γενικά δέν μποροῦσε νά ὑπάρχει, κατά τόν Μητροπολίτη Σεργκέι, ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν, μιά καί δέν ὑπῆρξε "ὁποιαδήποτε ἀντίθεση" πρός αὐτόν! Δέν κρίνεται ἀπαραίτητο νά εἰπωθεῖ ὅτι τό σοβιετικό καθεστώς ὑποστήριζε καί ὑποστηρίζει μέ κάθε τρόπο τέτοιες δηλώσεις. Στή διακήρυξή του ὁ Σεργκέι ἀναφέρει: "Μόνο ὀνειροπόλοι τῆς πολυθρόνας μποροῦν νά πιστεύσουν ὅτι μιά τέτοια τεράστια κοινότητα ὅπως ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησία μπορεῖ νά ὑπάρξη "ἐν κρυπτῶ". "Συμπτωματικά" ἴσως σ᾿ αὐτούς τούς "ὀνειροπόλους τῆς πολυθρόνας" περιλαμβάνεται ὁ πολυδοκιμασμένος Πατριάρχης Τύχωνας, γιά νά μήν ποῦμε ὅλοι οἱ "μή ἀναγνωρίζοντες" ἱεράρχες. Καί μιλώντας γιά ὅλους αὐτούς ἡ λέξη "πολυθρόνα" δύσκολα ταιριάζει στή φύση τους. ῞Οσες φορές εἶχε χρειασθεῖ νά σκεφθοῦν γιά τό ποίμνιό τους κάτω ἀπό ἀντίξοες συνθῆκες, δέν τό ἔκαναν καθισμένοι στήν "πολυθρόνα", ἀλλά κρατούμενοι σέ φυλακές ἤ στρατόπεδα ἤ στήν ἐξορία μέ πλεῖστες ταλαιπωρίες. ῞Ομως ἐκτός ἀπό τούς ἱεράρχες αὐτούς θά πρέπει νά ἀνατρέξει κανείς στήν πρώτη περίοδο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας καί νά προσέξει τούς διωγμούς τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων. ῎Ας ξαναγυρίσει κανείς στούς ἀποστολικούς χρόνους καί τότε ἄς ἀποκαλέσει ὅλους ἐκείνους πού τέθηκαν ἐπικεφαλῆς τῆς διωκομένης ἐκκλησίας "ὀνειροπόλους τῆς πολυθρόνας!" κατά τήν ἔκφραση τοῦ μητροπολίτη Σεργκέι. Καί στή συνέχεια βαδίζοντας κανείς στό ἴδιο "μονοπάτι" θά φθάσει στά μέτρα τῆς ἀνήκουστης θρασύτητας καί ἄδικης βλασφημίας τοῦ σήμερα. ῞Ομως, θά πρέπει κάποιος νά ἀποδώσει τήν ἀρχή τῆς μυστικῆς ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν στόν Κύριο ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστό, ὅπως φάνηκε παραπάνω καί ὅπως ἀναγράφεται στήν ᾿Αποκάλυψη: "᾿Αποκάλυψις ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, τήν ὁποίαν ἔδωκεν εἰς αὐτόν ὁ Θεός, διά νά δείξη εἰς τούς δούλους αὐτοῦ ὅσα πρέπει νά γίνωσι ταχέως καί ἐφανέρωσεν αὐτά ἀποστείλας διά τοῦ ἀγγέλου αὐτοῦ εἰς τόν δοῦλον αὐτοῦ ᾿Ιωάννην" (᾿Αποκ. 1:1) Καί ἐδῶ φαίνεται ἀκριβῶς τί θά "συμβεῖ ταχέως" πρό τοῦ τέλους: "Καί ἡ γυνή (ἡ ἐκκλησία) ἔφυγεν εἰς τήν ἔρημον, ὅπου ἔχει τόπον ἡτοιμασμένον ἀπό τοῦ Θεοῦ, διά νά τρέφωσιν αὐτήν ἐκεῖ..." (᾿Αποκ. 12:6) Βρισκόμαστε σχεδόν στήν ἀρχή τοῦ θέρους. ῾Η διάρκεια τοῦ χρόνου εἶναι ἄγνωστη σέ μᾶς, ἀλλά ἡ φύση του γνωστή. ῾Ο ἀπρόσωπος ἀντίχριστος βρίσκεται ἤδη "ἐν δράσει". Καί ἡ παρουσία του βρίσκεται σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο. ῾Η ἀποστασία εἶναι καθολική... ῾Ο μητροπολίτης Σεργκέι καί οἱ ὁπαδοί του ἀντιλαμβάνονται, ὅτι κάθονται πάνω σ᾿ ἕνα βαρέλι μπαρούτι. Οἱ ἅγιοι ρῶσοι πρεσβύτεροι μίλησαν καθαρά γι᾿ αὐτά πού θά συμβοῦν. Εὐλόγησαν μόνο μιά λύση γιά τήν ᾿Εκκλησία, τήν λύση τῶν "Κατακομβῶν". ῾Ο μητροπολίτης Σεργκέι καί οἱ σύν αὐτῷ δέν ἔδωσαν καμία σημασία στή φωνή τῶν ἁγίων αὐτῶν καί παρασύρθηκαν σέ συμβιβασμούς ἐλπίζοντας ὅτι ἔτσι θά "σωζόταν" ἡ ἐκκλησία. ᾿Αλλά μέ αὐτόν τόν τρόπο ἁπλῶς ἀπωλέσθσαν. ῾Ο καθένας ἀντιλαμβάνεται ὅτι μπορεῖ νά ὑπάρξει μόνο μία ἀπό τίς ἑξῆς δύο ἐναλλακτικές λύσεις: ῎Η "σοβιετική ἐκκλησία" ἤ ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν. ῞Οπως ἀναφέρει ὁ ἅγιος ἱερομάρτυρας Μάξιμος: "Η ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΕΣ" Μάλιστα, ἡ σοβιετική ἐκκλησία συμβιβάζεται μέ τό σοβιετικό καθεστώς. ῞Ομως ἡ ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν δέν συμβιβάζεται οὔτε μέ τό καθεστώς, οὔτε μέ τή σοβιετική ἐκκλησία πού εἶναι δημιούργημά του. Παρ᾿ ὅλα αὐτά ἡ ἐπίσημη σοβιετική ἐκκλησία καί ἡ "ἱεραρχία" της ἐμπαίζουν τούς πιστούς ὅταν δηλώνουν, ὅτι τό καθεστώς εἶναι εὐλογημένο ἀπό τό Θεό, γιατί παραχωρήθηκε ἀπό τόν ἴδιο τόν "῞Υψιστο".... ῞Ομως, ἡ ἀληθινή μυστική ᾿Εκκλησία θεωρεῖ ὅτι τό σοβιετικό καθεστώς συνιστᾶ τήν ἐξουσία τοῦ διαβόλου καί ὅτι δόθηκε ἀπό τόν Παντοδύναμο στούς ἀνθρώπους γιά νά τούς τιμωρήσει γιά τήν "ἀποστασία" τους ἀπό τό Θεό (Πρός Θεσσαλονικεῖς Β' 2:3). Θεωρῶ ὅτι τό καθεστώς τῆς Σοβιετικῆς ῞Ενωσης ἀποτελεῖ τήν ἐξουσία τοῦ ἀντιχρίστου, τοῦ προδρόμου αὐτοῦ πού θά ἔλθει στό τέλος. Καί ἡ σοβιετική ἐκκλησία μιλώντας μέ τή γλώσσα τοῦ "θηρίου", εἶναι κατά μία ἔννοια ὁ ψευδοπροφήτης γιά τόν ὁποῖον μᾶς μιλάει ἡ ᾿Αποκάλυψη. ῾Ο σκοπός αὐτοῦ τοῦ ψεύδους εἶναι νά ἐξαπατήσει τόν κόσμο, ὥστε οἱ ἄνθρωποι νά πιστεύσουν τήν ψευδή βλασφημία σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὁ Χριστός καί ὁ ἀντίπαλός του πού ἡ ψευδοεκκλησία δέν ἀναφέρει οὔτε τόν θεωρεῖ ὡς "ἀντίχριστο", συμβιβάζονται τελείως, ἡ ἀπόδειξη τού ὁποίου συνιστᾶ καί τήν συμβιβαστικότητα τοῦ σοβιετικοῦ καθεστῶτος μέ τήν σοβιετική ἐκκλησία. Κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπο ἡ τελευταία ἀρνεῖται τόν ἀνήκουστο διωγμό πού ἔχει ἐξαπολυθεῖ στή χώρα αὐτή, ἀποκαλώντας ἐκ παραλλήλου τά ἑκατομμύρια τῶν μαρτύρων τοῦ Χριστοῦ "πολιτικούς ἐγκληματίες" πού δίκαια τιμωρήθηκαν καί τιμωροῦνται ἀπό τούς σοβιετικούς. ῾Η σοβιετική ἐκκλησία εἶναι ἡ σκιά τοῦ σοβιετικοῦ καθεστῶτος. Δέν διοικεῖται, οὔτε ἀπό τόν "Πατριάρχη", οὔτε ἀπό "ἐπισκόπους", οὔτε ἀπό τούς "ἱερεῖς", ἀλλά ἀπό τούς πράκτορες τοῦ "Συμβουλίου Θρησκευτικῶν ῾Υποθέσεων", δηλ. ἀπό ἕνα εἰδικό τμῆμα τῆς μυστικῆς ἀστυνομίας τῆς Κεντρικῆς ᾿Επιτροπῆς τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος τῆς Σοβιετικῆς ῞Ενωσης. ῎Ετσι, ἡ σοβιετική ἐκκλησία ἀναμφισβήτητα ἐκπληρώνει τή βούληση τῆς "δικτατορίας τοῦ Προλεταριάτου", ὑπηρετεῖ τήν ἐξουσία μέ κάθε τρόπο, χρησιμοποιεῖ τή γλώσσα τοῦ ψεύδους, διαπράττει κάθε ἀδικία καί κάθε ἔγκλημα. Εἶναι ὑποταγμένη στή "θρησκεία τοῦ ἀθεϊσμοῦ καί ἀντιθεϊσμοῦ" καί τό τελευταῖο αὐτό εἰσάγει τούς "ἐργάτες" του σ᾿ αὐτήν ἤ σ᾿ ἐκείνην τή σφαῖρα τῆς ζωῆς τῆς ἐκκλησίας, ὅπως τοῦ εἶναι ἀναγκαῖο. Αὐτό εἶναι ἕνας νέος, ἐπιπρόσθετος ἔλεγχος τῆς "ἐκκλησίας!" ῞Ομως, αὐτή ἡ ἐκκλησία ἐφησυχάζει τούς πιστούς ὑποστηρίζοντας ὅτι "ἁπλῶς ὑποκρινόμαστε τούς ἀνοήτους καί ὅτι μέ αὐτό τόν τρόπο εὔκολα ἐξαπατοῦμε τό καθεστώς"! Καί ὅμως ἡ ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν, οὔτε καταφεύγει σέ τεχνάσματα, οὔτε συμβιβάζεται μέ τόν ἀντίπαλο τοῦ Χριστοῦ, τόν ἀπρόσωπο ἀντίχριστο. Μέ τήν θέλησή Της δέν ἐνδίδει σ᾿ αὐτόν "ἐλαφρᾶ τῇ καρδίᾳ" μή ἀναγνωρίζοντας, συνεπής μέ τήν ἰδεολογία Της, οὔτε τό σοβιετικό καθεστώς, οὔτε τή σοβιετική "ἐκκλησία". ῾Υπομένει ταπεινά τό "ζυγό τοῦ Χριστοῦ" παραμένοντας "εἰς τήν ἔρημον..." (᾿Αποκ. 12:6). [1] (Σημ. Πνευμ. Θησαυρ.) Οἱ χριστιανοί στήν Ρωσία διηγοῦνται μία προφητεία τοῦ ῾Ιερομάρτυρος αὐτοῦ ᾿Επισκόπου Μαξίμου, ὁ ὁποῖος τούς ἔλεγε: "Μετά λίγα χρόνια στήν Ρωσία δέν θά ὑπάρχει ᾿Ορθόδοξος ᾿Αρχιερεύς ἤ ῾Ιερεύς. Τότε θά λάβετε τήν ᾿Αποστολική Διαδοχή ἀπό τούς ῞Ελληνας, ὅπως ἔγινε παλαιά μέ τό Βυζάντιο". ᾿Ακόμη ζῇ μία γερόντισσα, ἡ ὁποία ἤκουσε ἡ ἴδια τά λόγια αὐτά ἀπό τόν ᾿Επίσκοπο Μάξιμο. [2] (Σημ. Πνευμ. Θησαυρ.) Τό ἴδιο δέν ἐπιδιώκουν οἱ σκοτεινές δυνάμεις καί στήν χώρα μας; ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ @ ΓΟΕΕ 2007

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΙΣ ΕΠΕΛΕΥΣΙΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΔΡΟΜΑΣ ΕΘΝΩΝ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΙΣ ΕΠΕΛΕΥΣΙΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΔΡΟΜΑΣ ΕΘΝΩΝ Ὁ Ἀπόστολος. Προκείμενον. Ἦχος δ΄: Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ Αὐτοῦ. Στ.: Ὡς ἐκλείπει καπνὸς, ἐκλειπέτωσας, ὡς τήκεται κηρὸς ἀπὸ προσώπου πυρός. Πρὸς Ἐφεσίους ἐπιστολῆς Παύλου τὸ ἀνάγνωσμα: Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς πλούσιον ὢν ἐν τῷ ἐλέει, διὰ τὴν πολλὴν ἀγάπην.... ἐπὶ ἔργοις ἀγαθοῖς, οἷς προητοίμασεν ὁ Θεός, ἵνα ἐν αὐτοῖς περιπατήσωμεν. Ἀλληλούϊα. Στ.: Κύριος συντρίβων πολέμους... Εὐαγγέλιον, ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν: Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παρῆσάν τινες ἀπαγγέλλοντες τῷ Ἰησοῦ περὶ τῶν Γαλιλαίων, ὧν τὸ αἷμα Πιλάτος ἔμιξε μετὰ τῶν θυσιῶν αὐτῶν... Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω. Κοινωνικόν: Κύριος κραταιὸς καὶ δυνατός, Κύριος δυνατὸς ἐν πολέμῳ. Παράκλησις εἰς τὴν Παναγίαν, ἐπὶ προσδοκία πολέμου. Ὁ κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς: Τοῖς Σοῖς Ἄχραντε συμμάχησον οἰκέταις. ᾨδὴ Ἰωάννου. ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. β΄. Ὡς ἐν ἠπείρῳ. Τὸν κραταιὸν ἐν ἰσχύϊ, καὶ δυνατὸν ἐν πολέμοις Κύριον, ἡ γεννήσασα σεμνή, κραταιᾷ χειρί Σου παναλκεῖ συμπολέμησον ἐχθρούς, τοὺς πολεμοῦντας ἡμᾶς. Ὁ ἐν θάλασσῃ ποντήσας πρὶν Φαραώ, καὶ τὰ τούτου ἅρματα καταστρώσας ἐν βυθῷ, εἰς ἡμῶν βοήθειαν καὶ νῦν διανάστηθι Χριστέ, τῆς Σὲ τεκούσης εὐχαῖς. Ἰατρικὸν μὲν τὸ τέμνειν, καὶ ὁ καυστὴρ τῆς ὑγείας αἴτιον, ἀλλ’ ἡμᾶς Υἱὲ Θεοῦ ἁπαλοῖς φαρμάκοις οἰκτιρμῶν Σου ἰάτρευσον τῆς Σῆς Μητρὸς δεήσεσι. Σενναχερὶμ ὥσπερ ἄλλην πανστρατιὰν ἄρδην, ἐξαφάνισον καὶ τὴν νῦν πανστρατιάν, τὴν περικυκλώσασαν ἡμᾶς, τῶν βαρβάρων κραταιᾷ χειρί Σου Δέσποινα. Σὲ τοῖς ἡμᾶς πολεμοῦσι πικροῖς ἐχθροῖς ἀντικαθοπλίζομεν, καὶ κινοῦμεν κατ’ αὐτῶν πρὸς ἀντιπαράταξιν Ἁγνή. Σὺ γὰρ εἶ Χριστιανῶν ὁ Ἀρχιστράτηγος. ᾨδὴ γ΄. Οὐκ ἔστιν Ἅγιος, ὡς Σὺ Κύριε. Οὗτος ἐν ἅρμασι πολλοῖς, καὶ ἐν πλείοσιν ἵπποις, ἀλλ’ ἡμεῖς ὁ λαός Σου, ἐν ὀνόματι τῷ Σῷ ἐπικαλούμεθα νῦν, καὶ βοῶμεν· σῶσον ἡμᾶς Δέσποινα. Ἰσχὺν καὶ σθένος ὁ διδοὺς ἀσθενοῦσι, καὶ κέρας ἀνυψῶν τῶν Σῶν δούλων, τῷ πιστῷ Σου νῦν στρατῷ κατὰ βαρβάρων ἐχθρῶν ἰσχὺν δίδου, διὰ τῆς τεκούσης Σε. Στρατὸς βαρβάρων ἀθροισθείς, ἐξ ἐθνῶν τῶν ἀθέων πῦρ καὶ βλέπων καὶ πνέων, χαίρων φόνοις καὶ σφαγαῖς, καὶ πόλεμον συγκινεῖ τοῖς Σοῖς δούλοις, Δέσποινα βοήθησον. Ἄνδρες αἱμάτων ἀπηνεῖς δολιότητος πλήρεις καθ’ ἡμῶν συναχθέντες, εμελέτησαν κενά, φρυάξαντες ψαλμικῶς, Θεοτόκε καθ’ ἡμῶν τῶν δούλων Σου. Χειρῶν ἐκτάσει Μωϋσῆς σταυροῦ σχῆμα τυπώσας ἐτροπώσατο κόρη Ἀμαλὴχ τὸν δυσμενῆ, Σὺ δε χειρὶ νοερᾷ του λαοῦ Σου, τοὺς ἐχθροὺς κατάβαλε. ᾨδὴ δ΄. Χριστός μου δύναμις. Ῥομφαίαν ἔκχεον Ἁγνή, καὶ σύγκλεισον πάντων τῶν ἐναντίων τῶν νῦν ἡμᾶς καταπολεμοῦντων ἐχθρῶν, καταπολέμησον ἐχθροὺς τῇ ἰσχύϊ τῆς πρεσβείας Σου. Αἰσχύνης πλήρωσον ἐχθρῶν τὰ πρόσωπα, καὶ πολλῆς ἀτιμίας καὶ ἐντροπῆς, καὶ ἀποστραφήτωσαν εἰς τὰ ὀπίσω ψαλμικῶς κενοί, Δέσποινα καὶ ἄπρακτοι. Νυνὶ γνωσόμεθα ἐν τούτῳ Δέσποινα, ὡς τεθέληκας πάντα τὸν Σὸν λαόν, ταύτης Σου τῆς πόλεως, ὅτι οὐ μὴ ἐπιαρῆ, ἐφ’ ἡμᾶς ἐχθρὸς πολέμιος. Τὸ θέλειν σύνδρομον ἔχεις τῷ δύνασθαι, ὡς τεκοῦσα τὸν πάντα μόνῳ ψιλῷ νεύματι δυνάμενον, ἄν οὖν θελήσῃς τὴν ἡμῶν σωτηρίαν, σωθησόμεθα. Ἐν τῇ ἐκστάσει Σου τῆς ἀντιλήψεως, δυναστῶν πολεμίων τὰς δυσμενεῖς κεφαλὰς διάκοψον, σεισθήσονται γὰρ ἐν αὐτοῖς ἐκ τοῦ φόβου τοῦ Σοῦ κράτους Ἁγνή. ᾨδὴ ε΄. Τῷ θείῳ φέγγει Σου Ἀγαθέ. Σατράπαι, τύραννοι, βασιλεῖς, ἄρχοντες, χωρῶν βαρβαρικῶν ἐπὶ κακῷ συμφρονήσαντες κατὰ ταύτης Σου τῆς ποίμνης καθάπερ λέοντες καὶ θῆρες ἀγριόθυμοι ὠρυόμενοι. Υἱὸν γεννήσασα τοῦ Θεοῦ, τὸν ἐπιστατοῦντα νοερῶς ταῖς οὐρανίαις δυνάμεσιν, Ἄγγελον ὑπέρμαχον ἐξαπόστειλον, Παρθένε Θεοτόκε, ἡμῖν βοήθειαν. Μετὰ δακρύων, καὶ σκυνθρωπά, τὰ καταλάβοντα νῦν ἡμᾶς καὶ θρήνων ἄξια Δέσποινα, ἀλλὰ Σὺ Παρθένε τάχυνον, οἴκτειρον, καὶ πάλιν τοὺς ἀθέους ἐχθροὺς κατάβαλε. Μὴ παραδώῃς χερσὶν ἐθνῶν τὴν κληρονομίαν Σου Ἁγνή, μή ποτε εἴπωσι, ποῦ ἐστὶν ἡ Θεογεννήτωρ, ᾗ ἐπεποίθεισαν, ἀλλὰ ἄθραυστον τὴν ποίμνην Σου διατήρησον. Αἱ βασιλεῖαι πασαι τῆς γῆς, γνώτωσαν τὸ κράτος Σου σεμνή, καὶ τὴν ἰσχύν Σου τὴν ἄμαχον, ἔθνη ταραχθήτωσαν καὶ σεισθήτωσαν λαοί, οἱ μὴ εἰδότες τὴν ἐξουσίαν Σου. ᾨδὴ στ΄. Τοῦ βίου τὴν θάλασσαν. Χαλκοῦν τόξον ἔργασον τοῦ λαοῦ Σου, τοὺς πιστοὺς τοὺς ἐκλεκτοὺς βραχίονας, καὶ περίζωσον δύναμιν καὶ ἰσχὺν αὐτούς, ὑπεράμωμε, οὐρανόθεν βραβεύων αὐτοῖς δύναμιν. Ἡμᾶς τοὺς πιστεύοντας εἰς τὸ ὄνομα σεμνή, Πατρὸς Υἱοῦ καὶ Πνεύματος, καὶ προσκυνοῦντας τὸν τόκον Σου τὸν σεπτόν, μὴ δῶς τοῖς ἐχθροῖς ἡμῶν, ἀλλὰ τούτους εἰς τέλος Κόρη σύντριψον. Στενάζοντες κράζομεν γόνυ κλίνοντες εἰς γῆν, χεῖρας εἰς ὕψος αἴροντες, ἐξημάρτωμεν Δέσποινα εἰς Θεόν, Αὐτὸν ἐξιλέωσαι, καὶ μὴ βάρβαρα ἔθνη παιδευσάτω ἡμᾶς. Οὐ φέρομεν Δέσποινα καὶ γὰρ εἶπεν ὁ ἐχθρός, διώξας καταλήψομαι, μεριῶ σκύλα, ἐμπλήσω μου τὴν ψυχήν, ἀνελῶ μαχαίρᾳ μου, κυριεύσει ἡ χείρ μου, διὸ πρόφθασον. Ναοὺς τοὺς ἁγίους Σύ, καὶ τεμένη ἱερά, καὶ τὰς σεπτὰς εἰκόνας Σου, τῶν Ἁγίων ἁπάντων τε τὰς μορφάς, σκεύη καὶ κειμήλια οἱ εχθροί Σου Παρθένε ἐξηφάνισαν. ᾨδὴ ζ΄. Δροσοβόλον μὲν τὴν κάμινον. Οὐ πρὸς ἕτερον Θεόν, διεπετάσαμεν τὰς χεῖρας ἡμῶν Δέσποτα, κᾄν ἡμάρτομεν, ἀλλὰ οὐκ ἀπέστημεν ἐκ Σοῦ, καὶ ἄλλον οὐκ οἴδαμεν πλήν Σου, διὸ ἐλέησον ἡμᾶς, τῆς Θεοτόκου λιταῖς. Ἴδε ὡς κύνες πολλοὶ περιεκύκλωσαν, ταῦροι πίονες περιέσχον ἡμᾶς, καὶ ἐφάλλονται διασπᾶσαι νῦν θηριωδῶς τοὺς δούλους Σου Δέσποινα Ἁγνή, οὓς ῥάβδῳ θείας Σου ῥοπῆς μακρὰν ἀπέλασον. Κοσμοσώτειρα βασίλισσα πανύμνητε, τὴν πόλιν ταύτην φύλαττε, βασιλεύοντα βασιλέων τέξασα Χριστόν, ἁλώσεως λύτρωσαι πικρᾶς, αἰχμαλωσίας προνομῆς τῶν ἐχθρῶν. Ἐμφυλίου μάχης ῥῦσαι παναμώμητε, καὶ ἀπὸ συστροφῆς πονηρᾶς ἡμᾶς, ἀπὸ στάσεως, ταραχῆς, ἐνέδρας, συσκευῆς, λαθραίας ἐχθρῶν ἐπιβουλῆς καὶ προδοσίαν δολερᾶς, ταύτην τὴν πόλιν Σου. Τεῖχος ἄῤῥηκτον, ἀπόρθητον, ἀκλόνητον, καὶ πύργον ἀπερίτρεπτον, Σὲ κεκτήμεθα ἐν ἐφόδοις καὶ ἐπιδρομαῖς βαρβάρων ἐθνῶν αἱμοχαρῶν, καὶ Σοὶ προσφεύγοντες Ἁγνὴ διασωζόμεθα. ᾨδὴ η΄. Ἐκ φλογὸς τοῖς Ὁσίοις. Αἱμοβόρα θηρία καὶ λύκοι ἅρπαγες τοὺς Σοὺς δούλους, ὡς ποίμνην περιεκύκλωσαν, καὶ τὰ λογικά Σου ἀρνία σπαράττουσι, πρόφθασον Παρθένε Ἁγία Θεοτόκε. Ἰδιόῤῥυθμον ἔθνος, γαῦρον, ἀγέρωχον, φιλοπόλεμον, γένος ὅρκων παράσπονδον, πόλεμον ἡμῖν ἄσπονδόν τε ἐπείγειρε, πρόφθασον Παρθένε Ἁγία Θεοτόκε. Στρατιᾶς οὐρανίου παρεμβολῇ νοερᾷ κύκλωσόν Σου τὴν πόλιν, καὶ περιτείχισον, καὶ τὰς τῶν ἐχθρῶν ἐπηρείας ματαίωσον, πρόφθασον Παρθένε Ἁγία Θεοτόκε. Ὡς ὁ Ἄδερ ἐκεῖνος ὁ ἀλιτήριος, κατὰ τοῦ Σολομῶντος οὕτως ἐγήγερται, Ἄγαρ ὁ δεῖνος Ἰσμαὴλ ὁ ἐπώνυμος, πρόφθασον Παρθένε Ἁγία Θεοτόκε. Δορυάλωτον θεῖναι σπεύδει τοὺς δούλους Σου ὁ στρατός, ὁ εν ὅπλοις θαῤῥῶν καὶ δόρασιν, ἀλλ’ ημεῖς ἐν Σοὶ πεποιθότες κραυγάζομεν· πρόφθασον Παρθένε Ἁγία Θεοτόκε. Ἡ τὰ κράτη των τόξων πάλαι συντρίψασαν, τῶν βαρβάρων ἐφόδους πολλάκις τρέψασα, σύντριψον καὶ νῦν καὶ ῥομφαίαν καὶ πόλεμον, Δέσποινα Παρθένε Ἁγία Θεοτόκε. ᾨδὴ θ΄. Θεὸν ἀνθρώποις ἰδεῖν ἀδύνατον. Ἰσχὺς καὶ κράτος γενοῦ Πανάμωμε, τοῦ Σοῦ λαοῦ ἀνδρία καὶ φρουρός τε καὶ δύναμις, καὶ ῥομφαία καὶ μάχαιρα δίστομος, τὰς τῶν ὑπεναντίων φάλαγγας τέμνουσα, καὶ τὴν τῶν ἐχθρῶν παρεμβολήν, εἰς ἕν συγκόπτουσα. Ὡς τεῖχος ἄῤῥηκτον καὶ ἀπόρθητον, Χριστιανῶν ὡς πρόβολος, καὶ πύργος ἀχείμαστος, τῶν δεινῶν καὶ ἀθέων φρυάγματα, καὶ τὴν κορυφουμένην τυράννων ἔφοδον, καὶ τὰς τῶν βαρβάρων ἀπειλὰς Ἁγνὴ διάλυσον. Ἀγγέλου πάλαι ὑπερασπίζοντος, ὁ Γεδεὼν τὰ τῶν Μαδιανιαίων ἐξέκοψε καὶ τὰ νῦν, ἐξαπόστειλον Ἄγγελον, φάλαγγας τῶν βαρβάρων καταδιώκοντα, καὶ κατασυντρίβοντα ἐχθρούς, τοὺς πολεμοῦντας ἡμᾶς. Νικᾶται τάξις φύσεως Δέσποινα, ὅπου Θεὸς ὁ πάντα δρῶν τῷ νεύματι βούλεται, Σὺ καὶ αὐτῷ ὑπὲρ φύσιν γεννήσασα δύνασαι ὅσα θέλεις, ὅθεν τοὺς θέλοντας ταύτην Σου τὴν πόλιν ἀπολεῖν, ἄρδην ἀφάνισον. Ναοῦ ἐπάκουσον ἐξ ἁγίου Σου τῶν οἰκετων Ἁγνή, καὶ ὀργὴν Θεοῦ ἔκχεον επὶ τὰ ἔθνη τὰ Σὲ μὴ γινώσκοντα, καὶ ἐπὶ βασιλείας, αἳ Σου τὸ ὄνομα οὐκ ἐπεκαλέσαντο πιστῶς, τὸ πολυπόθητον. Ὁ λύσας Λόγε τὸν μέγαν πόλεμον, καὶ την μακρὰν ἐκείνην καὶ ἀρχαίαν διάστασιν, καὶ ἑνώσας τῇ Σῇ ἀνθρωπότητι τὰ οὐράνια, διὰ τῆς Θεοτόκου λύσας τὸν πόλεμον τὸν πρόσφατον τοῦτον καὶ βαρύν, ἡμᾶς εἰρήνευσον. Ὑφάπλωσόν μοι τὴν σκέπην Δέσποινα, ὡς φωτεινὴν νεφέλην, καὶ τὴν πόλιν Σου σκέπασον, καὶ ἀγκάλαις ἐν αἷς ἠγκαλίσω Χριστὸν ἐναγκαλισαμένη, ταύτην ἀπόρθητον τήρησον, ὀνόματι τῷ Σῷ κεκαυχωμένην ἀεί. Εὐχὴ Μακαρίου Φιλαδελφίας. Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν. Δέσποτα Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, τίς ὁμοιωθήσεταί Σοι; Τίς ὅμοιός Σοι ἐν θεοῖς Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν; Τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν, δυνατὸς ἐν ἐλέει, καὶ ἀγαθὸς ἐν ἰσχύϊ εἰς τὸ παρακαλεῖν καὶ σώζειν πάντας ἡμᾶς; Μὴ σιγήσῃς, μηδὲ καταπραΰνης ὁ Θεός, ἀνταπόδοσον τοῖς ὑπερηφάνοις, ὅτι ἰδοὺ οἱ ἐχθροί Σου ἴσχυσαν καὶ οἱ μισοῦντές Σε ἧραν κεφαλὴν ἐπὶ τοῦ λαοῦ Σου κατεπανουργεύσαντο γνώμην, καὶ ἐβουλεύσαντο κατὰ τῶν Ἁγίων Σου, εἶπον· Δεῦτε καὶ ἐξολοθρεύσωμεν αὐτούς, καὶ οὐ μὴ μνησθῇ τὸ ὄνομα Ἰσραὴλ ἔτι. Ἤλθωσαν ἔθνη εἰς τὴν κληρονομίαν Σου, ἐμίαναν τὸν ναὸν τὸν ἅγιόν Σου, ἔθεντο τὴν τιμίαν Σου Ἱερουσαλήμ ὡς ὁπωροφυλάκιον, ἔθεντο τὰ θνησιμαῖα τῶν δούλων Σου βρώματα τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ, τὰς σάρκας τῶν Ὁσίων Σου, τοῖς θηρίοις τῆς γῆς, ἐξέχεαν τὸ αἷμα αὐτῶν κύκλῳ Ἱερουσαλήμ, καὶ οὐκ ἧν ὁ θάπτων. Ἀλλ’ ἕως πότε Κύριε ἐκκαυθήσει ὡς πῦρ ἡ ὀργή Σου; Ἕως πότε ἁμαρτωλοὶ καυχήσονται; Μέχρι τίνος χρήσεται παράνομος ἐξουσίᾳ; Ἕως τίνος ὑψωθήσεται ῥάβδος ἀσεβῶν κατὰ κλήρου τῶν ἡγιασμένων; Οἴμοι, ὅτι ἐπλήσθη ἡ ταπείνωσις ἡμῶν, καὶ ἐσμικρύνθημεν παρὰ πάντα τὰ ἔθνη. Οἴμοι, ὅτι οἱ λυποῦντες ἡμᾶς σφόδρα κατισχύουσι, καὶ ἡ πληγὴ ἡμῶν στερεὰ ἐγεννήθη. Καὶ Σὺ Κύριος ὁ μέγας καὶ ἰσχυρός, ἕως τίνος οὐ μὴ ἐλεήσης τὴν Ἱερουσαλήμ; Κλαύσομαι γὰρ καὶ ὡς Ἱερεμίας, ἐπὶ τῇ συντριβῇ μου πικρῶς, ὅτι ἐξεῤῥύημεν ὡς φύλλα διὰ τὰς ἀνομίας καὶ τοῖς νεκροῖς μετὰ τῶν ἐν ᾅδου συνελογίσθημεν. Καὶ ἐλπιῶ πάλιν ὡς Ζαχαρίας ἐπὶ Σὲ Κύριε τὸν θελητὴν τοῦ ἐλέους, ὅτι Θεὸς οἰκτείρων Σὺ εἶ, ἐξουθενῶν βουλὰς ἰσχυρῶν, ταπεινῶν εὐχὰς προσδεχόμενος. Τί ὅτι ἐγεννήθημεν ὄνειδος τοῖς ἐγγύς, καὶ τοῖς μακράν; Τοῖς ἐκκλίνασι δηλαδὴ ἐξ ὁδοῦ δικαίας εἰς παρατροπὴν δογμάτων, καὶ τοῖς ἀθετοῦσι καθάπαξ εἰς ἀσέβειαν, οἵτινες λόγον πανσόφου προνοίας οὐκ ἐπιστάμενοι Σου, τὴν ἐπίσκεψιν ἡμῶν ὡς ἐγκατάλειψιν διαβάλλουσιν. Ἔδει γὰρ τούτους μὲν ἐκ τῶν ἱερῶν ἀκοῦσαι λόγων, ὅτι ἐλεγχόμενοι ὑπὸ Κυρίου παιδευόμεθα, ἵνα μὴ σὺν τῷ κόσμῳ κατακριθῶμεν, ἐκεῖνους δὲ ἐκ τῶν κοινῶν καταμαθεῖν ἐννοιῶν, ὅτι οὐχ οἱ τεθνηκότες, οὐδὲ οἱ νεκροὶ τῆς ἰατρικῆς ἐπιμελείας ἀξοιοῦνται, ἀλλ’ οἱ ζῶντες ἐν ἀσθενείᾳ τῆς τὴν θεραπευόντων προνοίας ἀπολαύουσι, και τὴν παγκόσμιον ταύτην πληγήν, εἰς ὑπερκόσμιον μετατιθεμένην εὐφροσύνην, ὀψέποτε συνιέναι. Ἀλλ’ οὐκ ἔγνωσαν, οὐδὲ συνῆκαν, καὶ διὰ τοῦτο ἀσέβειαν ἡμῖν ὀνειδίζουσι, καὶ τὴν εἰς Σὲ πεποίθησιν, τὸν ἀληθινὸν Θεόν, παροιμίαν ἀποκαλοῦσι, και ὅτι Σὲ τὸν μονογενῆ τοῦ ἀνάρχου Πατρός, Υἱὸν ὁμοοῦσιν τῷ συμφυεῖ Σου Πατρί, καὶ τῷ παναγάθῳ Σου Πνεύματι κηρύττοντες, μίαν Οὐσιαν, μίαν Δύναμιν, Θεότητα, καὶ Βασιλείαν προσκυνούμεν, ταῦτα πάσχειν ὑπολαμβάνουσι, καὶ δίκην ἀσεβείας τὴν πληγὴν τῆς αἰχμαλωσίας, οὐ πλημμελημάτων ἔκτισιν ἡγοῦνται οἱ παράφρονες, καὶ τὴν Σὴν ἐπιτωθάζοντες ἀνοχήν, βλασφημοῦσί Σου τὴν Θεότητα, καὶ τὴν κοσμοσώτειραν διαχλευάζουσιν οἰκονομίαν Σου. Ἀλλ’ ἄνες Κύριε, ἄνες ὁ φιλανθρωπότατος Θεός, οἰκτείρησον, συμπαθέστατος καὶ ἐλεήμων Δεσπότης, καὶ μὴ τῷ θυμῷ Σου ἐλέγξῃς ἐπὶ πλέον ἥμᾶς, ἵνα μὴ ἐκτριβῶμεν, μηδε τῇ ὀργῇ Σου παιδεύσῃς ἡμᾶς, ἵνα μὴ γενώμεθα ὡς τὸ ἀπ’ ἀρχῆς καὶ πρὸ τοῦ γενέσθαι. Ἀλλα γενοῦ μεθ’ ἡμῶν ὡς μαχητὴς ἰσχυρός, ὅτι οὐκ ἀδυνατεῖ παρὰ Σοὶ σώζειν ἐν πολοῖς καὶ ἐν ὀλίγοις. Κατίσχυσον ἡμᾶς Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, οτι ἐπὶ Σοὶ πεποίθαμεν, καὶ ἐπὶ τῷ ὀνόματί Σου τεθαῤῥήκαμεν, καὶ πιστωθήτω δὴ τὸ ῥῆμά Σου Κύριε, ὃ ἐλάλησας πρὸς ἡμας, ὅτι μεθ’ ἡμῶν εἶ πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος, καὶ ὑψωθήτω πέρας Χριστιανῶν καὶ καταισχυνθήτωσαν οἱ διώκοντες ἡμᾶς καὶ ἐντραπήτωσαν καὶ ἀπολέσθωσαν καὶ συντριβήτω ἡ ἰσχὺς αὐτῶν, καὶ ἡ δυναστεία αὐτῶν μὴ ὑπαρξάτω, καὶ γνώτωσαν ἅπαντες, ὅτι ὄνομά Σοι Κύριος. Σὺ μόνος Ὕψιστος ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν καὶ Σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα, καὶ Σὲ δεῖ προσκυνεῖν τὸν ἀληθινὸν Θεον, καὶ Σωτῆρα ἡμῶν, σὺν τῷ ἀνάρχῳ Σου Πατρί, καὶ τῷ Παναγίῳ καὶ Ἀγαθῷ καὶ Ζωοποιῷ Σου Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν Ἑτέρα. Δέσποτα Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, Σοῦ δεόμεθα καὶ Σὲ παρακαλοῦμεν ἡμεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ ἀνάξιοι δοῦλοί Σου, ὅπως ἐπιβλέψῃς ἐπὶ τὴν δέησιν ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ἀχρείων οἰκετῶν σου, καὶ ἐλεήσῃς ἡμᾶς, ὅτι Δέσποτα, αἱ ἀνομίαι ἡμῶν καὶ αἱ αμαρτίαι ὑπερῇραν τὰς κεφαλὰς ἡμῶν καὶ ἐγενήθημεν ὄνειδος τοῖς ἔθνεσι, μυκτηρισμός, καὶ χλευασμός, τοῖς περικύκλῳ ἀθέοις Ἀγαρηνοῖς, καὶ ἐταπεινώθημεν ἕως θανάτου διὰ τὰς ἁμαρτίας, τὰς ἀνομίας καὶ βλασφημίας ἡμῶν. Τίς οὐ θρηνήσει τὴν τηλικαύτην αἰχμαλωσίαν ἡμῶν; Ὅτι ταῦτα πάντα ἐπῆλθεν ἐφ’ ἡμᾶς, διὰς τὰς ἁμαρτίας καὶ ἀνομίας καὶ βλασφημίας ἡμῶν, διὰ τοῦτο οι υἱοὶ Σιών, οἱ τίμιοι, ἐλογίσθημεν ὡς ἀγγεῖα ὀστράκινα. Διὰ τοῦτο ἠμαυρώθη τὸ χρυσίον, ἠλλοιώθη τὸ ἀργύριον τὸ ἀγαθόν. Διὰ τοῦτο οἱ Ναζηραῖοι Σιών, οἱ ὑπὲρ χιόνα λάμψαντες, γεγόναμεν ὡς Αἰθίοπες. Οἱ τιθηνούμενοι ἐπὶ πόκον, περιεβαλλόμεθα ἀσχημοσύνην, καὶ ἐμεγαλύνθησαν αἱ ἀνομίαι ἡμῶν υπὲρ ανομίας Σοδόμων. Διὰ τοῦτο οἱ υἱοὶ ἡμέρας καὶ τοῦ φωτός, υἱοὶ γεγόναμεν ἐχθρῶν ἀνόμων καὶ απίστων ἐθνῶν, ὅτι ημάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν, παραβαίνοντες τὰς ἐντολὰς Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἀλλὰ μὴ παραδώῃς ἡμᾶς εἰς τέλος διὰ τὸ Ὄνομά Σου Κύριε, καὶ μὴ διασκεδάσῃς τὴν διαθήκην Σου καὶ μὴ ἀποστήσῃς τὸ ἔλεός Σου ἀφ’ ἡμῶν διὰ τοὺς οἰκτιρμούς Σου. Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ διὰ σπλάγχνα του μονογενοῦς Σου Υἱοῦ, καὶ διὰ τὸ ἔλεος τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος, μηδὲ μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν καὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν, ἀλλὰ ταχὺ προκαταλαβέτωσαν ἡμᾶς οἱ οἰκτιρμοί Σου Κύριε, ὅτι ἐπτωχεύσαμεν σφόδρα. Βοήθησον ἡμῖν ὁ Θεός, ὁ Σωτὴρ ἡμῶν, ἔνεκεν τῆς δόξης τοῦ ὀνόματός Σου. Πρόσδεξαι τὴν ἐξομολόγησιν ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ἀχρείων οἰκετων Σου, διὰ τὸ τίμιον καὶ ἅγιον αἷμα τοῦ Υἱοῦ Σου, Κυρίου δὲ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, Ὃ ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς ἐξέχεε. Διὰ τοὺς Ἁγίους Αὐτοῦ Ἀποστόλους καὶ Μάρτυρας, οἳτινες ἠγωνίσαντο ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος Αὐτου, τὸ ἴδιον αἷμα ἐκχέαι. Διὰ τοὺς Ἁγίους Προφήτας καὶ Πατέρας καὶ Πατριάρχας, οἳτινες ἠγωνίσαντο εὐαρεστῆσαι τῷ Ἁγίῳ Σου ὀνόματι. Μὴ παρίδῃς τὴν δέησιν ημῶν Κύριε, μηδὲ ἐγκαταλίπῃς ἡμας εἰς τέλος. Οὐ γὰρ ἐπὶ ταῖς δικαιοσύναις ἡμῶν πεποιθότες ἐσμέν, ἀλλ’ ἐπὶ τὰ ἐλεη Σου, δι’ ὧν τὸ γένος ἡμῶν περιποιῇ, ἱκετεύομεν οὖν καὶ παρακαλοῦμεν τὴν Σὴν ἀγαθότητα, μὴ ἀποῤῥίψῃς ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου, μηδὲ βδελύξῃ τὴν ἡμῶν ἀναξιότητα, ἀλλ’ ελέησον ἡμᾶς κατὰ τὸ μέγα Σου ἔλεος, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος των οἰκτιρμῶν Σου, πάριδε τὰ ἀνομήματα καὶ τὰ ἁμαρτήματα ἡμῶν. Ναὶ Δέσποτα παντοδύναμε, εἰσάκουσον τῆς φωνῆς τῆς δεήσεως ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν, καὶ βοήθησον τῷ λαῷ Σου, καὶ ἐνίσχυσον τὸ στρατόπεδον ἐν ὥρᾳ πολέμου, καὶ δυνάμωσον καὶ ὀχύρωσον αὐτό, ὡς ἔδωκας ἰσχὺν Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ, καὶ Δαβὶδ τῷ Προφήτῃ Σου κατὰ τῶν ὑπεναντίων. Οὕτω Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐνίσχυσον καὶ βοήθησον τῷ λαῷ Σου, τοὺς κεκλημένους τὸ Σὸν ἅγιον ὄνομα, ὅτι ἐκτός Σου Θεὸν ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, το ὄνομά Σου ὀνομάζομεν. Σὺ γαρ εἶ ὁ ἐνεργῶν τὰ πάντα ἐν πᾶσι καὶ τὴν παρὰ Σοῦ ἐπιζητοῦμεν βοήθειαν, ἐπίβλεψον οὖν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ Κύριε καὶ ἴδε ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ Ἁγίου τῆς δόξης Σου. Ποῦ ἔστιν ὁ ζῆλός Σου, καὶ ἡ ἰσχύς Σου; Ποῦ ἔστι τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους καὶ τῶν οἰκτιρμῶν Σου; Σὺ γὰρ ἡμῶν εἶ Θεός, καὶ το ὄνομά Σου ἐφ’ ἡμᾶς ἐστιν, ἐπίστρεψον Κυριε διὰ τοὺς δούλους Σου, διὰ την ἁγίαν Σου ἐκκλησίαν, διὰ πάντας τους ἀπ’ αἰῶνος Ἁγίους Σου. Οἱ γὰρ ὑπεναντίοι ἡμῶν κατεπάτησαν τὸ ἁγίασμά Σου, ἐγενόμεθα ὡς τὸ ἀπαρχῆς, ὅτι οὐκ ἦρξας ἡμῶν, ὡς ἀκάθαρτοι πάντες ἡμεῖς εγεννήθημεν, ὡς ῥάκκος ἀποκαθημένης πᾶσα ἡ δικαιοσύνη ἡμῶν, και ἐῤῥύημεν ὡς φύλα διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐπικαλούμενος τὸ Ὄνομά Σου, καὶ μνησθεὶς ἀντιλαβέσθαί Σου. Καὶ ἀπέστρεψας τὸ πρόσωπόν Σου ἀφ’ ἡμῶν καὶ παρέδωκας ἡμᾶς διὰ τὰς ἁμαρτίας και ἀνομίας καὶ βλασφημίας ἡμῶν ἐχθροῖς ἀλαζόσιν, ὑπερηφάνοις καὶ ἀπίστοις ἔθνεσι. Καὶ νῦν Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, μὴ ὀργισθῇς ἕως σφόδρα, ὅτι ἐὰν ἀνοίξῃς τὸν οὐρανόν, τρόμος λήψεται ἀπὸ Σου ὄρη καὶ τακήσεται καὶ κατακαύσει πῦρ τοὺς υπεναντίους και ἀθέους ἐχθρούς ἡμῶν, καὶ φοβερὸν ἔσται τὸ ὄνομά Σου τοῖς ὑπεναντίοις Σου, ἀπὸ τοῦ αἰῶνος οὐκ εἶδον οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν πρὸς Θεὸν ἀλλότριον. Και νῦν Δέσποτα ἐπίβλεψον ἐξ ουρανοῦ καὶ ἴδε καὶ σῶσον ἡμᾶς διὰ τὸ ὄνομά Σου τὸ ἅγιον, καὶ ῥῦσαι ἡμᾶς εκ τῶν ἀθέων ἐχθρῶν ἡμῶν καὶ ἐκ τῶν μεθοδειῶν καὶ μηχανημάτων καὶ παγίδων αὐτῶν ἐλευθέρωσον. Καὶ μὴ ἀποστήσῃς ἀφ’ ἡμῶν τὴν Σὴν κραταιὰν βοήθειαν, ὅτι ἡμεῖς οὐχ ἱκανοὶ ἐσμὲν πρὸς τὸ νικᾷν τὰ ἀντιπίπτοντα. Σὺ δὲ δυνατὸς εἶ πρὸς τὸ σώζειν ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐναντίων καὶ ἀπίστων ἀχθρῶν ἡμῶν καὶ ἐνίσχυσον τὸν λαόν Σου καὶ τὸ στρατόπεδον ἡμῶν καὶ ὀχύρωσον καὶ ἐνδυνάμωσον καὶ κραταίωσον αὐτὸ εν ὥρᾳ πολέμου καὶ κατάβαλε καὶ σύντριψον καὶ ἀφάνισον τοὺς ἀθέους καὶ ἀπίστους βαρβάρους καὶ ἀγαρηνοὺς ἐχθρους ἡμῶν καὶ δὸς δόξαν τῷ ὀνόματί Σου τῷ ἁγίῳ, μη ποτε εἴπωσι τὰ ἔθνη· ποῦ ἐστιν ὁ Θεὸς αὐτῶν; Πρεσβείαις καὶ ἱκεσίαις της πανυπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας καὶ πάντων Σου τῶν Ἁγίων. Ὅτι Σὺ εἶ ἡ βοήθεια καὶ ἡ ἰσχὺς ἡμῶν καὶ Σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ ἀναρχῳ Σου Πατρί, συν τῷ μονογενεῖ Σου Υἱῷ καὶ τῷ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ Σου Πνεύματι, νυν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αιώνων. Ἀμήν. Ἑτέρα. Καλλίστου Πατριάρχου. Κύριε, ὁ Θεὸς τοῦ ἐλέους, ὁ πάσης ἀγαθότητος χορηγός, ὁ τῶν θαυμασίων Θεός, ὁ τῶν οἰκτιρμῶν Πατήρ, ὁ τῆς συμπαθείας λιμήν, ἡ τῆς φιλανθρωπίας ἀκένωτος πηγή, ὁ τῇ σοφίᾳ διοικῶν τὰ πάντα, ὁ δεσμεύων καὶ πάλιν ἐξάγων, ὁ ταπεινῶν καὶ αὖθις ἀνυψῶν, ὁ τοῖς μὲν ὑπερηφάνοις ἀντιτασσόμενος, ταπεινοῖς δὲ διδοὺς χάριν, οὗ τὸ κράτει συνέχεται πᾶσα κτίσις, ὅση τε νοητή, καὶ αἰσθητή. Οὗ τὰ κρίματα ἄβυσσος πολλή, καὶ αἱ ὁδοὶ ἀνεξιχνίαστοι, οὗ τὸ πνεύματι πάντα ἄγεται. Οὗ ἐν τῇ χειρὶ πνοὴ πάντων τῶν ζώντων, ᾧ ὑπείκει τὰ ἄστρα, ᾧ πάντα ὑποτέτακται, ω πᾶσα δουλεύει κτίσις, Ὃν αἱ νοεραὶ πᾶσαι δυνάμεις τρέμουσι καὶ ἀλήκτοις δοξολογίαις γεραίρουσι. Ὃν τὰ σύμπαντα φωναῖς ἀλαλήτοις ὑμνεῖ. Σὺ τοίνυν νοητὲ δικαιοσύνης ἥλιε, Θεὲ ἀληθινέ, Ὁ πάντα ποιῶν καὶ μετασκευάζων μόνῳ τῷ βούλεσθαι, εὐμενεῖ καὶ ἱλεῳ ὄμματι ἔπιδε ἐπὶ τὸν λαόν Σου τὸν ἡμαρτηκότα καὶ ἀπεγνωσμένον καὶ κατάπεμψον ἐπ’ αὐτοὺς τὰ ἐλέη Σου τα πλούσια. Φεῖσαι τῆς κληρονομίας Σου, φεῖσαι τοῦ λαοῦ Σου, φεῖσαι τοῦ ἀμπελώνος, ὃν ἐφύτευσεν ἡ δεξιά Σου. Τὴν ἔμφυτον ἀγαθότητα καὶ τὴν Σὴν ὑπὲρ ἡμῶν ἔχων ἱκετεύουσαν. Μνήσθητι τοῦ αἵματος τῶν δούλων Σου τοῦ ἐκκεχυμένου, μνήσθητι τῶν ἁγίων Σου θυσιαστηρίων, ἃ βεβήλοις ποσὶν ἐπατήθησαν, καίγε πυρὶ παρεδόθησαν. Μνήσθητι τῆς ἐλεεινῆς ἡλικίας, τῆς αἰχμαλωσίαν ἀσεβέσι παραδοθείσης, καὶ τὴν μὲν πατρῶαν εὐσέβειαν ἀνοήτῳ γνώμῃ ἐξομωσαμένης, τῷ διαβόλῳ ἐπιγραψαμένης, καὶ στῆσον ἤδη ῥάβδον ἁμαρτωλῶν κατὰ κλήρου δικαίων ἀφιεμένην. Μὴ παραδώῃς ἡμᾶς εἰς τέλος διὰ τὸ ὄνομά Σου τὸ ἅγιον, καὶ διὰ ἄφατον ἔλεον τὸν ὑπερεκχυνόμενον ἐκ τῆς Σῆς ἀγαθότητος. Καὶ δὸς δὴ τῷ φιλοχρίστῳ βασιλεῖ ἡμῶν ἄνεσιν τῶν κατεχόντων τούτων ἀνιαρῶν, καὶ ἀπαλλαγὴν τῶν ἐμφυλίων θορύβων καὶ στάσεων. Ἐνίσχυσον αὐτοῦ τὸν βραχίονα καὶ τοὺς ἐπανισταμένους αὐτῷ ὑπόταξον καὶ σύναψον αὐτοῦ τὰ στρατεύματα εἰς μιαν ὁμόνοιαν καὶ εἰρήνην καὶ πάσης ἐπιβουλῆς ὁρατῶν καὶ ἀοράτῶν ἐχθρῶν ἀνώτερον αὐτον διατήρησον. Ἄγγελον αὐτῷ ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου Σου κατάπεμψον φύλακα, σαφῶς προπολεμοῦντα τοῦ Σοῦ βασιλέως, ἀστασίαστον ἐν βαθείᾳ γαλήνῃ τὴν βασιλείαν αὐτῷ δώρησαι, ὡς ἄν τὸ Σὸν ἅγιον ἔθνος ἐν τῇ γαλήνῃ αυτου ἥρεμον καὶ ἡσύχιον βίον διάγῃ, καὶ πᾶσαν ἄλλην ἐπεγειρομένην κατ’ αὐτοῦ ταραχήν, καὶ ἐπιβουλὴν τῇ ἀμάχῳ δεξιᾷ διασκέδασον, καὶ ἀνεπιβούλευτον καὶ μακρὰν αὐτῷ τὴν ζωὴν χάρισαι. Πρεσβείαις τῆς πανυπερενδόξου ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου, τῶν ἀΰλων λειτουργῶν καὶ πάντων τῶν Ἁγίων τῶν ἀπ’ αἰῶνός Σοι εὐαρεστησάντων. Ἀμήν. Ἑτέρα. Ἄναρχε Βασιλεῦ, ἀόρατε, ἀνεξιχνίαστε, ἀκατάληπτε, καὶ ἀνέκφραστε, ὁ πᾶσαν δρακὶ περιέχων τὴν κτίσιν καὶ διατηρῶν, ὁ διακατέχων καὶ διακυβερνῶν αὐτὴν ἀῤῥήτῳ λόγῳ, ὁ τῶν Νινευϊτῶν τὰς ἀνομίας, πρότερον μὲν ἀνεχόμενος, ὕστερον δὲ τὴν μετάνοιαν αὐτῶν καὶ ἐπιστροφὴν προσδεξάμενος, καὶ χαρισάμενος αὐτοῖς δι’ ὑπερβάλλουσαν ἀγαθότητα καὶ μακροθυμίαν πάσας τὰς ἀνομίας καὶ τὰ πλημμελήματα τῇ συνήθει, καὶ ἀφάτῳ Σου φιλανθρωπίᾳ δεξάμενος, δέξαι καὶ ἡμῶν τὰς εὐχάς, καθάπερ ὡς εἵρηται, τῶν Νινευϊτῶν τὴν ἐπιστροφὴν καὶ μετάνοιαν. Δέξαι τὰ δάκρυα καὶ τοὺς στεναγμούς. Δέξαι τὴν τεταπεινωμένην ἡμῶν δέησιν, οὐδὲ γὰρ δυνάμεθα ὅλως ταῖς ἁμαρτίαις γενόμενοι, πρὸς Σὲ τὸν μόνον ἀναμάρτητον ἀτενίζειν. Δέξαι τὰς ἐκ βάθους ὡς δίκην καπνοῦ ἀναπεμπομένας Σοι τῷ Δεσπότῃ κραυγάς. Δέξαι τοῦ ταλαιπωρημένου λαοῦ τὴν παράκλησιν. Νικησάτω ἡ ἄβυσσος τῆς Σῆς εὐσπλαγχνίας τὸ πλῆθος τῶν ἡμετέρων ἁμαρτιῶν, καὶ δὸς τῷ λαῷ Σου λύτρωσιν, ἐλευθερίαν τῶν πειρασμῶν καὶ τῆς τοῦ θανάτου τομῆς ἄφεσιν. Ναὶ Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐπάκουσον τοῦ λαοῦ Σου ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτη, καὶ ἐμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ καὶ στῆσον τὴν ῥάβδον τῶν ἁμαρτωλῶν ἐπεγειρομένην ἐπὶ τὸν κλῆρον τῶν δικαίων, οὓς Σὺ μόνος οἶδας καὶ ἐπίστασαι, παρ’ αὐτῶν γινωσκόμενος, ὅπως καὶ δι’ ἡμῶν τῶν Σῶν ἀχρείων δούλων δοξασθῇ τὸ πανάγιον Ὄνομά Σου, τοῦ Πατρός, καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Ἑτέρα. Ὑπεράγαθε Κύριε, Δημιουργὲ τοῦ παντός, οὗ τὸ ἔλεος ἀμέτρητον καὶ ἡ φιλανθρωπία ἀνείκαστος, ὁ τὰς ἀνομίας ἡμῶν πάσας ἀράμενος καὶ τῷ Σταυρῷ προσηλώσας ἵνα καθαγιάσῃς ἡμᾶς ὁ ἀναμάρτητος καὶ παντὸς ῥύπου ἀνεπίδεκτος. Σοὶ θαῤῥοῦντες προσπίπτομεν ἱκετικῶς ἀνεξίκακε Κύριε, καὶ τῆς Σῆς ἀφάτου καὶ ἀμετρήτου φιλανθρωπίας τὸ πέλαγος ὑποσκοποῦντες, κράζομεν πρὸς Σὲ τὸν εὐδιάλλακτον Κύριον· σῶσον ἡμᾶς οὐ φαρισαϊκῶς τὰς ᾠδὰς ἡμῶν καὶ ὑμνῳδίας ἀναφέρομεν, ἀλλὰ τελωνικῶς, οὐδὲ κατὰ τὸν ἀγνώμονα ἐκεῖνον ληστήν, ἀλλὰ κατ’ αὐτὸν τὸν εὐγνώμονα καὶ εὐχάριστον βοῶμεν τό· Μνήσθητι. Διὰ τοῦτο νικησάτω τὸ ἀνεξερεύνητον ἔλεος τὰς ἀνομίας ἡμῶν, εἰ καὶ μὴ προσηκόντως μετανοοῦμεν καὶ ἐπιστρέφομεν. Δεῖξον καὶ ἐν ἡμῖν, τῆς φιλανθρωπίας Σου τὸ μέγεθος. Σπλαγχνήσθητι καὶ διαλλάγηθι ὡς μακρόθυμος ἐπὶ τῷ λαῷ Σου. Στῆσον τὸ δρέπανον του θανάτου, ὥστε μὴ καθ’ ἡμῶ προβῆναι. Στῆσον τὴν ταχεῖαν καὶ ἄωρον τούτου τομήν. Στῆσον τῆς λοιμώδους νόσου τὴν δικαίαν ταύτην φθοράν. Στῆσον τὴν ῥομφαίαν τὴν καθ’ ἡμῶν διεγειρομένην, ἵνα μὴ ἀπολώμεθα. Σοὶ γὰρ μόνῳ ἡμάρτομεν, ἀλλὰ καὶ Σοὶ μόνῳ προσπίπτομεν. Ναὶ Κύριε, ἐπάκουσον ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ἀχρείων δούλων Σου ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ, καὶ μὴ ἀπώσῃ τὰς δεήσεις ἡμῶν, πάριδε τὰ πλημμελήματα ἡμῶν, τὰ ἑκούσια καὶ τὰ ἀκούσια, τὰ ἐν γνώσει καὶ ἐν ἁγνοίᾳ, ἵνα δοξασθῇ καὶ ἐν ἡμῖν τὸ πανάγιον Ὄνομά Σου· τοῦ Πατρός, καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν. Ἑτέρα. Εὐδιάλλακτε Κύριε, μακρόθυμε καὶ πολυέλεε, χορηγὲ πάσης κτίσεως λογικῆς τε καὶ νοερᾶς, ὁ τὸ εἶναι ἐξ οὐκ ὄντων τοῖς πᾶσι δωρούμενος, καὶ τὸ εἶναι πανσόφως ἡμῖν χαρισάμενος δοξολογίαις καὶ ᾠδαῖς εὐχαρίστοις προσπίπτοντας τῇ Σῇ ἀνεικάστῳ ἀγαθότητι. Μὴ παρίδῃς ἡμᾶς, μηδὲ τὰς ἱλαστηρίους ἡμῶν προσευχάς, καὶ ἱκεσίας ἀπώσῃ, ἀλλ’ εὐδόκησον ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου Σου καὶ εἶδε καὶ ἐπίσκεψαι τὴν ἄμπελον ταύτην καὶ κατάρτισαι αὐτήν, ἣν ἐφύτευσεν ἡ δεξιά Σου. Καὶ ἐξελοῦ ἡμᾶς ἀπὸ ταύτης τῆς δεινῆς καὶ λοιμώδους νόσου, τῆς τομῆς τοῦ θανάτου, τῆς ψυχικῆς δηλαδή, καὶ σωματικῆς, ἡ γὰρ φοβερὰ αὕτη καὶ ἀπροσδόκητος συμφορά, οὐ μόνον σώματα εἰς τέλος νεκροῖ καὶ διαφθείρει ἀλλὰ καὶ ψυχάς, τελείως ἀπόλλυσιν, ἀμετανοήτως ἡμῶν διακειμένων καὶ προσκεκρουκότων ἐντεῦθέν Σοι τῷ Θεῷ ἡμῶν, διὰ τοῦτο Σοῦ δεόμεθα καὶ Σὲ παρακαλοῦμεν, ὅπως ἐπακούσῃς τῆς δεήσεως τοῦ λαοῦ Σου καὶ ἱκεσίας καὶ ἀποστρέψῃς τὸ θυμόν Σου ἀφ’ ἡμῶν, ναὶ Κύριε, μὴ ὀργισθῇς εἰς τοὺς αἰῶνας ἡμῖν, μηδ’ ἐπιτείνῃς τὴν δικαίαν Σου καθ’ ἡμῶν ἀγανάκτησιν. Οὐδεὶς γὰρ δύναται ἔμπροσθέν Σου στῆναι, ἤ παῤῥησιάσθαι καὶ οὐδεὶς ζῶν ἄνθρωπος ὅλως ἐν Σοὶ δικαιωθήσεται. Πᾶσα γὰρ δικαιοσύνη ἀνθρώπου, ὡς ῥάκκος ἀποκαθημένης κατὰ τὸν μεγαλοφωνότατον Ἡσαΐαν. Τὰ γὰρ ὄρη καὶ οἱ βουνοί, τῷ Σῷ φόβῳ συνεχόμενα κλονοῦνται καὶ φρίσσουσι. Κατάπαυσον τοίνυν τὴν ὀργήν Σου ἀφ’ ἡμῶν, ἀπόστρεψον τὴν αἰχμαλωσίαν ἡμῶν ἐκ τῆς δουλείας τῶν ἀσεβῶν, ἀλλὰ δὴ καὶ τὴν κατὰ νοῦν γινομένην αἰχμαλωσίαν, τῇ τρικυμίᾳ καὶ ζάλῃ τῶν πειρασμῶν ὑπὸ τοῦ νοητοῦ Φαραώ. Οὐδὲ γὰρ δυνάμεθα κατ’ ἄμφω πλημμελούντες ᾄδειν Σοι ᾠδὴν εὐχαριστήριον ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας. Μνήσθητι ἡμῶν Κύριε ἐν ἐλέει καὶ οἰκτιρμοῖς, κατάπεμψον ἡμῖν Ἄγγελον πιστὸν φύλακα, ᾧ καὶ παρακατάθου τὴν ζωὴν ἡμῶν, ὅπως ἐξελῆται ἡμᾶς τῆς φοβερᾶς τοῦ θανάτου ὀργῆς, καὶ τῆς ἀπροσδοκήτου ταύτης ῥομφαίας, ἵνα διὰ τῆς ἀπαλλαγῆς ταύτης καὶ ἀνέσεως, δοξάσωμέν Σε τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱόν, καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὴν μία θεότητά τε καὶ Βασιλείαν, ᾗ πρέπει πᾶσα δόξα, τιμή, καὶ προσκύνησις, εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν. Ἑτέρα. Σοῦ δεόμεθα, καὶ Σὲ παρακαλοῦμεν ἐκτενῶς τὸν Θεόν, καὶ πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα ἱλέῳ ὄμματι ἐπιβλέψῃς ἐπὶ τῷ λαῷ Σου, καὶ ἐπὶ τὴν κληρονομίαν Σου, σπλαγχνισθεὶς ἐφ’ ἡμῶν, καὶ τὴν ἡμετέραν γῆν ἐξερημωθεῖσαν διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν, καὶ αἰχμάλωτον γεγονυῖαν καὶ δούλην τοῖς πολεμίοις, ἐπευδοκήσῃς ἐπανελθεῖν εἰς τὴν προτέραν ἐλευθερίαν, καθάπερ ποτέ, καὶ τοῦ παλαιοῦ Ἰακὼβ ἐκείνου τοῦ φέροντος τύπον τοῦ μονογενοῦς Σου Υἱοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν εὐδοκίᾳ. Καὶ θελήσει τῇ Σῇ ὑποστρέψαντος τοὺς οἰκογενεῖς ἅπαντας πρὸς τὰ ἐπηγγελμένα τῶν ὑποσχημένων Σου ἀγαθῶν ἐπανήγαγες. Καὶ γὰρ ἐπ’ ἐκείνων τῇ συνήθει Σου φιλανθρωπίᾳ χρώμενος, ἀφήκας τὰς ἀνομίας αὐτῶν, κατέπαυσας πᾶσαν τὴν ὀργήν Σου, ἀπέστρεψας ἀπὸ ὀργῆς θυμοῦ Σου, ἐπίστρεψον τοίνυν καὶ ἡμᾶς ὁ Θεός, κατὰ τῶν σωτηρίων Σου ἐντολῶν φροντίζειν ἀξίωσον, ἀπόστρεψον τὸν θυμόν Σου ἀφ’ ἡμῶν, μὴ εἰς τοὺς αἰῶνας ὀργισθῇς ἡμῖν, ἤ διατενῇς τὴν ὀργή Σου ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεάν. Ὁ Θεὸς Σύ, ἐπιστρέψας ζώωσον ἡμᾶς, καὶ ὁ λαός Σου εὐφρανθήσεται. Δεῖξον καὶ ἐν ἡμῖν τὸ ἔλεός Σου καὶ ἀκουσόμεθα εἰρήνην καὶ ἀγαλλίασιν ἐπὶ Σέ. Ναὶ Κύριε, ἐπάκουσον ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ἀχρείων δούλων Σου ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ, τοῦ κατασκηνῶσαι δόξαν καὶ εἰρήνην ἐν τῇ γῇ ἡμῶν, τῇ γῇ Σῇ συνάρξει καὶ βοηθείᾳ θαῤῥοῦντες ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, ἐλπίζομεν ἔλεος καὶ ἀλήθειαν ἔμπροσθεν ἡμῶν προπορεύεσθαι, ἐκτός Σου γὰρ ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, τὸ ὄνομά Σου ὀνομάζομεν, καὶ μὴ ἀποστραφῇς ἡμᾶς εἰς τέλος, ἀλλ’ ἐξεγέρθητι καὶ ἀνάστηθι εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ταπεινῶν καὶ ὡς ἀμνησίκακος καὶ μετανοῶν ἐπὶ ταῖς κακίαις ἡμῶν ἐπίστρεψον τὴν αἰχμαλωσίαν ἡμῶν, στῆσον τὴν καταιγίδα τῶν συμφορῶν, ἄνες ἡμῖν τα παραπτώματα ἡμῶν, ὅπως τῇ ἀνέσει τῶν συμφορῶν, δοξάσωμέν Σε τὸν Πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησου Χριστοῦ, σὺν τῷ μονογενεῖ Σου Υἱῷ καὶ τῷ ἁγίῳ Σου Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αιῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Ἑτέρα. Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ ἐν σοφίᾳ τὰ πάντα μόνῳ τῷ λόγῳ δημιουργήσας, καὶ ἐξ οὐκ ὄντων εἰς τὸ εἶναι ταῦτα παραγαγών, καὶ εἰς ἕν συνάψας καὶ συναθροίσας τῇ ἀῤῥήτῳ Σου δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ, πάντα γὰρ δυνατά Σοι, ἀδυνατεῖ δέ Σοι οὐδέν. Καὶ διὰ τοῦτο καιροὺς καὶ χρόνους καὶ ἐνιαυτοὺς συνάψας καὶ συναρμόσας τῷ Σῷ βουλήματι, καὶ κατακοσμήσας τοῦτον τὸν ὁρώμενον καὶ βλεπόμενον, ὁ τὸν οὐρανὸν ἐξαπλώσας καὶ χρωματώσας καθὰ καὶ τὴν σκηνὴν ἐκείνην διὰ Μωσέως καὶ τὸ πλῆθος ἐκεῖνο καὶ μυριάριθμον γένος τῶν Ἰουδαίων καταστείλας ἐν τάξει καὶ ὁμονοίᾳ καὶ τὸν Μωσῇ ἐπ’ αὐτοῖς διὰ τῆς Σῆς δεξιᾶς καὶ βραχίονος ἰσχυροῦ δημαγωγὸν καταστήσας καὶ μίαν ἀρχὴν αὐτοῖς δούς, καὶ διατηρήσας αὐτοὺς ἀβλαβεῖς ἐν τῇ Σῇ σκέπη καὶ κραταιᾷ χειρί, ὁ τὸν ἥλιον θέμενος εἰς φῶς τῆς ἡμέρας καὶ τὴν σελήνην εἰς ἀρχὰς τῆς νυκτός, ὁ τὴν πληθὺν τῶν ἀστέρων ἐπὶ τοῦ στερεώματος καταπυκνώσας τῇ στεγανότητι, καὶ τὴν ἀεικίνητον δοὺς αὐτοῖς κίνησιν, καὶ ἐν τάξει θέμενος τούτους τῇ Σῷ προστάγματι φυλάσσειν τὸν ὅρον αὐτοῦ ὡς μὴ καὶ σύνολον ἡμᾶς περιβλάψαι, ἀλλὰ τῷ δρόμῳ καὶ τῇ κινήσει τρέψειν ἀόκνως κατὰ τὸ Σὸν βούλημα, ὁ τὴν γὴν ἀοράτως οὖσαν τῷ πρῶτον καὶ σκοτεινὴν ἀνακαλύψας, καὶ εἰς κάλλος αὐτὴν ἀναμορφώσας διὰ τὴν τῶν ἀνθρώπων φύσιν, ὁ τῷ Ἀβραὰμ εκείνῳ ποτὲ συνοδεύσας θεϊκῇ Σου δυνάμει καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ παραδοὺς ὑποχειρίους αὐτοῦ, ὁ τον Γεδεὼν ἐνισχύσας τοὺς ὑπεναντίους πανωλεθρίᾳ συντρίψας καὶ ἀφανίσας, ὁ τῷ βασιλεῖ καὶ Προφήτῃ Δαβίδ, τὸ κράτος δοὺς κατὰ τοῦ παλαιμναίου ἐκείνου Γολιάθ, καὶ εἰς τέλος αὐτὸν ἀφανίσας, ὁ διὰ τοῦ θεράποντός Σου Μωσέως, τὸ γένος τῶν Ἑβραίων ἐλευθερώσας τῆς πικρᾶς δουλείας, καὶ τῷ Φαραῷ τῇ ἀμάχῳ Σου δυνάμει καὶ κραταιᾷ Σου χειρί, πανστρατὶ καταποντίσας καὶ παραπέμψας αὐτὸν τῷ βυθῷ τῆς θαλάσσης καὶ τὸν στύλον τοῦ φωτός, ὁδηγὸν αὐτοῖς ἐπιδείξας, ἵνα μὴ προσκόπτωσιν οἱ πόδες αὐτῶν. Αὐτὸς καὶ νῦν Ἅγιε Βασιλεῦ τῆς δόξης ἐξαπόστειλον ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου Σου, ἀπὸ θρόνου δόξης τῆς βασιλείας Σου, στῦλον φωτοειδῆ καὶ ὑπέρλαμπρον, εἰς ὁδηγία κατ’ ἐχθρῶν ὁρωμένων καὶ ἀοράτων νίκην, τοῦ κρατίστου καὶ ἁγίου μου αὐτοκράτορος, καὶ ἐνίσχυσον αὐτὸν τη δεξιᾷ Σου χειρί, καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ πορευομένους πιστοὺς δούλους Σου καὶ οἰκέτας, καὶ παράσχου αὐτῷ εἰρηνικὸν καὶ ἀτάραχον τὸ βασίλειον καὶ πάσης στάσεως καὶ ἐμφυλίου πολέμου ἀνώτερον. Ναὶ Κύριε ὁ Θεὸς τοῦ ἐλέους, ἐπάκουσόν μου τοῦ ταπεινοῦ και ἀναξίου δούλου Σου, ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ καὶ κραταίωσον μὲν αὐτὸν τῇ ἀμάχῳ Σου καὶ ἀηττήτῳ δυνάμει, τὰ δὲ τούτου στρατεύματα, ἐνίσχυσον πανταχοῦ, καὶ διάλυσον τὰς ἐχθρὰς ἐπαναστάσεις τῶν ἐπανισταμένων τῷ κράτει αὐτοῦ, σύναψον αὐτοὺς ἐν ὁμονοιᾳ καὶ ὑποταγῇ δικαίᾳ, καὶ εἰρήνην βαθεῖαν καὶ ἀστασίαστον ἐν τὲ γῇ καὶ θαλάσσῃ αὐτῷ βράβευσον, καὶ πάντα πρὸς τὸ συμφέρον ἐπιχορήγησον, ἵνα τὰς ἐπεγειρομένας μάχας και θορύβους ἀποσεισάμενοι, ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ, δοξάσωμέν Σε τὸν τῶν θαυμασίων Θεον. Σὺ εἶ ο Βασιλεὺς τῆς εἰρήνης καὶ Σωτὴρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν, καὶ Σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρί, καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀει καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΠΟΝΤΙΩΝ

ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ Γενοκτονία Ποντίων: Ο Μητροπολίτης Δράμας Παύλος γράφει για «τα άμωμα σφάγια» Γιώργος Νταλιάρης Γιώργος Νταλιάρης 🕐 Τελευταία ενημέρωση: 19-05-2017 | 12:05:45 - Πρώτη δημοσίευση: 19-05-2017 | 11:54:30 5/5 4 ψήφοι Tweet Share 439 +1 Email Ο ελληνισμός έχει βιώσει μεγάλες τραγωδίες που μέσω αυτών χαλύβδωσαν τον χαρακτήρα του λαού μας, μας γεμίζουν στεναχώρια για τους προγόνους μας που έχασαν τις ζωές τους αλλά και μας κάνουν εθνικά υπερήφανους. Μια τέτοια ανείπωτη τραγωδία τιμούμε σήμερα, όπως και τους 353.000 που μαρτύρησαν. Η 19η Μαΐου είναι αφιερωμένη στους Ποντίους και στη γενοκτονία που υπέστησαν από τους Νεότουρκους. Μια γενοκτονία που οφείλουμε να μην ξεχάσουμε ποτέ. Και η Εκκλησία μας σίγουρα δεν πρόκειται ποτέ να λησμονήσει… Το 2015 η Εκκλησία της Ελλάδος αφιέρωσε τα δίπτυχά της στη γενοκτονία των Ποντίων και τιμητικά ανέθεσε στον Μητροπολίτη Δράμας κ.Παύλο να συντάξει το προλογικό σημείωμα. Ο Σεβασμιώτατος, ποντιακής καταγωγής και ο ίδιος, από τους πρωτεργάτες εκδηλώσεων μνήμης, μα πάνω απ’όλα τιμητής και άξιος διάδοχος ηρώων Ποντίων, γράφει για τους προγόνους του, για τα όσα τραγικά βίωσαν πριν από ένα αιώνα στην Ανατολή, σκιαγραφεί τα εγκλήματα των Νεότουρκων και στέκεται στις τραγικές συνέπειες της γενοκτονίας σε Ορθόδοξα Μοναστήρια και με μαρτυρίες καταδεικνύει τις λεηλασίες και τις καταστροφές που υπέστησαν. Το εισαγωγικό σημείωμα του Δράμας Παύλου στα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος πρέπει να αποτελέσει για όλους μας οδηγό, είναι η ιστορία μας και οφείλουμε να γνωρίζουμε τι έχει συμβεί… « … ελιθάσθησαν, επρίσθησαν, επειράσθησαν, εν φόνω μαχαίρας απέθανον, περιήλθον εν μηλωταίς, εν αιγείοις δέρμασιν, υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι … » (Εβρ. 11,37) Εις την πατρίδα μας, τον Πόντον, η Εκκλησία πάντοτε προΐστατο των αγώνων του Γένους και πρώτη αυτή περιέθαλπε τα συντρίμματα των κατά καιρούς εξανδραποδισμών του ποιμνίου της. Οι κληρικοί της, παντός βαθμού, συν τοις άλλοις διέσωσαν και την ιστορικήν μνήμην του Γένους, γενόμενοι κυματοθραύσται όλων εκείνων των αποδομητών και μηδενιστών της ιεράς μνήμης και των θυσιών των πατέρων μας διαχρονικώς. Ο Εύξεινος Πόντος και αι περί τα νότια παράλιά του κυρίως χώραι, εκτεινόμεναι προς το εσωτερικόν της Μικράς Ασίας, αρχαιόθεν λαβούσαι το όνομα Πόντος, ηκούετο από την προμυθολογικήν και μυθολογικήν περίοδον εις την Ελλάδα ως η κατ’ εξοχήν θάλασσα των αγώνων ηρώων και ημιθέων. Από την ημέραν όμως της παρουσίας εις τα εδάφη εκείνα του Τούρκου κατακτητού μετεβλήθη εις κοιλάδα φρίκης, σφαγών και απογνώσεως και απέραντον ωκεανόν οργίων. Πρώτα θύματα και καλλωπίσματα της αγιοτόκου εκείνης γης ο τελευταίος αυτοκράτωρ της Τραπεζούντος άγιος Δαυΐδ, ο Μέγας Κομνηνός, τα τρία τέκνα του Βασίλειος, Γεώργιος, Μανουήλ και ο ανεψιός του και διάδοχος του θρόνου Αλέξιος, όστις, εάν εβασίλευε, θα ήτο ο Ε΄ φέρων το όνομα τούτο̇ πάντες ούτοι εμαρτύρησαν εις την Κωνσταντινούπολιν την 1ην Νοεμβρίου 1463. Ο ελληνισμός του Πόντου μετά την αποφράδα ημέραν της καταδουλώσεώς του την 15ην Αυγούστου 1461, ομοίαν της οποίας άλλα έθνη δεν εγνώρισαν, πεισμόνως επάλαισε και με μεγάλην επιμονήν αντεστάθη επί πέντε σχεδόν αιώνας, ίνα αποφύγη την ολοσχερή καταστροφήν και εξόντωσιν, ίνα διατηρηθή ακμαίος, αντιμετωπίζων φοβερούς διωγμούς, βιαίους ομαδικούς εξισλαμισμούς και ανηλεείς σφαγάς, διατηρών την ζωτικότητά του εις όγκον και δύναμιν μέχρι των αρχών του 20ου αιώνος, οπότε οι ισχυροί της γης ώπλισαν την χείρα του δυνάστου του διά την εκρίζωσίν του από τας προγονικάς εστίας, εκεί όπου διέπρεψεν επί τρεις χιλιετίας. Η ιστορία μαρτυρεί ότι η Γερμανία του Κάιζερ είναι ο ηθικός αυτουργός των εγκλημάτων κατά των εν Τουρκία χριστιανών και πάντων των Ελλήνων. Η Γερμανία εις την προσπάθειάν της να επιτύχη τους στόχους της εις τον νευραλγικόν αυτόν χώρον, όστις βεβαίως μελλοντικώς, λόγω του πλουσίου υπεδάφους του, θα απέβαινεν από γεωπολιτικής και οικονομικής απόψεως το «μήλον της έριδος», δεν εδίστασε να ενδώση εις τας απαιτήσεις του παντουρκισμού και εις βάρος των χριστιανικών λαών της Ανατολής. 1. Ο α΄ παγκόσμιος πόλεμος. Η σφαγή των Αρμενίων Μία δολοφονία εις το Σεράγεβον ήναψε την θρυαλλίδα της παγκοσμίου πυριτιδαποθήκης. Οι λαοί απεσπάσθησαν από τα ειρηνικά των έργα και τα κράτη της Ευρώπης τον Αύγουστον του 1914, το εν μετά το άλλο εκήρυξαν τον πόλεμον κατά της Γερμανίας. Η Τουρκία από της αρχής του πολέμου έδειξε τας διαθέσεις της. Ολόκληρος ο τουρκικός τύπος ασχολείται με τας επιτυχίας των Γερμανών. Με ύβρεις και συκοφαντίας εναντίον των συμμάχων και ιδιαιτέρως της Ρωσίας, προετοιμάζουν την κοινήν γνώμην διά την είσοδον εις τον πόλεμον. Η Τουρκία από το 1912 ανέμενε την στιγμήν της εκδικήσεως της μεγάλης ήττης των βαλκανικών πολέμων. Ο καιμακάμης της Κερασούντος Αρίφ βέης, ερωτηθείς από τον διευθυντήν της ελληνικής εφημερίδος της πόλεως «Αρητιάδος» ποίαν στάσιν θα τηρήση η Τουρκία εις τον πόλεμον, απήντησε «την ένοπλον ουδετερότητα κατ’ αρχάς»,(1) και συνεχίζων με μεγαλυτέραν ειλικρίνειαν προσέθεσε: «Τα λάθη τεσσάρων αιώνων πρέπει να επανορθωθούν̇ θα πολεμήσωμεν όχι διά να προβώμεν εις κατακτήσεις, αλλά διά να τακτοποιήσωμεν τα εσωτερικά μας». Την 20ην Ιουλίου 1914 εκηρύχθη γενική επιστράτευσις εθνικοτήτων. Εδόθη τρίμηνος προθεσμία διά την καταβολήν στρατιωτικού αντισηκώματος εις τους χριστιανούς προς αποφυγήν της επιστρατεύσεώς των̇ αλλ’ η περίοδος ήτο κρίσιμος οικονομικώς διά τας παραλίους πόλεις του Πόντου, επειδή δεν είχεν ακόμη συντελεσθή η συγκομιδή των λεπτοκαρύων, του κυριωτέρου προιόντος της περιοχής. Την οικονομικήν κρίσιν επεδείνωσε και το κλείσιμον των στενών των Δαρδανελλίων με συνέπειαν την διακοπήν του εμπορίου. Οι χριστιανοί ηναγκάσθησαν να εκποιήσουν τα χρυσά και αργυρά κοσμήματά των, διά να δυνηθούν να καταβάλουν το στρατιωτικόν αντισήκωμα. Την 18ην Οκτωβρίου 1914 ο τουρκικός στόλος, υπό τας διαταγάς Γερμανού ναυάρχου, επετέθη εις τον ρωσικόν στόλον, εκτελούντα γυμνάσια τριάκοντα μίλια μακράν του Βοσπόρου. Με την είσοδόν της εις τον πόλεμον η Τουρκία συνεταύτισε την τύχην της με την Γερμανίαν. Εκηρύχθη στρατιωτικός νόμος εις όλην την επικράτειαν, ο τουρκικός στρατός ήρχισε να συγκεντρώνεται και παραλλήλως εξεδόθησαν φετφάδες, προσκαλούντες τους μουσουλμάνους εις ιερόν πόλεμον. Το καλοκαίρι του 1915 το αρμενικόν έθνος της Μικράς Ασίας και του Πόντου εκηρύχθη εκτός νόμου και παρεδόθη εις τας αγρίας ορμάς και τα κτηνώδη ένστικτα της τουρκικής φυλής. Εντός μηνός, τον Ιούνιον του 1915 εξωντώθησαν πλήρως οι Αρμένιοι των βιλαετίων Τραπεζούντος, Ερζερούμ, Βαν, Σεβαστείας, Αμισού και του εσωτερικού της Μικράς Ασίας. Τα στρατιωτικά και αστυνομικά όργανα της κυβερνήσεως συνελάμβανον τας οικογενείας των Αρμενίων, τας ωδήγουν έξωθι των πόλεων και των χωρίων και τας παρέδιδον εις τα άτακτα στίφη των τσετών, άτινα τας έσφαζον με μαχαίρας, πελέκεις, ρόπαλα και ξιφολόγχας και παντός είδους αιχμηρά όργανα. Τούς ετυφέκιζον, τους έκαιον ζωντανούς και τους ηκρωτηρίαζον. Τα βουνά και αι κοιλάδες της Τραπεζούντος, Ερζερούμ, Σεβαστείας και τα παράλια του Πόντου είχον κατακλυσθή με πτώματα και δονούνται ακόμη από τα απερίγραπτα κακουργήματα, τα διαπραχθέντα εις το δύστυχον αρμενικόν έθνος. Αι ωραιότεραι των γυναικών, εγγάμων και παρθένων, ωδηγούντο εις κτίρια διαφόρων πόλεων, όπου κυβερνητικοί και στρατιωτικοί υπάλληλοι παντός βαθμού ως και απλοί πολίται ομαδικώς επεδίδοντο εις φρικτοτάτους βιασμούς και ακατονόμαστα όργια μέχρις εξαντλήσεως των θυμάτων των, άτινα τελικώς κατεσφάζοντο και τα πτώματά των ερρίπτοντο εις την θάλασσαν, εις διάφορα ποτάμια και τας άκρας των δρόμων.(2) 2. Η τραγωδία των Ελλήνων του Πόντου Η αγρία σφαγή των Αρμενίων, συγκρινομένη με τους διωγμούς και τα μαρτύρια του ελληνισμού του Πόντου, θα ηδύνατο να θεωρηθή εν τινι μέτρω ανεκτή. Εντός μηνός αφηρέθη η ζωή των και έληξαν τα βάσανα των Αρμενίων. Κατά τους διωγμούς όμως του ελληνισμού η μανία της θηριωδίας και τα κτηνώδη πάθη, άτινα εκόχλασαν, εξετυλίχθησαν επί οκτώ ολόκληρα έτη εις μίαν ατελεύτητον αλυσίδα τερατουργημάτων. Οι Τούρκοι, βλέποντες ότι δεν δύνανται να εφαρμόσουν το σχέδιον εξοντώσεως των Αρμενίων εις τον ελληνικόν πληθυσμόν, εφεύρον σατανικώτερον μέσον με το οποίον και η πολιτική ανάγκη εξυπηρετείτο και η εξόντωσις επετυγχάνετο. Κύριος εμπνευστής και καθοδηγητής ήτο ο Γερμανός στρατηγός Liman von Sanders. Το μέσον αυτό ήτο η εκτόπισις του πληθυσμού (εξορία) εις το εσωτερικόν της Ανατολίας διά δήθεν στρατιωτικούς λόγους. Τούτο εσήμαινεν εις την πραγματικότητα αφαίρεσιν ολοκλήρου της κινητής και ακινήτου περιουσίας των Ελλήνων, παράδοσιν εις τας ορμάς των ατάκτων τσετών καθ’ οδόν και τας διαθέσεις των Τούρκων εις το εσωτερικόν. Το μέτρον τούτο εφηρμόσθη εις ολόκληρον τον Πόντον κατά τα τέλη Απριλίου του 1916, μετά την κατάληψιν της Τραπεζούντος από τα ρωσικά τσαρικά στρατεύματα και έλαβε τεραστίας διαστάσεις τον χειμώνα του έτους 1916-1917. Εν μέσω δριμυτάτου χειμώνος οι πληθυσμοί πόλεων και χωρίων διετάσσοντο να εγκαταλείψουν εντός ελαχίστων ωρών τας εστίας των, να αναχωρήσουν εις τόπον άγνωστον, ορισθέντα ως τόπον προσωρινής κατοικίας των και απέχοντα πάντοτε ημέρας και εβδομάδας μακράν της μονίμου των κατοικίας και μάλιστα όπισθεν χιονοσκεπών ορέων και εκτάσεων αβάτων. Η περιφέρεια της οποίας διετάσσετο ο εκτοπισμός, μετεβάλλετο εις τόπον κολάσεως. Πλήθη ατάκτων κακούργων με δαρμούς και ύβρεις και προπηλακισμούς ωδήγουν τους κατοίκους εις την ύπαιθρον, ενώ ταυτοχρόνως σμήνη Τούρκων, άνδρες, γυναίκες και παιδία εισέβαλλον εις τας εγκαταλελειμμένας οικίας λεηλατούντες αυτάς και πυρπολούντες εκείνας, εις τας οποίας δεν εγκαθίσταντο. Αυτά εγίνοντο ακόμη και υπό τα βλέμματα των εκτοπιζομένων, οίτινες δεν είχον εισέτι απομακρυνθή. Οι μη δυνάμενοι να βαδίσουν ένεκα κακουχιών, πείνης, εξαντλήσεως και του ψύχους, εγκατελείποντο καθ’ οδόν, διότι δεν ήτο επιτρεπτή οιαδήποτε βοήθεια προς αυτούς. Διεκρίνοντο τότε οι σπαραγμοί των συγγενών, η αγωνία των ετοιμοθανάτων και η ηδονή των σφαγέων. Θηλάζουσαι μητέρες απέθνησκον με τα βρέφη των προσκεκολλημένα εις τους στείρους και ψυχρούς μαστούς των, έως ότου υποκύψουν ή διαμελισθούν και αυτά υπό των κακούργων τσετών. Αι ωραίαι γυναίκες και νεάνιδες απετέλουν κατά τας βασανιστικάς ταύτας πορείας αντικείμενα παρενοχλήσεων των θηρίων αυτών, άτινα τας συνώδευον, υφιστάμεναι παντοίας κακώσεις και εξευτελισμούς έμπροσθεν των εκπλήκτων από την φρίκην οφθαλμών γονέων, συζύγων, αδελφών και τέκνων. Εις τους κατοίκους των περιοχών, τας οποίας διέσχιζον αι αμέτρητοι συνοδείαι απηγορεύετο με κυβερνητικήν επί ποινή θανάτου διαταγήν οιαδήποτε βοήθεια. Η διαταγή αύτη εκοινοποιήθη προς όλας τας κοινότητας εις δε τα Κοτύωρα ανεγνώσθη εντός των εκκλησιών από τους εξαναγκασθέντας προς τούτο ιερείς.(3) Κατά τας οδοιπορίας αυτάς, εν μέσω χιόνων, θυελλών και παγετών, άνευ τροφής, ενδυμάτων και υποδημάτων καταλλήλων με αθλίαν ψυχολογίαν, πολλοί ήσαν εκείνο που απέθνησκον, θεωρούντες τον θάνατον λύτρωσιν, άταφοι παραμένοντες εις τους δρόμους, βορά αγρίων θηρίων και ορνέων. Εκ των εκτοπιζομένων, όσοι έφθανον εις τον προσδιορισθέντα τόπον της εξορίας, είτε διετέλουν εις την διάθεσιν των εντοπίων του τόπου της εκτοπίσεως ή συνηθέστερον διετάσσοντο από τας επιτοπίους εκεί αρχάς, χάριν ταλαιπωρίας, να επανακάμψουν εις την αρχικήν των κατοικίαν, διότι δήθεν παρανόμως και παρά τας κυβερνητικάς διαταγάς είχον εκτοπισθή. Ω της φρικτής ταλαιπωρίας και του εμπαιγμού των εκτοπιζομένων. Καί η νέα αύτη οδοιπορία διεξήγετο υπό τας ιδίας συνθήκας, αποσκοπούσα εις την επιβάρυνσιν της εξαντλήσεώς των. Όσοι επετύγχανον να πλησιάσουν τα χωρία των, ιστάμενοι προ των ερειπίων των οικιών των, διετάσσοντο και πάλιν να επανέλθουν εις τον τόπον της εξορίας των ή να μεταβούν εις άλλον τόπον μακράν. Με την σκληράν και αποτροπαίαν αυτήν μέθοδον εξετοπίσθησαν κακουχηθέντα τα τρία τέταρτα των κατοίκων της επαρχίας Ροδοπόλεως και σχεδόν σύμπας ο πληθυσμός των επαρχιών Χαλδίας, Κερασούντος, Κολωνίας, Ελεβής και Τριπόλεως ως και τα παράλια τμήματα των επαρχιών Νεοκαισαρείας, Αμασείας, μέχρι βάθους εβδομήκοντα χιλιομέτρων. Τον εκτοπισμόν διέφυγον οι κάτοικοι Τραπεζούντος και το ανατολικόν τμήμα της επαρχίας αυτής, διότι είχε καταληφθή από τα ρωσικά στρατεύματα την 5ην Απριλίου 1916. Αι περιουσίαι των εκτοπισθέντων κατεσχέθησαν, οι αγροί παρεδόθησαν εις τον τουρκικόν πληθυσμόν, καθώς και όλα τα μοναστηριακά, εκκλησιαστικά και κοινοτικά κτήματα.(4) Ο Πόντος τότε ήτο διηρημένος εις εξ μητροπολιτικάς επαρχίας : Τραπεζούντος, Χαλδίας, Κολωνίας, Νεοκαισαρείας, Αμασείας και Ροδοπόλεως. Κατά την εκκλησιαστικήν αυτήν διαίρεσιν οι κάτοικοί του προ του πολέμου ανήρχοντο εις 650.000, κατανεμημένοι ως εξής: Μητροπόλεις Πληθυσμός Τραπεζούντος 94.000 Ροδοπόλεως 57.000 Χαλδίας 128.000 Νεοκαισαρείας 98.000 Αμασείας 205.000 Κολωνίας 68.000 ΣΥΝΟΛΟΝ 650.000 Η ανωτέρω στατιστική υπολείπεται της επισήμου στατιστικής του Υπουργείου Εξωτερικών (ΥΠ.ΕΞ.) κατά 50.000. Επίσημος στατιστική των εκτοπισθέντων κατά τον πόλεμον: Μητροπόλεις Πόλεις-χωρία Καταστραφέντα Πληθυσμός Αμασείας 441 344 161.715 Χαλδίας 264 137 115.471 Νεοκαισαρείας 179 124 80.925 Τραπεζούντος 73 42 50.524 Ροδοπόλεως 59 50 23.780 Κολωνίας 95 86 51.503 ΣΥΝΟΛΟΝ 1.111 783 483.918 Συμφώνως με την στατιστικήν που εξέδωσε εις την αγγλικήν και γαλλικήν το εν Αθήναις Κεντρικόν Συμβούλιον του Πόντου το 1922, οι Έλληνες του Πόντου, σφαγιασθέντες και εξολοθρευθέντες από του 1914 έως 1922 ανέρχονται εις τους εξής αριθμούς: Αμασείας 134.078 Ροδοπόλεως 17.479 Χαλδίας 64.582 Νεοκαισαρείας 27.216 Τραπεζούντος 38.435 Κολωνίας 21.448 ΣΥΝΟΛΟΝ 303.238 Όμως, μέχρι της ανοίξεως του 1924 το μαρτυρολόγιον του Πόντου περιλαμβάνει ακόμη 50.000 νέα θύματα, περισσότερα των οποίων είναι γυναίκες και παιδία. Ούτως, από της ενάρξεως του πολέμου μέχρι του Μαρτίου 1924 οι φονευθέντες, απαγχονισθέντες και αποθανόντες εκ πείνης, ασθενειών, κακουχιών και εκτοπίσεων ανέρχονται εις τριακοσίας πεντήκοντα τρεις χιλιάδες (353.000)(5). 3. Τα μαρτύρια των Ελλήνων της Μητροπόλεως Ροδοπόλεως Οι κάτοικοι της περιφερείας αυτής από των αρχών του πολέμου υπέστησαν τα πάνδεινα, διότι εξηναγκάσθησαν να διευκολύνουν την μεταφοράν των εφοδίων του τουρκικού στρατού διά της κεντρικής οδού Τραπεζούντος – Ερζερούμ, διασχίζουσαν την Ματσούκαν. Κατά την προέλασιν του ρωσικού στρατού η κατάστασις επεδεινώθη, διότι οι Τούρκοι, έχοντες κατά νούν την εφαρμογήν του εξοντωτικού προγράμματος κατά των Ελλήνων, δεν επεθύμουν να διαφύγουν μεγάλαι μάζαι Ελλήνων προς Ρωσίαν λόγω προελάσεως των Ρώσων. Διό και απεφάσισαν κατ’ αρχήν την μεταφοράν των χριστιανικών πληθυσμών όπισθεν των γραμμών του μετώπου. Επειδή όμως απησχολούντο με την μεταφοράν του τρομοκρατημένου τουρκικού πληθυσμού, εφήρμοσαν το σχέδιόν τους εν μέρει. Η περιφέρεια Χαμψήκιοι υπεχρεώθη να εγκαταλειφθούν 15 χωρία της περιοχής, οι κάτοικοι όμως, άλλοι διέρρευσαν προς την ρωσικήν πλευράν, ενώ άλλοι έλαβον τα όπλα και κατέφυγον εις τα βαθύσκια δάση της περιφερείας. Όσοι όμως υπήκουσαν μεταναστεύσαντες εις την Αργυρούπολιν, υπέφεραν τα πάνδεινα από τας κακουχίας, τας στερήσεις και την δριμύτητα του ψυχρού κλίματος.(6) Η στρατολογία εξηνάγκασε πολλούς νέους, το μόνον στήριγμα των οικογενειών των, να εκπατρισθούν, ίνα αποφύγουν τα δεινά της στρατολογίας, δεινά επαχθέστατα. Οι φόροι ετριπλασιάσθησαν και εδημιουργήθησαν νέοι, η δε είσπραξίς των ανετέθη εις εισπράκτορας, απολαμβάνοντας την εύνοιαν της κυβερνήσεως και αυξάνοντας τους φόρους εις βάρος των χριστιανών και προς ίδιον όφελος. Με την κατάληψιν της Τραπεζούντος από τους Ρώσους, περιήλθον εις την κατοχήν των τα χωρία της Γαλίαινας, η μονή του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα και αι κοινότητες Λιβερά, Σανόγια, Δανίαχα, Σπέλια, Μουντανός, Κοστορτός, Χαβά, Κάτω Χορτοκόπιον, Κουσπιδή και η επτάκωμος Σάντα. Από την υπόλοιπον περιοχήν, την απομείνασαν εις τους Τούρκους, τέσσαρες χιλιάδες κατοίκων κατέφυγον εις τα δάση, εις την μονήν Βαζελώνος εξακόσιοι πεντήκοντα, προς την περιοχήν Άρδασας δύο και ημίσεια χιλιάς, εις δε το σπήλαιον του χωρίου Κουνάκα χίλιοι διακόσιοι. Πολλοί των καταφυγόντων εις τα δάση επεχείρησαν να διαφύγουν από την στρατιωτικήν προς την ρωσικήν ζώνην. Άλλοι επέτυχον του σκοπού των, άλλοι όμως, συλληφθέντες υπό των Τούρκων, ωδηγήθησαν προς τα μεσόγεια, πλείστοι δε τούτων εβασανίσθησαν και εφονεύθησαν, τα δε πτώματά των ερρίφθησαν εις τον ποταμόν Πυξίτην, όστις καθ’ όλον το διάστημα των εχθροπραξιών εξέφρασσε πτώματα αθώων χριστιανών.(7) Τα εγκαταλειφθέντα χωρία ελεηλατήθησαν, οι δε ναοί και τα νεκροταφεία εβεβηλώθησαν. Εις το χωρίον Θέρσα η οικογένεια του Αβραάμ Παρασκευόγλου εβιάσθη. Οι Ευστάθιος και Γεώργιος Πέτρογλους εσφαγιάσθησαν εις την άκραν του χωρίου. Ο ιερεύς της Κουνάκας Ιωάννης Χριστοφορίδης, ο υιός του Κωνσταντίνος και ο ιερεύς του χωρίου Γιαννάντων Ιωάννης Χρυσανθίδης εσφαγιάσθησαν. Ο ιερεύς της Σαχνόης, Κωνσταντίνος Καρθίδης εσφαγιάσθη βιασθείσης έμπροσθέν του της πρεσβυτέρας του. Οι ιερείς του Χορτοκοπίου Ιωάννης, Απόστολος και Συμεών απεβίωσαν ένεκα βασάνων φρικτών, ενώ ο ιερεύς του χωρίου Στάμα Σάββας Χριστοφορίδης και η οικογένειά του αποκλεισθέντες εντός της οικίας των απέθανον λόγω ασιτίας. Ο πρόεδρος του Χορτοκοπίου Κωνσταντίνος Ευγενίδης, βλέπων τα μέλη της οικογενείας του αναισχύντως να βιάζωνται, παρεφρόνησε.(8) Οι καταφυγόντες εις το σπήλαιον της Κουνάκας παρά τον βράχον Αγροτσάλ, ελπίζοντες να σωθούν από τα ρωσικά στρατεύματα, τα ευρισκόμενα εις απόστασιν 2 – 5 χλμ., δεν κατώρθωσαν να τα πλησιάσουν και επολιορκήθησαν. Μετά σθεναράν αντίστασιν τεσσάρων ημερών ηναγκάσθησαν να παραδοθούν, λαβόντες υπόσχεσιν ότι δεν θα εξοντωθούν. Με συνοδείαν ισχυράς φρουράς και ενώ μετεφέροντο εις το εσωτερικόν, καθ’ ην στιγμήν διήρχοντο την γέφυραν του ποταμού Πρύτανη εις την Κουνάκαν, 26 νεάνιδες αποσπασθείσαι ερρίφθησαν εντός του ορμητικού ποταμού (9) και επνίγησαν προτιμήσασαι τον ηρωικόν θάνατον αντί του εξανδραποδισμού και της επαισχύντου ατιμώσεως. Με την κατάρρευσιν του μετώπου και την άτακτον φυγήν του ρωσικού στρατού τον Φεβρουάριον του 1918, ένεκα της σημειωθείσης Οκτωβριανής επαναστάσεως, οι Τούρκοι ανακατέλαβον τας απολεσθείσας επαρχίας. Τότε ολόκληρα σώματα ατάκτων υπό τας διαταγάς του εν ενεργεία χιλιάρχου του τουρκικού στρατού Καχριμάν βέη περιεκύκλωσαν την επαρχίαν Ροδοπόλεως λεηλατήσαντα κατ’ αρχάς το τμήμα της Γαλίαινας και εν συνεχεία την υπόλοιπον χώραν, επιδοθέντα εις παν είδος αγριότητος και κτηνωδίας. Με ιδιαιτέραν βαναυσότητα και μανίαν ελεηλατήθησαν τα χωρία της Ματσούκας Σπέλια, Χαβά, Κοστορτός, Μουντανός και Κάτω Χορτοκόπιον. Ισοπεδώθησαν κυριολεκτικώς καταστραφέντα τα χωρία της Γαλίαινας Αρμενή, Κοτύλια, Λειβάδια, Τσοπανού, Βάλαινα, Μισαηλάντων, Μανδρανόη, Ρωμανού, Κουστουλάντων, Σειτανάντων, Ζίλμα, Τερμιζάντων, Ζαβρία και Κουταλά, με πληθυσμόν τεσσάρων περίπου χιλιάδων κατοίκων. Ελάχισται γυναίκες και παιδία κατώρθωσαν να διασωθούν καταφυγόντα εις Τραπεζούντα. Μετά την τραγικήν εξολόθρευσιν της Γαλίαινας οι Τούρκοι επέδραμον εις την Λιβεράν, έδραν της Μητροπόλεως, ένθα συνεκέντρωσαν άνω των 1500 κατοίκων εις το κέντρον του χωρίου, ίνα τους εκτοπίσουν, εις δε το Τζεβιζλίκ απεκεφάλισαν επτά χριστιανούς, τας κεφαλάς των οποίων εκάρφωσαν εις κοντούς και τας εξέθεσαν εις το κέντρον επί αρκετάς ημέρας.(10) Μετά την καταστροφήν των χωρίων της Γαλίαινας και της Ματσούκας ήρχισαν την απέλασιν των μικρών παιδίων ηλικίας έως 10 ετών. Αι σκηναί του αποχωρισμού μητέρων και παιδίων απερίγραπτοι θα παραμείνουν εσαεί, γεγονός τελείως απάνθρωπον και βάρβαρον, ασύλληπτον εις την διάνοιαν του ανθρώπου. Αι μητέρες των παιδίων έσφιγγον εις τας αγκάλας των τα μικρά παιδία, άτινα, κλαίοντα και οιμώζοντα, επ’ ουδενί λόγω ηδύναντο να απομακρυνθούν. Οι Τούρκοι χωροφύλακες, απολέσαντες και το ελάχιστον ίχνος ανθρωπισμού, εκτύπων διά του υποκοπάνου των όπλων των τας τραγικάς μητέρας και μόνον όταν αύται έπιπτον αναίσθητοι, απέσπων τα δυστυχή εκείνα πλάσματα από την μητρικήν αγκάλην, οδηγούντες αυτά εις το μαρτύριον. Εις το Τζεβισλίκ, εντός χώρου περιφραγμένου διά συρματοπλέγματος προς την οδόν, την οδηγούσαν εις το Ερζερούμ, περιέκλεισαν αθώους νέους μακράν των περιέργων βλεμμάτων οιουδήποτε ξένου, προφασιζόμενοι ότι είχον προσβληθή από χολέραν, διά να τους οδηγήσουν εις τον αποτρόπαιον θάνατον, εφόσον οι εισερχόμενοι εις τον επικατάρατον εκείνον χώρον ουδέποτε θα έβλεπον το φως της ημέρας, το φως της ζωής. Οι εξέχοντες του Τζεβιζλίκ Τούρκοι έντρομοι κατήλθον εις Τραπεζούντα διαμαρτυρόμενοι διά τα ανήκουστα ταύτα μέτρα, τονίζοντες εις τας αρχάς ότι «το Τζεβιζλίκ κράζει προς τον ουρανόν καθ’ ημών. Θα είμεθα καταδικασμένοι μεταξύ των εθνών».(11) Εις μάτην όμως διεμαρτύροντο, διότι αι διαταγαί, άνωθεν προερχόμεναι, την εξόντωσιν των Ελλήνων επεδίωκον και ήσαν ρηταί. Με την ανακατάληψιν της επαρχίας νέαι ταλαιπωρίαι ανέμενον τους κατοίκους αυτής. Βιαιοπραγίαι, αρπαγαί, λεηλασίαι και ατιμώσεις από τους επανακάμψαντας Τούρκους ήσαν φαινόμενα καθημερινά. Οι γονείς των επιστράτων ωδηγούντο εις το Τζεβιζλίκ, ίνα εξαναγκασθούν να αποκαλύψουν που κρύπτονται οι επίστρατοι, αποφεύγοντες την επιστράτευσιν. Γέροντες και γερόντισσαι βιαίως απεσπώντο από τας κλίνας των και ωδηγούντο από τους χωροφύλακας ξυλοκοπούμενοι ανηλεώς. Τα ανυπεράσπιστα ταύτα πλάσματα περιεφρόνει κατά τρόπον επονείδιστον η κρατική μέριμνα, καθ’ ην στιγμήν οι λησταί και οι παντός είδους φονείς έδρων ανενόχλητοι.(12) Η Γαλίαινα, υποστάσα τα πάνδεινα μετά την μεγάλην λεηλασίαν του Φεβρουαρίου 1918, καθ’ ην οι αιμοδιψείς τσέται ελεηλάτησαν πάντα, όσα οι κάτοικοι με την συνεχή τιμίαν των εργασίαν είχον αποκτήσει, υφίστατο τώρα και καθημερινάς λεηλασίας των γειτόνων κατοίκων της, οι οποίοι με απειλητικάς επιστολάς εζήτουν διάφορα είδη και μάλιστα εντός ωρισμένου απαιτητού χρόνου. Ταυτοχρόνως οι τσέται αφηνιάσαντες, λυμαινόμενοι την περιοχήν με φόνους και κλοπάς, περιήρχοντο τα χωρία μεθύοντες και αισχρολογούντες και εζήτουν γυναίκας και νεαράς παρθένους προς ατίμωσιν και εκβιασμόν. Αι νεάνιδες προ της φρικτής αυτής καταστάσεως είχον παύσει να βλέπουν το φως του ηλίου κρυπτόμεναι εις τα υπόγεια των οικιών, πλείσται δε εξ αυτών διέφυγον εις Τραπεζούντα δι’ ασφάλειαν. Διαβάστε εδώ: Γενοκτονία Ποντίων: Το μήνυμα του Προέδρου της Δημοκρατίας Εις το χωρίον Σειτανάντων μία μήτηρ, φυγαδεύσασα την κόρην της εξυλοκοπήθη ανηλεώς και μετά τέσσαρας ημέρας υπέκυψεν εις τα τραύματά της.(13) Την 8ην Ιανουαρίου 1919 πέντε ένοπλοι Τούρκοι επετέθησαν εις την οικίαν του 38ετούς Χαραλάμπου Κατάση εις το χωρίον Τσαγγαρή, συνέλαβον αυτόν και τον ετυφέκισαν, καθώς και την σύζυγόν του Κυριακήν μετά του 12ετούς υιού της Βασιλείου.(14) Η Αδελφότης Γαλιανιτών Τραπεζούντος, θέλουσα να ενισχύση τους δοκιμαζομένους συμπατριώτας της, προέβη εις διενέργειαν εράνου μεταξύ των ομογενών της Ρωσίας διά την ανακούφισίν των.(15) Η Ιερά μονή Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα απέστειλεν εις Ρωσίαν τον αρχιμανδρίτην Γρηγόριον, όστις συνεκέντρωσε 8.572 ρούβλια, εξ ων 4.572 διετέθησαν υπέρ της ταλαιπωρουμένης μονής, των υπολοίπων 4.000 διατεθέντων εις την Αδελφότητα Γαλιανιτών προς διανομήν εις τους πάσχοντας και έχοντας ανάγκην.(16) Αλλά και η κατάστασις εις την Ματσούκαν δεν ήτο καλή. Καί τούτο, διότι τον χειμώνα του 1918, εκτός των άλλων κακουχιών, φοβερά επιδημία γρίππης απεδεκάτισε τους εναπομείναντας κατοίκους. Εις την Λιβεράν η επιδημία εχαρακτηρίσθη χειροτέρα και αυτής της χολέρας και της πανώλης, με αποτέλεσμα και αυτοί οι ιερείς, ένεκα του προκληθέντος πανικού, να παύσουν να συνοδεύουν τους νεκρούς διά τον ενταφιασμόν των. Μοιραίως, οι νεκροί εθάπτοντο εντός των αυλών των οικιών, μιάς δε πρόσφυγος και τα εξ τέκνα της ενεταφιάσθησαν κάτωθι μιάς καρυδιάς χωρίς κανείς ιερεύς να παρευρεθή ψάλλων την νεκρώσιμον ακολουθίαν.(17) Αλλά και τα χωρία Δανίαχα, Χαμουρή, Σαχνόη, Σανογιά, Σπέλια, Μουντανός και Κοστορτός εις δεινήν οικονομικήν περιήλθον κατάστασιν. Οι κάτοικοί των ηναγκάσθησαν να πωλήσουν εις εξευτελιστικάς τιμάς τα απομείναντα υπάρχοντά των προς επιβίωσιν. (18) Οι κατά εκατοντάδας επιστρέφοντες πρόσφυγες εις τας εστίας των, ουδέν άλλο αντίκρυζον ή ερείπια, οι δε αγροί των ευρίσκοντο εις χείρας γειτόνων, οι οποίοι διά της βίας αφήρπασαν τας περιουσίας των κατακρατούντες αυτάς. Πάντα σχεδόν τα ελληνικά χωρία, άτινα είχον ευδοκιμήσει διά της εργασίας των με ηθικόν πλούτον, τον οποίον ουδείς εν τη Ανατολή λαός ηδύνατο να πλησιάση, κατέστησαν θλιβερά ερείπια, τόποι ερημικοί, άνευ ουδεμιάς περαιτέρω ελπίδος και προκοπής, τόποι απεχθείς, όπου εβασίλευεν ο θρήνος, ο όλεθρος και η συμφορά. Καί όμως τα χωρία ταύτα ήσαν πρότερον τόποι ευδαίμονες και ειρηνικοί καταστραφέντες υπό των βαναύσων κακούργων Τούρκων. Ήσαν πράγματι μία πολύτιμος πολιτιστική αρτηρία, διοχετεύουσα πανταχού την ελληνικήν ανδρείαν και λεβεντιάν. Οι Πόντιοι εκείνοι χωρικοί ήσαν οι Ακρίται του ελληνισμού οι κρατήσαντες σταθερά και αμόλυντα τα κάστρα της ελληνικής μεγαλοσύνης, καρτερούντες την πολύχρωμον της δόξης του ελληνισμού αυγήν, συνεχισταί του μυθικού των ηρωικού προγόνου Διγενή Ακρίτα. Τεράστιον ήτο το έργον το επιτελεσθέν της υπό την προεδρίαν του μητροπολίτου Τραπεζούντος Χρυσάνθου Επιτροπής Προσφύγων συσταθείσης από την πρώτην ημέραν της ρωσικής κατοχής, όταν τα κύματα του πολέμου εξέβρασαν εις την Τραπεζούντα χιλιάδας εμπεριστάτων ανθρώπων. Η Επιτροπή αύτη ειργάσθη με πραγματικήν αυταπάρνησιν επιχέουσα «οίνον και έλαιον» εις τα τραύματα του πολυπαθούς έθνους. Το σωτήριον τούτο έργον συνέδραμον και οι Πόντιοι του εξωτερικού από την Πετρούπολιν και το Βλαδιβοστόκ μέχρι της Μασσαλίας της Γαλλίας. Συνάμα και οι φιλότιμοι Τραπεζούντιοι και οι κάτοικοι των περιχώρων δεν έμειναν αδρανείς εις το φιλάνθρωπον τούτο έργον. Εγκαρδίως προσέφεραν παν ο,τι ηδύνατο ο καθείς, τρόφιμα, χρήματα, κλινοσκεπάσματα, σκεύη μαγειρικά, στέγην. Η Επιτροπή διεχειρίσθη ποσόν 340 χιλιάδων ρουβλίων και τρόφιμα αξίας 2 εκατομμυρίων ρουβλίων, προσφερθέντα υπό της ρωσικής κυβερνήσεως. Πάντες οι έχοντες ανάγκην περιθάλψεως ανεξαρτήτως φυλής και θρησκεύματος, Έλληνες, Τούρκοι, Αρμένιοι ενισχύθηκαν ανεξαιρέτως. Ιδρύθησαν υπ’ αυτής συσσίτια, σταθμοί πρώτων βοηθειών και ορφανοτροφεία. Σημαντικά ποσά διετέθησαν υπέρ των επαρχιών Χαλδίας, Ροδοπόλεως, Οινόης και Κερασούντος. Από τους 22.446 πρόσφυγας των επαρχιών Τραπεζούντος, Ροδοπόλεως, Χαλδίας, Νεοκαισαρείας και Κολωνίας 10.563 προήρχοντο εκ της επαρχίας Ροδοπόλεως, 7.376 εκ της Χαλδίας, 2.635 εκ των επαρχιών Νεοκαισαρείας και Κολωνίας και 1.822 εκ της επαρχίας Τραπεζούντος. Η Επιτροπή ενίσχυσε με τρόφιμα και χρηματικά βοηθήματα πολλούς πρόσφυγας και ενδεείς στρατιώτας εκ της Αμισού, της Πάφρας, του Καρα-χισάρ, του Ικονίου, της Προύσης, Αδριανουπόλεως, Ραιδεστού, Καλλιπόλεως, Δαρδανελλίων, Σμύρνης και Δαμασκού. Συνέστησε μάλιστα και Ελληνικόν Ορφανοτροφείον, διά την προστασίαν 130 ορφανών, ως και Αρμενικόν διά τα ορφανά των Αρμενίων, τα διασωθέντα από την σφαγήν. Διά το μέγα τούτο έργον της άπαντες οφείλομεν εθνικήν ευγνωμοσύνην εις τους ακαμάτους και ανιδιοτελείς εργάτας της Επιτροπής, αλλά και εις όσους αυθορμήτως ενίσχυσαν το έργον της, αποδεικνύοντες την ευγένειαν της ελληνικής φυλής. (19) 4. Η καταστροφή των τριών Πατριαρχικών και Σταυροπηγιακών μονών του Πόντου Τα τρία μεγάλα μοναστήρια του Πόντου, του Αγίου Ιωάννου Βαζελώνος, της Παναγίας Σουμελά και του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα, καθόλον το διάστημα της τουρκικής τυραννίας μεγίστας προσέφεραν υπηρεσίας διά την εθνικήν και θρησκευτικήν διάσωσιν του ελληνισμού. Ιδιαιτέρως δε η φιλάνθρωπος δράσις, την οποίαν ανέπτυξαν διά την ανακούφισιν των δεινώς χειμαζομένων κατοίκων της επαρχίας Ροδοπόλεως δεν ήτο δυνατόν να διαφύγη της προσοχής των Τούρκων. Ούτω κατά την διάρκειαν του πολέμου ευρέθη η κατάλληλος δι’ αυτούς ευκαιρία, ίνα εκδηλώσουν τα εχθρικά προς αυτά αισθήματά των. Μόνον η ιερά μονή Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα εγλύτωσεν από την καταστροφήν, περιελθούσα εις την ρωσικήν κατοχήν.(20) Δεινή όμως υπήρξεν η τύχη της ιεράς μονής της Παναγίας Σουμελά. Από της 9ης μέχρι της 19ης Απριλίου 1916 στρατιωτικά αποσπάσματα και ένοπλα σώματα ατάκτων επανειλημμένως επετέθησαν κατά της μονής, απαιτούντα την διάνοιξιν της πύλης της μονής και την παράδοσίν της εις αυτά. Μετά μίαν αποτυχούσαν επίθεσιν της 18ης Απριλίου, εδολοφόνησαν τους αγωγιάτας της μονής απειλήσαντες ότι θα μεταφέρουν τηλεβόλα διά την παραβίασιν της εισόδου της μονής. Οι πατέρες της μονής προ της καταστάσεως αυτής εγκαταλελειμμένοι και ανυπεράσπιστοι απεφάσισαν να φύγουν. Την νύκτα της 19ης Απριλίου, αποκρύψαντες τα κειμήλια της μονής, παρέλαβον την ιεράν εικόνα της Θεομήτορος και διασχίσαντες βαθύσκια δάση απαρατήρητοι διήλθον την γραμμήν του μετώπου φθάσαντες εις την κατεχομένην υπό των Ρώσων Λιβεράν και καταλύσαντες εις την Μητρόπολιν. Την επομένην, επανελθόντες οι Τούρκοι με ενισχύσεις, κατέλαβον την μονήν και εγκατέστησαν μεθοριακήν φρουράν. Ο διοικητής της φρουράς, αραβικής καταγωγής, δεν επέτρεψε την πλήρη λεηλασίαν της μονής. Εκλάπησαν όμως αι αργυραί κανδήλαι, οι τάπητες, τα κλινοσκεπάσματα και διάφορα άλλα υπάρχοντα. Ευτυχώς, δεν επετράπη η ανασκαφή θεμελίων προς ανακάλυψιν των κεκρυμμένων εις τας κρύπτας κειμηλίων και ούτω διεσώθησαν ταύτα. Την περίοδον αυτήν, τριμήνου διαρκείας, ελεηλατήθησαν και κατεστράφησαν και τα δύο γυναικεία μοναστήρια της Παναγίας Κρεμαστής και του Αγίου Ιωάννου Κουσπιδή, μετόχια των μονών Βαζελώνος και Σουμελά. Της πρώτης αι μοναχαί περιεπλανήθησαν εις τα δάση και κατέφυγον εις την περιφέρειαν της Άρδασας, της δε δευτέρας εγκαίρως κατέφυγον εις Λιβεράν.(21) Τραγική όμως ήτο η τύχη της ιεράς μονής του Τιμίου Προδρόμου Βαζελώνος. Οι πατέρες της μονής και οι 780 κάτοικοι της περιοχής, οι καταφυγόντες εκεί διά να προστατευθούν, διετάχθησαν από τον ταγματάρχην της φρουράς του σταθμού Καλογέρ-Χανί, της ευρισκομένης απέναντι της μονής, να την εγκαταλείψουν εντός τεσσάρων ωρών κατευθυνόμενοι προς την Αργυρούπολιν. Ο ηγούμενος αρχιμανδρίτης Γερβάσιος μετά του ιερομονάχου Νικοδήμου, συναντήσαντες τον ταγματάρχην, εζήτησαν να ακυρωθή η απόφασις, προβάλλοντες το διά σουλτανικών φιρμανίων ανενόχλητον και ακαταπάτητον δικαίωμα της μονής, αποπεμφθέντες με την απάντησιν ότι «τα φιρμάνια δεν ισχύουν προ των τηλεβόλων».(22) Συσκεφθέντες οι πατέρες και οι πρόκριτοι τότε απεφάσισαν οι νεότεροι των πατέρων και οι δυνάμενοι των λαικών να εγκαταλείψουν κρυφίως την μονήν, οι δε υπόλοιποι να ακολουθήσουν τας δοθείσας διαταγάς. Η απόφασις αύτη εκρίθη αναγκαία, ώστε, οιαδήποτε μερίς εσώζετο, να δύναται να επανδρώση την μονήν. Ούτω την νύκτα της 22ας προς την 23ην Απριλίου, οι πατέρες της μονής πλην του ηγουμένου Γερβασίου και του ιερομονάχου Νικοδήμου μετά τριακοσίων λαικών εγκατέλειψαν την μονήν, διαφυγόντες εις τα πέριξ δάση. Την πρωίαν οι υπόλοιποι μετά σωματικήν έρευναν μετεφέρθησαν εις το Χαμψήκιοι και την επομένην επορεύθησαν προς την Αργυρούπολιν. Αμέσως μετά την εκκένωσιν της μονής πλήθη Τούρκων εκ των πλησιοχώρων χωρίων εισώρμησαν εις την μονήν και φρικτώς την ελεηλάτησαν επί αρκετάς εβδομάδας. Παν ο,τι υπήρχε εις τον ναόν, το αρχειοφυλάκιον και τας κρύπτας ανακαλυφθέν εκλάπη και ο ναός απεγυμνώθη παντελώς. Το κειμηλιοφυλάκιον επυρπολήθη, τα δε βαρέα έπιπλα και αντικείμενα, τα μη δυνάμενα να μεταφερθούν κατεστράφησαν ολοσχερώς. Διεσώθησαν μόνον ελάχιστα κειμήλια ως ανάξια της τουρκικής προσοχής, ευρεθέντα αργότερον εντός της Βιβλιοθήκης της μονής. Πολυπληθείς συμμορίαι τσετών υπό τας διαταγάς του καταγόμενου εκ Θέρσας Εγιούπ – ζατέ πιρ αγά εξεχύθησαν εις τα πέριξ της μονής δάση προς καταδίωξιν των καταφυγόντων εις αυτά. Εντός τριών μηνών κατέσφαξαν 531 Έλληνας πολίτας και 11 ιερείς, κατατυραννήσαντες αυτούς με φρικτώτατον τρόπον. Μία των συμμοριών τούτων εντός του δάσους συνέλαβε τους Παναγιώτην Ιορδάνογλην εκ του χωρίου Θέρσα μετά της συζύγου και των τέκνων του, την εβδομηκοντούτιδα Παταλίναν μετά της θυγατρός της Σοφίας εκ του χωρίου Πεπάρζα, ως και την Κυριακήν Τσιρονίδου 22 ετών και τους ωδήγησεν εις την μονήν προς κακοποίησιν. Εντός της αυλής της μονής ετυφέκισαν τους Γεώργιον Γερίνογλην, Παναγιώτην Ιορδάνογλην και την Παταλίναν. Τας γυναίκας και τα παιδία απομονώσαντες εις τα δωμάτια του δευτέρου πατώματος και υπό τα βλέμματα παρισταμένων εκεί γυναικών και παιδίων εννέα κτηνάνθρωποι ο εις κατόπιν του άλλου εβίασαν την Κυριακήν Τσιρονίδου και αμέσως κατόπιν την απεκεφάλισαν. Κατά το διάστημα τούτο αι γυναίκες των δολοφονηθέντων, κατορθώσασαι να δραπετεύσουν και ακολουθούσαι τον ρούν του ποταμού Πρύτανη εισήλθον εις την ρωσικήν ζώνην αφιχθείσαι εις το Τζεβιζλίκ. Αλλοφρονήσασα εκεί η χήρα του Παναγιώτη Ιορδάνογλη οικτρώς απεβίωσε, η δε σύντροφός της, παραλαβούσα τα τέκνα της κατηυθύνθη εις Τραπεζούντα. Η θυγάτηρ της Παταλίνας Σοφία καθ’ ην στιγμήν ετυφεκίζετο η μήτηρ της, διαφυγούσα εις τα δαιδαλώδη κτίρια της μονής ανύψωσε το κάλυμμα της λεκάνης του ύδατος της κρήνης βυθισθείσα εντός του ψυχρού ύδατος, διά να ανακαλυφθή την μεσημβρίαν της επομένης ημιπαγωμένη από τρεις Έλληνας που έσπευσαν εις την μονήν και ούτως εσώθη.(23) Εις το προαύλιόν της εσφάχθη και ο ιερεύς της Θέρσας Κωνσταντίνος μετά τεσσάρων συγγενών του και όπισθεν της μονής άλλοι τριάκοντα Έλληνες.(24) Ο Ροδοπόλεως Κύριλλος εις έκθεσίν του διά τα τραγικά γεγονότα της μονής έγραψε προς το Πατριαρχείον: «Φρίττει ο νούς του ανθρώπου διά τας διαπραχθείσας φρικαλεότητας και τον αριθμόν των θυμάτων, ανερχομένων εις 487 ψυχάς, αίτινες εύρον οικτρόν θάνατον εν τοις όρεσι, τοις σπηλαίοις και ταίς οπαίς της γης, όπου εκρύβησαν, ίνα αποφύγωσι την δολοφόνον μάχαιραν των σφαγέων. Μεταξύ των δολοφονηθέντων τούτων θυμάτων κατατάσσονται άλλαι 14 νεάνιδες κόραι, αίτινες, φεύγουσαι τον βαρύν πέλεκυν του δημίου, κατέφυγον, ως εις άσυλον θρησκευτικόν, εις την διαληφθείσαν ιεράν μονήν του Βαζελώνος, οπόθεν οι τύραννοι ούτοι, αφού απήγαγον τους φιλησύχους πατέρας της μονής αιχμαλώτους, προέβησαν ούτοι εις κορεσμόν των σωματικών αυτών ηδονών, βία ατιμάσαντες τας παρθένους ταύτας, ων τελευταίον, αφού απέκοψαν τους μαστούς και τας κεφαλάς, αφήκαν τα πτώματα και απήλθον».(25) Οι ληστεύσαντες τας μονάς επώλουν ελευθέρως κειμήλια, χειρόγραφα μεγάλης αξίας, άμφια και ιερά σκεύη. Εις χείρας των Τούρκων περιεφέρετο αρχιερατική μίτρα, την οποίαν, χλευάζοντες εις το Διοικητήριον της Αργυρουπόλεως, επέθετον διάφοροι επί της κεφαλής των.(26) Μετά την πλήρη κατάληψιν υπό των ρωσικών στρατευμάτων των επαρχιών Ροδοπόλεως και Χαλδίας, γενομένην την 5ην Ιουλίου 1916, οι εκτοπισθέντες κάτοικοι επανήλθον εις τα κατεστραμμένα χωρία των και επεδόθησαν εις την επούλωσιν των πληγών των. Επέστρεψαν επίσης και οι πατέρες των μονών, συνεχίζοντες το μέγα φιλανθρωπικόν αυτών έργον, συντηρούντες τους περιοίκους χριστιανικούς πληθυσμούς και προφυλάσσοντες αυτούς όσον ηδύναντο από τας επιδρομάς των τσετών. Μετά την καταρρεύσιν όμως του μετώπου και την οπισθοχώρησιν των ρωσικών στρατευμάτων, αι μεν γυναικείαι μοναί και πάλιν παρέμειναν έρημοι, εις δε τας μονάς Σουμελά και Βαζελώνος απέμειναν 5 μοναχοί εις εκάστην. Εκ των κατοίκων πέντε περίπου χιλιάδες κατέφυγον εις Ρωσίαν, φοβούμενοι τα αντίποινα των Τούρκων.(27) Η μονή Βαζελώνος καθιέρωσε μνημόσυνον διά τα θύματα της επαρχίας, όπερ επετελείτο μετά πάσης επισημότητος.(28) Συμφώνως με τον αρχιμανδρίτην Πανάρετον Τοπαλίδην, κατά την διάρκειαν του πολέμου εκ της επαρχίας Ροδοπόλεως εξετοπίσθησαν υπό των Τούρκων 4.579 εις την επαρχίαν Χαλδίας, εννέα χιλιάδες πεντακόσιοι κατέφυγον εις Τραπεζούντα, εκ δε των εκτοπισθέντων 1.306 απέθανον από κακουχίας ως και έτεροι 592 εξ ων ένδεκα ιερείς εσφάγησαν εις τα δάση. Μετά την ανακατάληψιν της επαρχίας υπό των Τούρκων 4.862 εδιώχθησαν εις Ρωσίαν, ενώ 18.110 δυστυχείς παρέμειναν εις τας εστίας των ταλαιπωρούμενοι και κακουχούμενοι από τα άτακτα στίφη των τσετών. Εκ των εκτοπισθέντων κατοίκων του Πόντου οι της επαρχίας αυτής είχον τας μικροτέρας απωλείας, διότι διεσπάρησαν εις τα μη εκτοπισθέντα χωρία της Άρδασας και Αργυρουπόλεως και η εξορία των διήρκεσε τρεις μόνον μήνας.(29) Την 30ην Ιανουαρίου 1923 υπεγράφη εις την Λωζάνην η σύμβασις περί ανταλλαγής των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.(30) Δι’ ενός κειμένου λακωνικού με την ψυχράν διατύπωσιν ωρισμένων διατάξεων εκρίθη η τύχη του υποδούλου ελληνισμού του μικρασιατικού χώρου και αι χώραι εκείναι, αίτινες επί χιλιετίας υπήρξαν κοιτίδες του εθνικού μας βίου, μεγαλείου και πολιτισμού του αυτοδημιουργήτου ελληνισμού κατεδικάσθησαν εις ερήμωσιν. Αι παντός είδους ατιμώσεις, αι σφαγαί και οι εξανδραποδισμοί και οι επαχθείς διωγμοί, τους οποίους υπέστησαν οι Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας ενομιμοποιήθησαν. Οι τάφοι και τα σεβάσματα των πατέρων μας εσυλήθησαν, εγκατελείφθησαν. Εστίαι πολιτιστικαί, όπου επί χιλιετηρίδας έκαιεν άσβεστος η φλοξ της ελληνικής ιδέας και τιμής κατεπατήθησαν, απετεφρώθησαν. Η ακμή της ζωής και τα σκιρτήματα της ανθήσεως του ελληνικού πολιτισμού και της προόδου εσβέσθησαν. Ο υπόδουλος ελληνισμός εγκατέλειψε τα πατρώα εδάφη του, εκεί όπου έλαμψεν ως φαεινός αστήρ εν μέσω βαρβάρων λαών και δέσμιος πλέον, πλήρης συντριμμάτων ωδηγήθη έξω των ορίων του. Μέχρι της σήμερον αι ψυχαί όλων αυτών των αμώμων θυμάτων, άτινα ο κοχλασμός των παθών και ο τυφών της λύσσης των ανιέρων εχθρών του Γένους συνέτριψεν εις βράχους, κατέπνιξεν εις την θάλασσαν και τους ποταμούς του Πόντου, έρριψεν ως παίγνιον εις τας βασάνους της εξορίας εν μέσω χαραδρών των βαθυσκίων ποντιακών ορέων επωδύνως, ανήσυχοι πλέον πτερουγίζουν ανά τους θόλους του ουρανού και επιμόνως δονούν τας Πύλας του, ζητούσαι την επανόρθωσιν των εγκλημάτων των αιμοσταγών Τούρκων και την αποκατάστασιν της δικαιοσύνης. Ο Τούρκος διανοούμενος Ali Ertem, ο διαμένων εις την Φραγκφούρτην της Γερμανίας, πρόεδρος του «Συλλόγου ενάντια στη γενοκτονία», το 2002, προλογίζων το 14τομον έργον του καθηγητού Κωνσταντίνου Φωτιάδη «Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου» χαρακτηριστικώς γράφει τα εξής : «Θα αποδοθεί δικαιοσύνη ή θα συνεχίσει η ανθρωπότητα να κάνει λάθη; Ο καθηγητής κ. Φωτιάδης με παρακάλεσε, ως Τούρκο υποστηρικτή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να προλογίσω την 14τομη τεκμηρίωση, η οποία αποδεικνύει λεπτομερώς τη γενοκτονία των Ελληνοποντίων. Δεν μου είναι εύκολο να ανταποκριθώ δίκαια σε αυτή την πρόκληση. Διότι τη χώρα εκείνη την οποία οι κυρίαρχοι μετέτρεψαν σε λαϊκό νεκροταφείο και της έδωσαν το όνομα “τουρκική” πατρίδα, η ανθρωπότητα και η ανθρωπιά την απαρνήθηκαν εδώ και 100 χρόνια. Στην καταστροφή του Α΄ παγκοσμίου πολέμου ο “πολιτισμένος κόσμος” αγνόησε τις κραυγές βοήθειας των Ποντίων, όπως δεν έλαβε υπόψη του και αυτές των Αρμενίων και των Αραμαίων – Ασσυρίων. Γι’ αυτό και τους εκτέλεσαν μαζικώς και τους εκδίωξαν απ’ την ιστορική τους πατρίδα. Γι’ αυτό έως σήμερα είναι αναγκασμένοι να υφίστανται τις συνέπειες των ματωμένων πληγών τους. Γι’ αυτό οι επιζώντες του ατιμασμένου και βασανισμένου αυτού λαού πρέπει να σιωπούν στην “τουρκική” πατρίδα. Ούτε καν τους νεκρούς τους δεν μπορούν να πενθήσουν. Καί οι εξόριστοι πρέπει να βασανίζουν τη συνείδησή τους με το ψυχικό τραύμα και τη νοσταλγία της χαμένης πατρίδας… Η στάση αυτή του κράτους στην Τουρκία προωθεί την κοινωνική κατάπτωση και καταστρέφει το μέλλον μας. Γιά να διατηρηθεί η στηριζόμενη στο έγκλημα της γενοκτονίας εξουσία, χρησιμοποιούνται ως μέσα η παραποίηση της Ιστορίας, σε ορισμένες περιπτώσεις η μαζική τρομοκρατία (πογκρόμ) καθοδηγούμενη από το κράτος, εκβιασμοί και απειλές. M’ αυτό τον τρόπο ανοίγεται ο δρόμος για νέα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας μέχρι και για νέες γενοκτονίες…. Η εξόντωση των χριστιανικών λαών που βρίσκονταν υπό την τουρκική κυριαρχία ολοκληρώθηκε σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση από το 1912 ως το 1918 οι Νεότουρκοι έσφαξαν 1,5 εκατομμύριο Αρμενίους, 500.000 Αραμαίους-Ασσυρίους και πάνω από 750.000 Έλληνες από την Ανατολική Θράκη, την Ιωνία, τον Πόντο και την Καππαδοκία. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε μετά από τη συνθηκολόγηση της οθωμανικής αυτοκρατορίας και διήρκεσε μέχρι το 1922 (σε κάποια μέρη, όπως στον Πόντο, μέχρι και το 1924)…. Η τουρκική δημοκρατία ως νόμιμος διάδοχος της οθωμανικής αυτοκρατορίας έχει την ηθική, πολιτική και νομική ευθύνη για τα εγκλήματα των Νεοτούρκων, έστω κι αν προσπαθεί να αποποιηθεί την ευθύνη, αρνούμενη την πραγματικότητα, και μάλιστα όταν, αντιθέτως, τιμά τους βασικούς υπεύθυνους ως “επιφανείς Τούρκους” και τους διορίζει σε ανώτατα δημόσια αξιώματα. Τα οστά των παραγγελιοδοτών της γενοκτονίας Ταλαάτ πασά και Εμβέρ πασά μεταφέρθηκαν από τη Γερμανία και το Τατζικιστάν στην Τουρκία και με κρατικές τελετουργίες κηδεύτηκαν σε επιτάφια μνημεία που είχαν ανεγερθεί ειδικά γι’ αυτούς. Σχεδόν σε όλες τις μεγαλουπόλεις της Τουρκίας οι δημόσιοι χώροι, οι λεωφόροι, τα σχολεία, οι χώροι στάθμευσης αυτοκινήτων κλπ. φέρουν το όνομα ενός από τους κύριους υπευθύνους της γενοκτονίας. Χαρακτηριστική περίπτωση γι’ αυτήν την προσωπολατρία (Heldenkult) μαζικών δολοφόνων αποτελεί ο Τοπάλ Οσμάν. Ο νεότουρκος ηγέτης των συμμοριών (cetebas) “ Οσμάν ο κουτσός / παράλυτος”, από τον οποίο το στρατιωτικό δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης ήθελε να ζητήσει το λόγο για τα εγκλήματα εναντίον των Αρμενίων και Ελλήνων, αναγορεύτηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ σε διοικητή της σωματοφυλακής του και το 1920 ο στρατηγός Καραμπεκίρ του ανέθεσε την επιχείρηση αποδεκατισμού των Αρμενίων. Μετά τη δολοφονία του βουλευτή της Τραπεζούντας Αλή Σουκρού, το ποτήρι είχε ήδη ξεχειλίσει και οι κεμαλικοί απαλλάχθηκαν από αυτό το δοξομανές όργανο της δικής τους πολιτικής της εξολόθρευσης. Ο Τοπάλ Οσμάν σκοτώθηκε σε μία α¬νταλλαγή πυρών με μία στρατιωτική μονάδα, η οποία προσπάθησε να τον συλλάβει. Τον Μάρτιο του 1923 έβγαλαν το πτώμα από τον τάφο και το κρέμασαν συμβολικά μπροστά από το τουρκικό κοινοβούλιο. Παρ’ όλα αυτάο τέως διευθυντής της χούντας, στρατηγός Κενάν Εβρέν, ανήγειρε στην Κερασούντα, εκεί όπου ο Τοπάλ Οσμάν το 1919/20 επέβαλε κυριαρχία τρόμου, ένα μνημείο, τα εγκαίνια του οποίου έγιναν στις 19 Ιουνίου 1983. Με τέτοιου είδους χειρονομίες το τουρκικό κράτος επιβεβαιώνει επισήμως ότι είναι όχι μόνο ο ιστορικός διάδοχος αλλά και η πολιτικο-ιδεολογική συνέχεια του νεοτουρκικού καθεστώτος…. Γι’ αυτό είναι αδύνατο, δίχως πίεση της δημοκρατικής διεθνούς κοινής γνώμης, χωρίς διεθνή υποστήριξη των δημοκρατικών δυνάμεων στην Τουρκία και το εξωτερικό να σπάσει αυτό το ταμπού. Γι’ αυτό παρακαλούμε όλους τους δημοκρατικο-προοδευτικούς θεσμούς και προσωπικότητες να στηρίξουν την επιθυμία μας, δηλαδή την απαίτηση για αναγνώριση της γενοκτονίας και την απαίτηση για δικαιοσύνη και δίκαιο σ’ αυτούς που το δικαιούνται».(31) Ο Μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος εις τον επίλογον του περισπουδάστου έργου του, «Η Εκκλησία Τραπεζούντος», αναφέρει τα εξής διά τα αίτια της μικρασιατικής λαίλαπος, με τα οποία και κλείομεν την παρούσαν μελέτην μας: «Υπό την ένοχον αδιαφορίαν της χριστιανικής Δύσεως εν έτει 1453 έπεσεν η Κωνσταντινούπολις και εν έτει 1461 η Τραπεζούς και κατεστράφη ολόκληρος ακμαίος πολιτισμός. Τη ενόχω συνεργία δύο μεγάλων χριστιανικών Δυνάμεων της Δύσεως, της Γερμανίας και της Αυστρίας κατά τα έτη 1914-1918 εσφάγη υπό των Νεοτούρκων ολόκληρον έθνος, το Αρμενικόν και εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων βιαίως απεσπάσθησαν από των εστιών αυτών και απέθανον εν τη εξορία. Τη ενόχω συνεργία των συμμάχων χριστιανικών Δυνάμεων της Δύσεως κατά τα έτη 1919-1922 το εθνικόν κίνημα των Τούρκων του Μουσταφά Κεμάλ πασά συνεπλήρωσε το έργον των Νεοτούρκων και κατά εκατοντάδας απηγχονίζοντο Έλληνες κληρικοί και πρόκριτοι του Πόντου, εν οις και ο αντιπρόσωπος της μητροπόλεως Τραπεζούντος αείμνηστος Ματθαίος Κωφίδης, ενώ χιλιάδες άλλαι στρατευσίμων νέων κατεδικάζοντο εις τον διά της πείνης και των ταλαιπωριών θάνατον εν τη εξορία. Καί επήλθε κατά Αύγουστον του 1922 η Μικρασιατική καταστροφή και επηκολούθησεν εν έτει 1923 η ανταλλαγή των πληθυσμών και η εντεύθεν ερήμωσις Πόντου, Μικράς Ασίας και Θράκης και η καταστροφή ολοκλήρου χριστιανικού πολιτισμού. Καί εσβέσθη η Εκκλησία Τραπεζούντος “και κληρονομία ημών μετεστράφη αλλοτρίοις, οι οίκοι ημών ξένοις. Οδοί Τραπεζούντος πενθούσι παρά το μη είναι ερχομένους εν εορτή ̇ πάσαι αι πύλαι αυτής ηφανισμέναι, οι ιερείς αυτής αναστενάζουσι, και αυτή πικραινομένη εν εαυτή … Οι παραπορευόμενοι οδόν επιστρέψατε και ίδετε ει έστιν άλγος κατά το άλγος μου, ο εγενήθη”».(32) † Ο ΔΡΑΜΑΣ ΠΑΥΛΟΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 1. Γεωργίου Βαλαβάνη, Σύγχρονος γενική ιστορία του Πόντου, Α΄ 1925, Β΄ Θεσσ/νίκη 1986, σ. 57. 2. Αρχιμ. Παναρέτου Κ. Τοπαλίδου, Ο Πόντος ανά τους αιώνας, Δράμα 1929, σ. 176-177. 3. ο.π., σ. 181. 4. ο.π., σ. 225. 5. Γεωργίου Βαλαβάνη, ο.π., σ. 23-24. 6. ο.π., σ. 101-102. 7. Οικουμενικού Πατριαρχείου, Μαύρη βίβλος διωγμών και μαρτυρίων του εν Τουρκία ελληνισμού (1914-1918), Εν Κωνσταντινουπόλει 1919, σ. 264-268. 8. ο.π., σ. 266-267. 9. Αρχιμ. Παναρέτου Κ. Τοπαλίδου, ο.π., σ. 185. 10. Γεωργίου Βαλαβάνη, ο.π., σ. 105. 11. ο.π., σ. 109. 12. Εφημ. «Εποχή», 18-12-1918, φ. 16. 13. ο.π., 31-12-1918, φ. 19. 14. ο.π., 11-1-1919, φ. 22. 15. ο.π., 16-2-1919, φ. 34. 16. ο.π., 14-5-1919, φ. 69. 17. ο.π., 24-12-1918,φ. 18. 18. ο.π., 2-3-1919, φ. 40. 19. ο.π., 19-2-1919, φ. 35. 20. Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο.π., σ. 269. 21. Αρχιμ. Παναρέτου Κ. Τοπαλίδου, ο.π., σ. 188. 22. ο.π., σ. 186. 23. ο.π., σ. 187. 24. Ο γράφων την 24ην Ιουνίου 1997, με άλλους προσκυνητάς, επεχείρησε να τελέση θείαν λειτουργίαν και μνημόσυνον εις τα ερείπια του καθολικού της μονής Βαζελώνος υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των μαρτύρων πατέρων μας. Δυστυχώς κατά την ώραν της προετοιμασίας απόσπασμα τουρκικού στρατού απηγόρευσε την τέλεσίν της με διαταγήν να μας εξώση βιαίως εκείθεν. Κατόπιν παρακλήσεων ετελέσαμεν τρισάγιον εις το εκτός των τειχών της μονής παρεκκλήσιον Προφήτου Ηλίου. 25. Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο.π., σ. 272. 26. Γεωργίου Βαλαβάνη, ο.π., σ. 102. 27. Αρχιμ. Παναρέτου Κ. Τοπαλίδου, ο.π., σ. 189. 28. Εις την «Εποχήν» υπάρχει η εξής δημοσίευσις (φ. 67/9-5-1919), αποδεικνύουσα το υψηλόν εθνικόν φρόνημα των πατέρων της μονής και του ελληνισμού των επαρχιών Ροδοπόλεως και Τραπεζούντος κατά τα δύσκολα εκείνα έτη : «Την παρελθούσαν Κυριακήν 5ην Μαΐου, ετελέσθη εν τη Ιερά Μονή Βαζελώνος το από του 1917 καθιερωθέν ετήσιον αρχιερατικόν μνημόσυνον υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των απ’ αιώνων, και κατά τον τελευταίον τετραετή διωγμόν μαρτυρησάντων ομογενών. Πυκνόν εκκλησίασμα, σπεύσαν εκ των πέριξ χωρίων, επλήρωσε τον ναόν της μονής. Της τελετής προεξήρχεν ο πανιερώτατος μητροπολίτης Ροδοπόλεως κ. Κύριλλος, έχων συλλειτουργούς τον πανοσιολογιώτατον αρχιμανδρίτην της μονής Πανάρετον, τον ιερομόναχον Θεόφιλον και τους ιερείς Ιωάννην και Ευστάθιον. Ρίγη συγκινήσεως κατέλαβον τα πλήθη, όταν επί της Βασιλικής Πύλης ο αρχιερεύς, δεχόμενος τα Τίμια Δώρα, εμνημόνευσε των προαπελθόντων βασιλέων, πατριαρχών… και πάντων των εν όρεσι και σπηλαίοις και εν θαλάσση εκ διωγμών και κακώσεων και πυρός και σιδήρου τελειωθέντων εθνομαρτύρων. Την στιγμήν εκείνην παρήλασαν προ των ομμάτων του εκκλησιάσματος, ως εν κινηματογραφική ταινία τα ανήκουστα δεινά και αι αφάνταστοι κακώσεις μυριάδων Ελλήνων, οι οποίοι εθανατώθησαν διά την ιδέαν της υποστάσεως της φυλής των, αλλ’ αποτελούσι την ισχυροτέραν στρατιάν του μέλλοντος εν τη υπερασπίσει αυτής της ιδέας. Την επιμνημόσυνον ακολουθίαν έψαλλον εμμελώς οι εκ των πατέρων της μονής αρχιμ. Ανανίας και Κωνστάντιος ιερομόναχος. Το πλήθος απήλθε συγκεκινημένον και ρίπτον τον λίθον του αναθέματος κατά των οργάνων των διωγμών. Εκ του γραφείου της μονής». 29. Αρχιμ. Παναρέτου Κ. Τοπαλίδου, ο.π., σ. 189. 30. Πλήρες το κείμενο της συμβάσεως βλ. εις Κ.Τσιτσελίκη, Η ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών, Πτυχές μιάς εθνικής συγκρούσης, Εκδόσεις Κριτική, Αθήνα 2006, σ. 557-571. 31. Κωνσταντίνου Φωτιάδη, Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, Θεσσαλονίκη 2002, τόμος 1ος, σ. 13-24. 32. Χρυσάνθου, μητροπολίτου Τραπεζούντος, Η Εκκλησία Τραπεζούντος, Αθήναι 1933, σ. 782.