Tuesday, 24 April 2018

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΨΕΥΔΟΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΝΙΚΟΛΑΟΝ ΑΠΟ 2/15.3.2004

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΧΡ. ΓΚΟΥΤΖΙΔΗΣ ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ Θεολόγος Καθηγητής Παιωνίου 42, 104 40 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῆ 2/15.3.04 Τηλ. 210 8837384 Πρός τόν Σεβασμιώτατον κ. Νικόλαον Μεσσιακάρην (῾Οδός Σαμψοῦντος 54, 18451 Νίκαια Πειραιῶς) Σεβασμιώτατε κ. Νικόλαε, διά τῆς παρούσης ἀνοικτῆς ἐπιστολῆς μου, καί ὑπό τήν ἰδιότητα τοῦ πιστοῦ μέλους τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, καθώς καί τοῦ ἱδρυτικοῦ μέλους τοῦ ῾Ιεροῦ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου τῶν Κληρικῶν (ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ), ἀλλά καί τοῦ ἐπί τρεῖς συναπτάς δεκαετίας θεολογικοῦ Συμβούλου τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἐργάτου εἰς τόν ῾Ιερόν τῆς ᾿Εκκλησίας ᾿Αγῶνα, αἰσθάνομαι ὑποχρέωσιν και καθῆκον νά σᾶς ἀπευθύνω, τα κάτωθι, μέ ἀφορμήν τήν ἀπό τοῦ παρελθόντος ἔτους πορείαν σας, ἐσχάτως δέ καί διά τήν κατάληψιν τοῦ ἐνοριακοῦ Ναοῦ ῾Αγίας Τριάδος Κάτω ῾Ηλιουπόλεως. Α' Γνωριζόμεθα προσωπικῶς ἀπό τήν δεκαετίαν τοῦ 1960, ἀφοῦ ἐπί τι διάστημα συγκατοικήσαμεν εἰς ἐκεῖνο τό ἐν Περιστερίῳ ὑποτυπῶδες Οἰκοτροφεῖον, ἀλλά καί εἰς τήν συνέχειαν εἴχομεν στενήν ἐπικοινωνίαν καί συνεργασίαν, σεῖς μέν ὡς ῾Ιερεύς, κατόπιν δέ καί ὡς ᾿Επίσκοπος, ἡ δέ ἐλαχιστότης μου ὑπό τάς ἀνωτέρω προαναφερθείσας ἰδιότητας. Κατά τήν μακροχρόνιον ἐπικοινωνίαν μας καί συνεργασίαν ἐν τῷ κοινῷ ἀγῶνι, ἕκαστος ἀπό τῆς θέσεώς του καί πάντως ἀμφότεροι ὡς μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀμοιβαίως (;) ἠνέχθημεν καί ἐκαλύψαμεν ὁ εἷς τάς ἀδυναμίας καί ἀτελείας τοῦ ἄλλου, κατά τό τοῦ Κυρίου "ἀλλήλων τά βάρη βαστάζετε", ἐνῶ προσεπαθήσαμεν καί ἐκαλλιεργήσαμεν ποικιλοτρόπως τήν ἀγωνιστικότητα, ἀλλά καί τήν ἀγάπην καί τήν εἰρήνην καί τήν ἑνότητα ἐπεδιώξαμεν. Τό 1971, πιστεύω, ὅτι ἐτηρήσατε καλήν στάσιν ἔναντι τοῦ θέματος τῆς λεγομένης "χειροθεσίας", κατ᾿ ἐκείνην δέ τήν ἐπίσημον συνεδρίαν τῆς 18.10.1971 κατηλέγξατε τόν ἀποθανόντα Καλλιόπιον Γιαννακουλόπουλον, ὁ ὁποῖος λάθρᾳ, διά τοῦ τότε Κορινθίας Καλλίστου, εἰσεχώρησεν ὡς ἐγκάθετος τῶν Φλωρινικῶν, εἰς τόν χῶρον τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Καί κατόπιν, ὅμως, καί μέχρι τό 1974, ὅσον καλῶς ἐνθυμοῦμαι, ἐπίσης ἐτηρήσατε ὀρθόδοξον στάσιν, τόσον διά τό θέμα τῆς ἑνώσεως μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς, ὅσον καί διά τήν λεγομένην "χειροθεσίαν". Δηλαδή, διετυπώσατε τάς ἐπιφυλάξεις σας, κατά πόσον ἐκείνη ἡ ἕνωσις εἶχε γίνει Κανονικῶς καί ᾿Ορθοδόξως, καί ἰδιαιτέρως πῶς οἰκονομήθη καί πῶς ἔγινε δεκτή καί ἡ λεγομένη "χειροθεσία". ᾿Ενθυμοῦμαι ὅτι ὅταν ἦλθεν εἰς φῶς ἡ κατ᾿ ἀρχάς ἀποκρυβεῖσα ὑπό τῆς ᾿Εξαρχίας ἀντιφατική καί βλάσφημος ᾿Απόφασις τῶν Ρώσων, ἀντεδράσατε σθεναρῶς, καί ἐπιέσατε τούς ᾿Αρχιερεῖς νά ζητήσουν ἐξηγήσεις ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς. ῎Ετσι προέκυψαν προφορικαί καί γραπταί δηλώσεις, ὡς καί ἐκείνη ἡ ἀπό 30.9.74 τοῦ τότε Μητροπολίτου Φιλαρέτου (τοῦ Προέδρου τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς), μέ τήν ὁποία διεβεβαίωνε, ὅτι ἡ λεγομένη "χειροθεσία" ἦτο μία οὐχί οὐσιώδης, ἀλλά ἀπολύτως ἐξωτερική τυπική πράξις, ἡ ὁποία δέν ἔθιγε τάς χειροτονίας, οὔτε τοῦ 1935, οὔτε τοῦ 1948. Μέ τάς ἐνεργείας ἐκείνας, οὐσίᾳ ἠκυρώνετο καί ἠχρηστεύετο καί ἡ μηδέποτε ἀναγνωρισθεῖσα ἤ ἐφαρμοσθεῖσα ἀντιφατική καί ἀνόητος σχετική πρᾶξις τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία τῆς ἐπεβλήθη ἀπό τό τότε γνωστό παρασυνοδικό Φλωρινοαμερικάνικο παρασκήνιο. Δέν μπορῶ, λοιπόν, νά μήν ὁμολογήσω, ὅτι μέχρις ἐδῶ, ἐπεδείξατε πραγματικόν ζῆλον καθώς καί ὡς μέλος τῆς ᾿Εξαρχίας, ἡ ὁποία μετέβη εἰς τήν ᾿Αμερικήν διά νά ἐλέγξητε κατά πόσον ἡ Σύνοδος τῶν Ρώσων τῆς διασπορᾶς ἀπεδέχθη καί ἐτήρει τήν ᾿Εκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί τί ἦτο αὕτη ἡ λεγομένη "χειροθεσία" κλπ. Παρά ταῦτα, ὁ τότε Κορινθίας Κάλλιστος, μετά τινα ἔτη ὑπαναχωρήσας, ἀπεδέχθη τήν λεγομένην "χειροθεσίαν" ὡς ἐπί σχισματικοῦ, διό τό 1977 ὡς βλάσφημος καθηρέθη. Τήν ἐν λόγῳ ἱστορικήν ἀπόφασιν τῆς Καθαιρέσεως τοῦ Καλλίστου ὑπεγράψατε ὡς Συνοδικός ᾿Αρχιερεύς καί ἐσεῖς, ὅπως προηγουμένως εἴχατε ὑπογράψει καί τήν διακοπήν τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου. ῾Επομένως ἡ καθαιρετική πρᾶξις, κατά τοῦ ἐπιόρκου καί πεπτωκότος τότε Κορινθίας Καλλίστου, ἐγένετο διότι ὑπαναχωρήσας, ἀνήρεσεν τήν πρώτην ἐν ὠμοφορίῳ καί ἐπιτραχηλίῳ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ - ΔΗΛΩΣΙΝ ὡς μέλος τῆς ᾿Εξαρχίας τοῦ Σεπτεμβρίου τοῦ 1971, καταστάς βλάσφημος κατά τε τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς του Διαδοχῆς. * Τήν ἰδίαν ὅμως ἀκριβῶς περίοδον σᾶς εἶχε μηνύσει εἰς τά Ποινικά Δικαστήρια ὁ τότε νεοημερολογίτης ᾿Επίσκοπος Πειραιῶς Χρυσόστομος Ταβλαδουράκης, μέ τήν κατηγορίαν ὅτι "ἀντιποιεῖσθε λειτούργημα ᾿Ορθοδόξου καί Κανονικοῦ ᾿Επισκόπου. Κατ᾿ αὐτόν, ὡς "παλαιοημερολογίτης" καί ἕλκων τήν ᾿Αποστολικήν σας Διαδοχήν ἐκ τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί τοῦ 1948, ἀλλά καί ὡς "σχισματικός" διότι ἀνήκετε εἰς τό "παλαιοημερολογιτικόν σχίσμα τό ὁποῖον ἐδημιούργησε τό 1937 ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος", εἴχατε (πάντα κατ᾿ αὐτόν) ἄκυρον τήν ᾿Αρχιερωσύνην. Διά τόν λόγον αὐτόν ἐζήτει ἀπό τό δικαστήριον τήν ποινικήν δίωξίν σας, καί τήν κατάργησίν σας. Τότε, δημοσίως, ἀλλά καί προσωπικῶς, μᾶς διεβεβαιώνατε, ὅτι ἀνακρινόμενος ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου τῶν Πλημμελειοδικῶν ὡμολογήσατε ὅτι εἶσθε ᾿Επίσκοπος τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί ἔχετε ἔγκυρον καί πλήρη τήν χειροτονίαν, διαδοχικῶς ἐκ τῶν Κανονικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948. Μάλιστα ἐσεμνύνεσθε καί ὅτι εἷς ἐκ τῶν ᾿Εφετῶν (ἤ Εἰσαγγελέων) ἐσηκώθη καί σᾶς συνεχάρη διά τήν ὁμολογίαν σας αὐτήν, καί ὅτι τελικά ἡ ὑπόθεσίς σας δέν ἔφθασε κἄν εἰς τό ἀκροατήριο, ἀλλά ἀπηλλάγητε τῆς διώξεως διά Βουλεύματος. ῎Ετσι ἐπί ἔτη ἐπανηγυρίζατε καί ἐκαυχᾶσθε διά νίκην ἐξαισίαν καί πρωτοφανῆ, τήν ὁποίαν τότε δέν εἴχομεν λόγον νά ἀμφισβητήσωμεν. Πάντως μέχρι τό ἔτος 1998, ἠγνοούσαμε τό 54/76 ᾿Απαλλακτικόν σας Βούλευμα τοῦ Πλημμελειοδικείου Πειραιῶς, μόλις δέ καί ὅλως τυχαίως κατά τό ὡς ἄνω ἔτος, εἴδομεν τοῦτο δημοσιευμένον εἰς τόν 11ον Τόμον τῶν "Πατρίων", τά ὁποῖα ἐξέδιδεν ὁ ἀποθανών Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος, ὁπότε κυριολεκτικά ἐπαγώσαμεν. ᾿Εξεπλάγημεν διότι εἴδομεν ὅτι τό Συμβούλιον Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς σᾶς ἀνεγνώρισεν, ὡς "Κανονικόν καί ἔγκυρον" ᾿Επίσκοπον καί σᾶς ἠθώωσεν "δυνάμει καί ἐνεργείᾳ" τῆς "χειροθεσίας" τοῦ 1971. Κατά τό ἀθωωτικόν σας Βούλευμα, αὕτη σᾶς ἐγένετο ὡς ἐπί σχισματικοῦ, διότι, ὅπως ἀνωτέρω ἤδη ἐσημειώσαμεν, "ἀπό τό 1937 ἀνήκατε εἰς μίαν β' ἐκκλησίαν πού ἵδρυσε ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος, ἀποκοπείς τότε ἀπό τήν Σύνοδον τοῦ πρώην Φλωρίνης"! Αἱ "ἄνομοι", ὡς παρά σχισματικῶν, χειροτονίαι τοῦ 1935 καί 1948, καί ἑπομένως καί ἡ ἰδική σας ἐν ἔτει 1973 "ἀπεκατεστάθησαν ὡς μυστήριον διά τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971"!. Αὐτό λοιπόν τό ΑΚΡΩΣ ΨΕΥΔΕΣ, ΠΕΠΛΑΝΗΜΕΝΟΝ καί κυρίως ΑΚΡΩΣ ΒΛΑΣΦΗΜΟΝ "Βούλευμα", ἐν ἐπιγνώσει σας τό ἐδέχθητε καί δέν τό παρουσιάσατε ποτέ, οὔτε καί τό 1981 εἰς τήν μεγάλην ἐκείνην Σύνοδον, εἰς τήν ὁποίαν συμμετεῖχεν καί ὁ ᾿Επίσκοπος τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Κύπρου, καί ἡ ὁποία εἶχεν αὐτό ἀκριβῶς τό θέμα τῆς "χειροθεσίας", ἀπεφάνθη δέ ἐκφράσασα τήν καθολικήν συνείδησιν τῆς ᾿Εκκλησίας, ὅτι τόσον ἡ ᾿Εξαρχία ἐν ᾿Αμερικῇ, ὅσον καί ἐν ῾Ελλάδι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ὁ ῾Ιερός Κλῆρος καί ὁ πιστός λαός, δέν ἐδέχθημεν ποτέ τήν λεγομένην "χειροθεσίαν", εἰ μή μόνον ὡς ἐξωτερικήν τυπικήν πράξιν καί δή ὡς "συγχωρητικήν εὐχήν", καί τοῦτο ἐννοεῖται, ὑπό τάς γνωστάς προϋποθέσεις καἰ ὅρους. ᾿Ανεφέρθην εἰς αὐτήν τήν μεγάλην Σύνοδον τοῦ 1981, διότι ἐν κατακλεῖδι εἰσηγήσεώς σας, τήν ὁποίαν ἀνεγνώσατε κατ᾿ αὐτήν, ἐγράφατε τά ἑξῆς: "Σεβασμιώτατοι. ῎Ας προσέξωμεν καί τό ᾿Αθωωτικόν βούλευμα τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς και Νήσων Νικολάου, στηριζόμενον εἰς τήν (χειροθ) ἀναγνώρισιν τῆς Ρωσικῆς Εκκλησίας μέ τήν χειροθεσίαν". Προηγουμένως εἰς τήν εισήγησίν σας ἐπί τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948 καταλήγων ἐτονίζατε ὅτι: "τό κῦρος αὐτῶν ἀνεγνώρισεν καί ἡ Ρωσική Σύνοδος ὑπό τόν Μητροπολίτη Φιλάρετο" , παρεπέμπετε δέ εἰς τήν ἀπό 30-9-1974 ἐπιστολήν τοῦ Μητροπολίτου Φιλαρέτου. Κατόπιν, ὅμως, προφανῶς παρεμβάσεως τοῦ τότε ᾿Αττικῆς Ματθαίου, ἀπεσιωπήσατε και διεγράψατε ἐκ τοῦ κειμένου σας τήν ἀνωτέρω, ὡς ἐν ἐπιλόγῳ ἤ ὑποσημειώσει παράγραφον καί δέν ἐφέρατε τό θέμα τοῦ ᾿Απαλλακτικοῦ σας Βουλεύματος εἰς ἐκείνην τήν μεγάλην εἰδικήν Σύνοδον. ᾿Απεσιωπήσατε, λοιπόν, τό φλέγον τοῦτο θέμα, διότι ὁ τότε ᾿Αττικῆς Ματθαῖος, σᾶς ἔπεισε νά μήν ἐμφανίσετε καί πάλιν αὐτό τό "᾿Αθωωτικόν σας Βούλευμα", καί νά μήν ἀντιμετωπισθῇ ὀρθοδόξως, διότι "σᾶς χρειάζεται γιά τά δικαστήρια", ἐνῶ καί ἐκείνου τοῦ ἐχρειάζετο καί διά τήν εὐρυτέραν "ἀναγνώρισιν" καί ὑπαγωγήν μας, τότε μέν εἰς τό Πατριαρχεῖον ῾Ιεροσολύμων, σήμερον δέ διά τήν "ἕνωσιν" εἰς τό "νέο Παλαιοημερολογιτικό σχῆμα" καί εἰς τά πλαίσια τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ καί Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Καί ὁ μέν Ματθαῖος τό 1995 κατήντησε σχισματοαιρετικός καί ὡς τοιοῦτος εἶχε τό γνωστόν τέλος, ἀποθανών καί ταφείς, σεῖς διατί ξεπερνᾶτε καί αὐτόν εἰς τήν προδοσίαν; Πιστεύω ὅτι τό σημερινό σας κατάντημα, ὡς ψευδοαρχιεπισκόπου, εἶναι συνέπεια αὐτῆς τῆς βλασφημίας σας κατά τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί πρωτίστως κατά τῆς ᾿Αποστολικῆς σας Διαδοχῆς, ἡ ὁποία βλασφημία σᾶς καταργεῖ ὄχι μόνον ὡς ᾿Επίσκοπον, ἀλλά καί ὡς μέλος τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Επομένως τό 1976, ὅταν ὑπεγράφατε τήν καθαίρεσιν τοῦ Καλλίστου, διότι ἐδέχετο τήν διά χειροθεσίας ἀποκατάστασίν του, Σεῖς πολύ χειρότερα εἴχατε ἀρνηθεῖ καί τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, (διότι διά τοῦ Βουλεύματος ἐδέχθητε καί ὁμολογεῖτε μίαν "δευτέραν ἐκκλησίαν", πού ἵδρυσε ὁ Βρεσθένης τό 1937, ἀποσχισθείς ἀπό τόν Φλωρίνης κλπ), κατέστητε δέ κανονικός καί ἔγκυρος ᾿Αρχιερεύς κατόπιν τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971. Δηλαδή πλήρης ἄρνησις, καθύβρισις καί βλασφημία καί κατά τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί κατά τῆς ᾿Αποστολικῆς σας Διαδοχῆς! Προσοχή Σεβασμιώτατε, δι᾿ αὐτήν τήν ἀθώωσίν σας ἐδώσατε αὐτά τά "ἀνταλλάγματα", διά τοῦτο ἠτιολογημένα μᾶς καταλαμβάνει φρίκη; Β' ᾿Επιπροσθέτως, καί λόγῳ τῆς στάσεώς σας ἔναντι καί τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, οἱ ὁποῖοι σᾶς καθήρεσαν καί σᾶς ἀνεθεμάτισαν, τόσον σεῖς προσωπικῶς, ὅσον καί οἱ ὁμόφρονές σας καί συνοδοιπόροι σας, εἰς οὐδεμίαν, ὡς ὠφείλατε, Κανονικήν καί ὀρθόδοξον ἐνέργειαν προέβητε, μόλις ὡς ἁπλοῦς καλογέρους, καί ὡς ἐκ τούτου ὄχι ὡς ὀρθοδόξους, δυνάμεθα νά σᾶς θεωροῦμε. Προσοχή! Περιπτωσιακαί καί σκόπιμοι παραπλανητικαί "ὁμολογίαι", δέν σᾶς καλύπτουν, ἀλλά σᾶς ἀποκαλύπτουν καί ὡς ἐπιχειροῦντας νά ἐξαπατήσετε τούς πιστούς. ῎Αν ἐν προκειμένῳ δέν ἐδέχθητε καί δέν δέχεσθε αὐτό τό Βούλευμα, τότε διά νά ἀποδειχθῇ ὁ ἰσχυρισμός σας ὡς ἀληθής καί διασκεδασθῇ ἡ μέχρι σήμερον ἀπόκρυψις καί ἄρνησις νά ἀντιμετωπισθῇ ἐπισήμως τοῦτο, ἀπαιτεῖται να ἔλθη τοῦτο κανονικῶς εἰς τήν Ιεράν Σύνοδον, νά ἀποφανθῆ μέ εἰδικήν ἐπίσημον Συνοδικήν ΠΡΑΞΙΝ, ἡ ὁποία ἁρμοδίως θά κοινοποιηθῇ ὅπου δεῖ καί θά δημοσιευθῇ. Παραλλήλως πρέπει νά ἐπιδειχθῇ συνέπεια καί ἐπί ὅλων τῶν περιπτώσεων, αἱ ὁποῖαι ἐμμέσως ἤ ἀμέσως καθάπτονται καί θίγουν τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν. Μέχρι σήμερον ὅμως αὐτό τό βλάσφημον Βούλευμα δέν τό ἀπεκρύψατε μόνον, ἀλλά καί ἐξεμάνητε κατά παντός ὅστις τό ἐστιγμάτισε. Προκειμένου δέ νά μήν θιγῇ τοῦτο, διεσαλεύθησαν καί ἡ Κανονική τάξις καί ὁ Συνοδικός θεσμός, ἀλλά καί σκευωρίαι καί σκάνδαλα οὐχί τυχαῖα, προκαλέσατε, ἀκριβῶς διά νά μήν ἀντιμετωπισθῇ Κανονικῶς, ᾿Ορθοδόξως καί ῾Ομολογιακῶς ἡ ἐσχάτη αὐτή βλασφημία. Καθ᾿ ἡμᾶς, αὐτός εἶναι ὁ λόγος διά τόν ὁποῖον δέν ἀντιμετωπίσθησαν καί οἱ "πέντε" σχισματοαιρετικοί, μέ ὅ,τι συνεπάγεται αὐτό, οὔτε προωθήθη ὁ "Θεολογικός Διάλογος", οὔτε ἡ ᾿Ορθόδοξος ῾Ιεραποστολή, ἀλλά καί συνεχίζεται ἡ φίμωσις τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς μαρτυρίας, ἐνῶ συνωμοτικῶς, ληστρικῶς καί ἐν ἑνί λόγῳ μεσαιωνικῶς ΣΚΕΥΩΡΕΙΤΕ καί διαπράττετε ἀδικίας, ἀπό δέ τήν 5.2.03 κατηντήσατε πράγματι ὁμαδικῶς "ΒΔΕΛΥΓΜΑ ΕΣΤΟΣ ΕΝ ΤΟΠΩ ΑΓΙΩ". "Σεβασμιώτατε", κατά τήν ἐμήν ταπεινήν ἄποψιν, ἀφ᾿ ἧς στιγμῆς ἐδέχθητε τό 54/76 Βούλευμα, ἐξεπέσατε, αὑτοκατηργήθητε, ἐσκοτίσθητε καί ἐπ᾿ ἀληθείᾳ οὔτε ῾Ομολογίαν, οὔτε ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἔχετε, οὔτε Κανονικήν Τάξιν τηρεῖτε, οὔτε τόν Συνοδικόν θεσμόν σέβεσθε, οὔτε τά θέματα ᾿Εκκλησιολογίας καί ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς ἱεραρχεῖτε, ἀλλά μόνον σκευωρεῖτε, καί ὡς ματαιόφρων ἀνόμως καἰ οὐχί διά τῆς θύρας ἀνερριχήθητε καί εἰς τόν "᾿Αρχιεπισκοπικόν θρόνον" καί βίᾳ καταλαμβάνετε Ναούς διά νά στερήσετε αὐτούς ἀπό τούς ᾿Ορθοδόξους ῾Ιερεῖς καί ᾿Επισκόπους, καί ἐν ἑνί λόγῳ ἀπό τό πιστόν πλήρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν δέν εἶναι δυνατόν νά θεωρῆσθε ὡς ᾿Ορθόδοξος ᾿Αρχιερεύς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ἀλλά ὡς ΠΕΠΤΩΚΩΣ, χείρων τοῦ Καλλίστου, καί πλέον ὁποιαδήποτε ἐναντίον σας ᾿Εκκλησιαστική Πράξις θά ἔχῃ ἀποκλειστικῶς ΔΙΑΠΙΣΤΩΤΙΚΟΝ χαρακτῆρα καί τοῦτο διά καθαρά ὁμολογιακούς καί Ποιμαντικούς λόγους. Διά νά μή μακρυγορήσω, δέν θά ἀναφερθῶ εἰς ἄλλα καίρια θέματα, τά ὁποῖα σᾶς ἀφοροῦν, οὔτε εἰς τάς ΨΕΥΔΕΙΣ ΜΗΝΥΣΕΙΣ, τάς ὁποίας ὑπεχρεώσατε τρίτους νά ὑποβάλουν ἐναντίον μου, ἀλλά καί ἐναντίον ἄλλων.. . Δέν θά ἀναφερθῶ ἐπίσης οὔτε εἰς τάς ἐν ἔτει 1998 ψευδεῖς κατηγορίας σας, συκοφαντίας, ἀπειλάς καί ἐκβιασμούς κατά τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου, οὔτε εἰς τάς πληθωρικάς κακοδοξίας σας, οὔτε εἰς τάς διαστροφικάς πεπλανημένας καί ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΨΕΥΔΕΙΣ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ σας, τόσον κατά Φεβρουάριον τοῦ 2002, ὅσον καί κατά ᾿Απρίλιον 2003, διά τάς ὁποίας καί μόνον, (ἄν δέν τάς ἀνακαλέσητε) ἐκπίπτετε διά δευτέραν φοράν, διότι ὡς κατεργασάμενος τό ψεῦδος κατέστητε συνεργός τοῦ πονηροῦ. ῞Οσον ἀφορᾶ τά κακόδοξα φρονήματά σας, ὅπως προεσημείωσα, ἤδη ἐκκρεμμοῦν σαφεῖς καί ρηταί ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΙ, ἡ ἐλαχιστότης μου δέ ἤδη προέβην εἰς δημοσίαν τοιαύτην, διότι ὄχι μόνον Σεῖς, ἀλλά καί ἡ ὁμάδα σας, ἀποτελεῖτε τόν ἄμεσον κίνδυνον διά τό πιστόν λεῖμμα τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ῾Υπ᾿ αὐτάς τάς ἀρνητικάς προϋποθέσεις καί αἰτίας ἑρμηνεύεται καί κατανοεῖται καί ἡ συμμετοχή σας καί σύμπραξίς σας εἰς πολλάς σκευωρίας καί κυρίως εἰς τήν ἱερόσυλον συμπαιγνίαν περί παραιτήσεως τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου ὑπέρ τῆς "Σεβασμιότητός" σας, μέ ἀντάλλαγμα νά διώξητε τόν Μητροπολίτην κ. Κήρυκον ἀπό τήν ᾿Ενορίαν του, δηλαδή νά τοῦ τήν ἁρπάσετε, καθώς καί τήν ἐνορίαν τῆς ῾Αγίας Τριάδος ἀπό τόν π. Θωμᾶ. ῾Η συναλλαγή πρωτίστως προέβλεπε, τουλάχιστον δύο "ἐπισκοπικάς χειροτονίας", ἐκ τοῦ περιβάλλοντος τοῦ Μακαριωτάτου, τάς ὁποίας ὅμως ἀποφεύγετε καί δι᾿ ἄλλους λόγους, ἀλλά καί διά νά "διαψεύσετε" τήν ἀδιάψευστον συναλλαγήν σας, ἡ ὁποία ἦτο προσυμπεφωνημένη, τήν ἀπεκάλυψεν δέ πρῶτος αὐθωρεί, τήν 5.2.03, διά τῆς περί παραιτήσεώς του ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας. Σημειωθήτω ὅτι σκοπός τοῦ παρόντος ἐγγράφου, ὅπως καί ἐν ἀρχῇ εἶπον ἦτο νά κατανοήσετε ὅτι πρέπει νά σταματήσετε τήν κατάληψιν τοῦ ῾Ιεροῦ Ναοῦ τῆς ῾Αγίας Τριάδος Κάτω ῾Ηλιουπόλεως (῾Ιπποκράτους 25), νά ἀπομακρυνθῆτε αὐτοῦ καί τῶν λοιπῶν ἐγκαταστάσεων, καί νά περιωρισθῆτε εἰς τά "ἰδικά σας κτίσματα", τά ὁποῖα, ἐπιτρέψτε μας, καί αὐτά δέν σᾶς ἀνήκουν, διότι εἶναι καιρός νά συνειδητοποιήσετε, ὄχι μόνον ὡς "᾿Αρχιεπίσκοπος" καί "Πρόεδρος τοῦ ΙΦΣΚΑΕ" δέν νομιμοποιεῖσθε καί δέν ἀναγνωρίζεσθε, ἀλλά οὔτε καί ὡς ᾿Επίσκοπος, οὔτε καί ὡς ᾿Ορθόδοξος μέλος. Κατόπιν τούτων, ἐάν ἐπιμείνετε κατεργαζόμενος περαιτέρω τό ψεῦδος καί τήν ἀπάτην, καί δέν ἀποκηρύξετε τάς βλασφημίας σας καί ὅσα μετά λόγου καί εὐθύνης ἐκ τῶν πραγμάτων σᾶς καταλογίζονται, μέχρι καί τῆς βαρβάρου καταλήψεως, δέν θά σιωπήσωμεν, διότι αὐτό θά σημαίνη τήν αὐτοκατάργησίν μας ὡς "θεολόγου" καί κυρίως ὡς πιστοῦ μέλους τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Εκ τῆς βαρβάρου καταλήψεως ἀποδεικνύεσθε ὡς πλήρως ἀλλοτριωμένος τοῦ Πνεύματος τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί ὅτι ἐνεκρώθη ἡ ᾿Αρχιερατική σας συνείδησις! ῎Αλλως, πῶς τολμᾶτε νά εἰσέρχεσθε ὄχι ἁπλῶς "ὡς κλέπτης" εἰς τήν ἐνορίαν τῆς ῾Αγίας Τριάδος, (διότι ὁ κλέπτης διαπράττει τήν κλοπήν καί φεύγει), ἀλλ᾿ ὡς δυνάστης, καί ὡς ἀνάλγητος τύραννος, κατακυριεύετε - καταδυναστεύετε τούς ὀρθοδόξους ἐνορίτας; Πῶς κατακρατεῖτε τόν ῾Ιερόν Ναόν καί τάς ἐγκαταστάσεις του , ἐνῶ διώκετε τόν ᾿Εφημέριον καί ἐνορίτας, καί ἀποκλείετε τήν ἄσκησι τῶν θρησκευτικῶν - λατρευτικῶν των καθηκόντων; Συνειδητοποιεῖτε, ὅτι ἀπό τῆς 8ης Δεκεμβρίου 2003 προκύπτετε ἕνας δεινός καί ἀνάλγητος δυνάστης καί ὅτι ὄχι μόνον δέν ἔχετε σχέσιν μέ ἕνα ἀληθῆ ὀρθόδοξον ᾿Αρχιερέα, ὁ ὁποῖος πρέπει νά εἶναι "εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ", ἀλλά προκύπτετε καί "εἰς τύπον καί τόπον" τῶν αἱρετικῶν - διωκτῶν ᾿Επισκόπων, οἱ ὁποῖοι ἐδίωκον μέχρις ἐξοντώσεως τούς Γνησίους καί ᾿Ορθοδόξους ᾿Επισκόπους καί τούς πιστούς; Καθ᾿ ἡμᾶς, δέν διαφέρετε τῶν αἱρετικῶν ᾿Αρειανῶν, καί ὅλων τῶν ἀνά τούς αἰῶνας αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐδίωξαν ὅλους τούς ᾿Ορθοδόξους ᾿Επισκόπους, τούς ῾Ιερεῖς, Μοναχούς καί πιστούς μέχρι θανάτου. "Σεβασμιώτατε", ἀπό σᾶς ἐξαρτᾶται, ὅπου ἐπερίσσευσεν ἡ ἁμαρτία καί τό κακόν, νά ὑπερπερισσεύση ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. Προσευχόμεθα, τουλάχιστον εἰς αὐτό τό στάδιον, νά ἀναλάβητε τάς μεγάλας καί βαρείας προσωπικάς, ἀλλά καί τῶν ὁπαδῶν σας εὐθύνας, ἐνῶ Σᾶς διαβεβαιῶ, ὅτι εὐχαρίστως θά σᾶς ἴδω καί προσωπικῶς, ἐάν τό θελήσετε. Πιστεύω καί εὐελπιστῶ, ὅτι εἰς μίαν προσωπικήν ἐπικοινωνίαν χωρίς ὅρους, προϋποθέσεις, ἀλλά κατά τό τοῦ Κυρίου "ὅπου εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμί κἀγώ ἐν μέσω αὐτῶν"(......), εἶναι δυνατόν νά γίνη τό θαῦμα διά δηλαδή εὐελπιστῶμεν ἀκόμη σ᾿ ἕνα θαῦμα τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Πάντως γνωρίζετε ὅτι δέν ἀντιδικοῦμε, ἀντιθέτως ἄν δέν ὑπῆρχον κωλύματα, εὐχαρίστως καί ᾿Αρχιεπίσκοπον καί Πατριάρχην θά σᾶς ἐδεχόμεθα, τώρα ὅμως, δέν σᾶς ἀναγνωρίζομεν οὔτε ὡς ὀρθόδοξον ᾿Επίσκοπον, οὔτε ὡς ᾿Αρχιεπίσκοπον, διότι: α) Μέ τό ᾿Απαλλακτικόν σας Βούλευμα 54/76, ἐπροδώσατε τήν ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν σας Διαδοχήν, χειρότερα ἀπό τόν Κάλλιστον καί ἀπό ἐκεῖνον τόν προκάτοχόν σας, τόν Πειραιῶς ῎Ανθιμον Χαρίσην. Διά νά ἐξαγοράσετε τήν ἀπαλλαγήν σας δώσας ὡς ἀνταλλάγματα τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν σας Διαδοχήν. β) Κατελύσατε τήν Κανονικήν τάξιν καί τόν Συνοδικόν θεσμόν καί διεπράξατε καί διαπράττετε μετά τῆς ὁμάδος σας ἐγκλήματα κατά τῆς ᾿Εκκλησίας. γ) Δέν ἀντιμετωπίσατε τούς πέντε σχισματοαιρετικούς κατά τήν Κανονικήν τάξιν καί ὀρθόδοξον ἐκκλησιαστικήν δεοντολογίαν. ᾿Εν προκειμένῳ ἐχαρίσατε εἰς τούς πέντε τόσας ψυχάς, διά νά τάς κολάζουν, ἐνῶ τούς ἐχαρίσατε καί Ναούς, οἱ ὁποῖοι δέν σᾶς ἀνήκουν, τόν δέ Μητροπολιτικόν Ναόν τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωάννου Προδρόμου εἰς τάς ᾿Αθήνας ποτέ δέν διεκδικήσατε (ὅπως καί ἄλλους), ἀλλά ὡς δυνάστης καί ὡς τύραννος ἐσπεύσατε μέ τούς ὁπαδούς σας (θρησκευτικός τραμπουκισμός) καί κατελάβατε τόν ᾿Ενοριακόν Ναόν τῆς ῾Αγίας Τριάδος Κάτω ῾Ηλιουπόλεως, διότι ἐκεῖ παραμένουν ὀρθόδοξοι, ἤτοι, ἡ πλειονότης τῶν ἐνοριτῶν καί ὁ πολιός καί ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ π. Θωμᾶς. Σαφέστατα προκύπτει, ὅτι ἔχετε ἐντολήν, ἀφοῦ δέν ὑποκύπτουν ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος καί ὁ π. Θωμᾶς νά τούς στερήσετε τούς ῾Ιερούς Ναούς, λησμονῶν ὅτι ἐν ἐσχάτῃ ἀναλύσει "πάρτε τούς οἰκους, ἡμεῖς θά ἔχωμεν τόν ἔνοικον", πάρετε τά ὐλικά ἐμᾶς ὁ Χριστός μᾶς χρειάζεται, καί Αὐτόν δέν μπορεῖ κανείς νά μᾶς τόν στερήση, ἐκτός ἄν, ὅ μή γένοιτο, τόν ἀρνηθῶμεν οἱ ἴδιοι. δ) Διεπράξατε σκευωρίας, πραξικοπήματα, συνωμοσίας, ἐσυκοφαντήσατε, ἐνεργήσατε διώξεις καί παραμένετε ἀμετανόητος. ε) Διεκόψατε τόν θεολογικόν διάλογον μετά τῶν Φλωρινικῶν, διότι δέν ἐπετράπη νά ἀποβῇ οὗτος παρωδία καί φιάσκο, ὥστε μέσα ἀπό αὐτόν τόν νέον διάλογον (1998-1999) νά προδοθῆ ἡ ᾿Αποστολική Διαδοχή. στ῾) Δέν ἔχετε καθαράν ῾Ομολογίαν, ἀλλά ἄλλοτε νοσηρῶς καί ἄλλοτε ὑστεροβούλως, προκειμένου νά πλανήσετε, "ὁμολογεῖτε" ὡς τέλειοι Φαρισαῖοι, ἤ ὡς ἐκεῖνος ὁ πρώην Φλωρίννης Χρυσόστομος Καβουρίδης.. ζ) Εἶσθε εἷς αἱρετικός, παραχαράκτης τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς ἱστορίας τῶν κειμένων τῶν Πατέρων καί παραμένετε ἐπίσης ἀμετανόητος. η) ᾿Ελέγχεσθε, κατά τήν ἄποψίν μας, καί ὡς ἐπικίνδυνος ἐγωϊστής, ματαιόφρων καί ὁ χαρακτήρας σας ἀπό κάθε ἄποψιν φαντάζει μᾶλλον ὡς "Νερώνειος". Εἶσθε ἐν τέλει, ὅπως ἡμεῖς πιστεύομεν, θῦμα τοῦ κακοῦ ἑαυτοῦ σας. Εἰς τήν διάθεσίν σας μέ εἰλικρινῆ χριστιανικά αἰσθήματα. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης Θεολόγος Καθηγητής

Monday, 23 April 2018

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ Ε

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ Ε΄ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ ΠΡΟΣ τούς ἀγαπητούς ἐν Χριστῶ ἀδελφούς καί τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά. Σύν τῆ πατρικῆ ἡμῶν εὐχῆ νά διέλθωμεν θεαρέστως τήν Μεγάλην Ἑβδομάδα τῶν Παθῶν καί νά ἑορτάσωμεν ἐν εὐφροσύνη καί ἀγαλλιάσει πνευματικῆ τήν Λαμπροφόρον τοῦ Κυρίου Ἀνάστασιν, σᾶς ἐνημερώνω καί ἐπί τοῦ κάτωθι θέματος. Εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίας Τριάδος Κάτω Ἡλιουπόλεως, πρίν καταλάβει τόν Ναόν καί ἐγκατασταθεῖ παρανόμως καί αὐθαιρέτως ὁ ψευδαρχιεπίσκοπος Νικόλαος, ἐτιμούσαμε πάντοτε καί τούς Ἁγίους Νεομάρτυρας ἰδιαιτέρως τόν Ἅγιον Γρηγόριον τόν Ε΄ εἰς τοῦ ὁποίου τό ὄνομα ἦτο ἀφιερωμένη ἡ παρακειμένη τῶ Ναῶ «ΣΤΕΓΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ». Ἀπό τοῦ παρελθόντος ἔτους ἀπεφασίσαμεν, ὅπως εἰς τό ἀνεγειρόμενον Ἡσυχαστήριον Παναγίας Παραμυθίας (παρά τόν Ἰερόν Ναόν Παναγίας Σουμελᾶ - Ἀθηνιωτίσσης) τιμῶνται καί οἱ Ἅγιοι Νεομάρτυρες εἰς κοινήν ἑορτήν μετά τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκκου, τήν Κυριακήν τῶν Μυροφόρων. Ἐφέτος, καί ἐπειδή ἡ ἑορτή τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ε’ συμπίπτει τήν Πέμπτην 10 Ἀπριλίου 2009, ὅτε θά εὑρισκώμεθα εἰς Ρουμανίαν διά νά συνεορτάσωμεν μεθ’ ὅλων τῶν συνεπισκόπων μας τήν πρώτην ἐπέτειον τῆς ἑνώσεώς μας καί τήν μεγάλην ἑορτήν τῶν Ρουμάνων Ὀρθοδόξων (Ζωοδόχου Πηγῆς) ἀπεφασίσαμεν νά τιμήσωμεν τόν νεομάρτυρα καί ἐθνομάρτυρα ἅγιον Γρηγόριον τόν Ε΄ τήν Κυριακήν τῶν Μυροφόρων εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Παναγίας Σουμελᾶ - Ἀθηνιωτίσσης. Τοῦτο τό κάμνομεν διότι ὁ ἅγιος Γρηγόριος εἶναι ὀ περισσότερον πάντων ἀδικως συκοφαντηθείς ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ καί διά τοῦτο πιστεύομεν ὅτι ἔχει καί μεγάλην παρρησίαν πρός τόν Θεόν. Εἰς τό παρατιθέμενον κείμενον, τό ὁποῖον ἐλάβομεν ἐκ τοῦ διαδικτύου, ὑπάρχει ἡ ἀπάντησις εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἄθεοι ὄντες καί ἐχθροί τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου συκοφαντοῦν τόν ἥρωα Πατριάρχην ὡς προδότην τοῦ Ἔθνους καί τῆς Ὀρθοδοξίας. ‘Ας ἴδωμεν: ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε΄, Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821, ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ! Ο άγιος Γρηγόριος ο Ε΄ και η επανάσταση. Η κατασυκοφάντηση του ΣΩΤΗΡΑ των Ελλήνων Απο http://www.ierosolymitissa.org/paganismos.htm Ξένοι των Ελληνικών ιδανικών, και αμέτοχοι της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων, οι Νεοπαγανιστές κατηγορούν τον άγιο Γρηγόριο τον Ε΄ για προδοσία, και συμμαχία με τους Τούρκους. Αυτόν που σκότωσαν οι Τούρκοι μαρτυρικά, επειδή βοήθησε το έθνος στην απελευθέρωσή του! Αυτόν που οι απελευθερωμένοι Χριστιανοί Έλληνες, δήλωσαν ότι αναγνωρίζουν ως ΑΓΙΟ και ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑ. Παράλληλα, στα παρακάτω ντοκουμέντα, θα γίνει εμφανές, ότι η επανάσταση του 1821, δεν ήταν η επανάσταση ενός άθρησκου Ελληνικού έθνους. Αντίθετα, ήταν επανάσταση των Χριστιανών, ενάντια στους Μουσουλμάνους δυνάστες. Κάτι που πρέπει να σκεφθούν όλοι αυτοί που ζητούν να απογυμνώσουν την Ελλάδα από το Χριστό. Φανατικοί ιδεολογικοί ψευδοκατήγοροι Οι εχθροί της εκκλησίας χαλάνε τον κόσμο, φωνάζοντας ότι ο Πατριάρχης ήταν ο χειρότερος «Τουρκόφιλος», «μισέλληνας», «προδότης του γένους» κλπ., αφού αφόρισε την Επανάσταση και ιδίως τους πρώτους ηγέτες της Αλέξανδρο Υψηλάντη και Μιχαήλ Σούτσο. Και το μεν αφοριστικό είναι αυθεντικό. Γεννάται όμως το ερώτημα: Το αξιολογούν οι κατήγοροι σωστά; Και το ερώτημα γίνεται πιο σοβαρό όταν βλέπουμε τους Έλληνες, τόσες γενεές, και μάλιστα τους ίδιους τους αφορισμένους, να το αξιολογούν εντελώς διαφορετικά. Και γι' αυτό τον τιμούν σαν την ιερότερη εθνική μορφή. Και του έστησαν ανδριάντα στο Πανεπιστήμιο. Περί της σωστής αξιολόγησης του θέματος αυτού, απάντηση πρέπει να δώσει όχι η ιδεολογία, αλλά τα ιστορικά δεδομένα. Γιατί αυτοί που κατηγορούν τον άγιο, το κάνουν μόνο και μόνο από αντιχριστιανική προκατάληψη, και μίσος για τον Χριστιανισμό, και όχι για ιστορικούς λόγους. Αςδούμε λοιπόν ένα-ένα τα γεγονότα, για να βγάλουμε στο τέλος ένα καθαρό συμπέρασμα, πέρα από τις ιδεολογικές φωνασκίες των εχθρών της Εκκλησίας. Τα ιστορικά γεγονότα της εποχής εκείνης 1. Λίγα χρόνια πριν από το 1821 είχε συσταθεί με πρωτοβουλία του Τσάρου Αλεξάνδρου Παύλοβιτς η περίφημη Ιερή Συμμαχία, που στόχο είχε την πρόληψη και καταστολή κάθε επανάστασης. Μετείχαν: Ρωσία, Αυστρία, Αγγλία, Γαλλία, κλπ. Κόκκινο πανί για την Ιερή Συμμαχία ήταν οι ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης. Συμπέρασμα πρώτο: Κάθε επανάσταση, ακόμη και η πιο καλά οργανωμένη, κινδύνευε να αποτύχει λόγω εχθρικότητας των τότε μεγάλων δυνάμεων. 2. Η Ελληνική Επανάσταση ευθύς εξ αρχής στιγματίστηκε, διότι φαινόταν έντονη η επίδραση των αρχών της Γαλλικής Επαναστάσεως. Και το κίνημα του Ρήγα, και η οργάνωση της Φιλικής Εταιρείας και ο τρόπος διακυβέρνησης του Μοριά, έκαναν ακόμη και σε τυφλό φανερή την γαλλική επίδραση. Συμπέρασμα δεύτερο: Η Ελληνική Επανάσταση ήταν βέβαιο, ότι εκτός από την οργή του Σουλτάνου θα αντιμετώπιζε και την μήνη των τότε υπερδυνάμεων. 3. Η Επανάσταση του Αλέξανδρου Υψηλάντη στην Βλαχία εξόργισε τον Σουλτάνο σε αφάνταστο βαθμό, διότι: α) ο αρχηγός της ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας. β) ο ηγεμών της Βλαχίας Μιχαήλ Σούτσος ήταν Φαναριώτης, γ) συνθήκη απαγόρευε στον Σουλτάνο να παρεμβαίνει στις παραδουνάβιες ηγεμονίες χωρίς άδεια του Τσάρου. Συμπέρασμα τρίτο: Ο θυμός του Σουλτάνου δεν ήταν καλό πράγμα. Οι Τούρκοι μέχρι και σήμερα αλλού πονούν και αλλού χτυπούν (βλέπε Κύπρος-Κωνσταντινούπολις). 4. Πρώτα απ' όλα ο Σουλτάνος ξέσπασε στους Ρωμηούς της Πόλης. Τα γεγονότα του 1956 ωχριούν μπροστά στις θηριωδίες που υπέμειναν οι Έλληνες της Πόλης του 1821. Έπειτα ο Σουλτάνος ζήτησε εξηγήσεις από τον Μιλέτ-μπασή, δηλ. εθνάρχη των Ρωμιών, Γρηγόριο Ε΄ και τον Τσάρο της Ρωσίας Αλέξανδρο Α΄ Παύλοβιτς. Ο μεν Γρηγόριος προσπάθησε να τον καλμάρει με ψέματα: ότι τάχα δεν ήξερε τίποτε (ενώ τα ήξερε όλα, όπως μας λένε όλοι οι σύγχρονοί του ιστορικοί, άσχετα αν ο ίδιος δεν ήταν σύμφωνος). Ο δε Τσάρος έσπευσε να δώσει τις εξής πληροφορίες στον «εν τυραννία αδελφό» του Σουλτάνο: α) Ο πρίγκιπας Αλ. Υψηλάντης επαύθη απ' όλα του τα εν Ρωσία καθήκοντά του και απεκηρύχθη. β) Ο Τσάρος δεν είχε καμία ανάμειξη. γ) Ο Σουλτάνος αφήνεται απόλυτα ελεύθερος να αντιδράσει όπως ξέρει και να συγυρίσει τους στασιαστές. (Το έγγραφο του Τσάρου μας το διέσωσε πλήρες ο Σπ. Τρικούπης στον Α΄ Τόμο της Ιστορίας της Ελλην. Επαναστάσεως). Συμπέρασμα τέταρτο: Άρα οι Έλληνες έπρεπε να αντιμετωπίσουν μόνοι τους, αβοήθητοι, την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Είναι αστείο να πιστεύει κανείς, ότι μπορούσαν οι Ρωμιοί να νικήσουν τότε την Οθωμανική αυτοκρατορία. Αυτό το έδειξε περίλαμπρα, δυστυχώς, η εκστρατεία του Ιμπραήμ Πασά στην Πελοπόννησο, που διέλυσε σαν ιστούς αράχνης όλες τις αμυντικές γραμμές των Ελλήνων. Και αλίμονο αν δεν επενέβαιναν οι ξένοι! 5. Η ιστορία μας μιλάει για την οξύτητα, με την οποία ο Σουλτάν Μαχμούτ Β΄ αντέδρασε στην Επανάσταση. α) Έπαυσε δύο μεγάλους Βεζίρηδες σε διάστημα ολίγων ημερών με μόνο αιτιολογικό την επιεική τους στάση έναντι των Ρωμηών. Το γεγονός είναι πολύ ενδεικτικό. β) Κάλεσε τον Σεϊχουλισλάμη, δηλ. τον υπέρτατο θρησκευτικό αρχηγό όλου του Ισλάμ, και τον διέταξε να εκδώσει φετβά, δηλ. διακήρυξη, με την οποία να καλεί τους Μουσουλμάνους να εξαφανίσουν κάθε ίχνος χριστιανών από την Αυτοκρατορία ολόκληρη, που έτσι θα γινόταν αμιγώς ισλαμική. Ο Σεϊχουλισλάμης όμως ήταν άνθρωπος δίκαιος και εύσπλαχνος. Και γι' αυτό ζήτησε διορία να το σκεφτεί. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος το πληροφορήθηκε. Και συνοδευόμενος από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Πολύκαρπο, που προς τιμήν του βλέπουμε την υπογραφή του σε όλα τα αφοριστικά εκείνα, τους μεγάλους δραγουμάνους Κωνσταντίνο και Νικόλαο Μουρούζηδες, και τον αυθέντη Καλλιμάχη, επισκέφτηκε τον Σεϊχουλισλάμη. Και τον έπεισε να αρνηθεί να εκδώσει τον φετβά, αναλαμβάνοντας και αυτός κάποια υποχρέωση έναντι του εύσπλαχνου και φιλανθρώπου εκείνου μουσουλμάνου, που πίστευε με όλη του την καρδιά, ότι όπως γράφει το Κοράνι- «μια ώρα δικαιοσύνης είναι πολυτιμότερη ενώπιον του Θεού από εξήντα χρόνια προσευχής». Ο Σεϊχουλισλάμης αρνήθηκε να εκδώσει τον φετβά. Και ο σουλτάνος έγινε θηρίο εναντίον του: Τον καθαίρεσε και τον κρέμασε. Συμπέρασμα πέμπτο: Πόσος φόβος έπρεπε να ρίχνει την καταθλιπτική του σκιά στην Κωνσταντινούπολη, όταν ο Σουλτάνος έπαυε λόγω ευνοίας τους προς τους Ρωμηούς δύο πρωθυπουργούς του και κρεμούσε έναν Σεϊχουλισλάμη; 6. Ταυτόχρονα άρχισαν οι κατ' εντολή του Σουλτάνου εκτελέσεις των επιφανών Ρωμηών με έναρξη από τους Μουρούζηδες και Μητροπολίτες, που εθεωρούντο σαν τα πιο απαραβίαστα πρόσωπα. 7. Διορίστηκε άλλος Σεϊχουλισλάμης, ο Φεΐζ. Αυτός εξέδωσε χωρίς πολλούς δισταγμούς και συζητήσεις τον φετβά που όριζε ότι ιερό χρέος των μουσουλμάνων ήταν να μη μείνει στην οθωμανική αυτοκρατορία ζωντανός ούτε ένας Χριστιανός. 8. Οι Δυτικοί ήταν και πάλι με τους Τούρκους. 9. Η επανάσταση έφτασε στο «αμήν» τόσο, ώστε ο ατρόμητος Γέρος του Μοριά «εμβήκεν εις την Εκκλησίαν, έκαμε τον σταυρόν του, έμεινε πολλήν ώραν σύννους και ασπασθείς την εικόνα της Θεοτόκου είπε: "Παναγία μου, βοήθησε τους Χριστιανούς. Τους επήραμε στο λαιμό μας"» (Σπ. Τρικούπη, Ιστορία της Ελλην. Επαναστάσεως, τόμος Α΄, σελ.206). 10. Η εκστρατεία του Ιμπραήμ διέλυσε σαν ιστό αράχνης τους Έλληνες. Και γέμισε την Πελοπόννησο θρήνους, αίματα, ερείπια και συμφορές. Για να τα προδεί κανείς αυτά δεν χρειαζόταν να έχει μυαλό πιο πολύ από το μέτριο. Γι' αυτό και ο Γρηγόριος τάχθηκε με σταθερότητα και αποφασιστικότητα εναντίον της Επαναστάσεως για να σωθεί η Ρωμηοσύνη από την ολοκληρωτική εξόντωση.Και ενεργώντας φαναριώτικα έριξε στάχτη στα μάτια του Σουλτάνου: αφοριστικά κατά της επανάστασης. Τα έγραψε και για τους Έλληνες, να ησυχάσουν. Και κυρίως για τον Σουλτάνο να τα διαβάσει και να καλμάρει. Και κάλμαρε με πολύ λίγες σχετικά- σφαγές στην Πόλη. Οι Πατριάρχες Θεόληπτος και Ιερεμίας Α΄ έκαναν για την σωτηρία του Γένους μας ψεύτικους όρκους. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος έβγαζε ψεύτικα αφοριστικά -στάχτη στα μάτια του Σουλτάνου- για τον ίδιο λόγο. Ο ίδιος ο Αλέξανδρος Υψηλάντης παρότι ήταν ευσεβέστατος δεν τα έλαβε καθόλου υπ' όψιν του. Δεν ταράχτηκε. Ούτε κάκιωσε εναντίων του Πατριάρχη. Τον συμπόνεσε. Ορίστε τι έγραφε στους Σουλιώτες: «Ο Πατριάρχης βιαζόμενος υπό της Πόρτας σας στέλνει αφοριστικά και εξάρχους παρακινώντας σας να ενωθήτε με την Πόρταν. Εσείς όμως να τα θεωρείται αυτά ως άκυρα, καθότι γίνονται με βίαν και δυναστείαν και άνευ της θελήσεως του Πατριάρχου». Αλλά και αργότερα, όταν το στράτευμά του είχε πλέον διαλυθεί, ο Αλ. Υψηλάντης όχι μόνο δεν απέδωσε την καταστροφή του στον αφορισμό, αλλά με ημερήσιά του διαταγή 8.6.21 απεκύρηξε τους στρατιώτες του, που δεν επέμειναν στον αγώνα, να εκδικηθούν «το ιερόν αίμα των κατασφαγέντων απανθρώπως κορυφαίων "υπουργών" της θρησκείας: πατριαρχών (Γρηγορίου Ε΄ και Κυρίλλου ΣΤ΄), αρχιερέων και μυρίων άλλων αθώων αδελφών» (Σπ. Τρικούπη, Ιστορία της Ελλην. Επαναστάσεως, τόμος Α΄, σελ.128). Στην Ιστορία του Τρικούπη (Τομ. Α΄) όποιος θέλει μπορεί να δει: Α) Το πλήρες κείμενο των αφοριστικών, όπου ο Πατριάρχης αναφέρει ξεκάθαρα, ότι ο πρέσβης της Ρωσίας του απέκλεισε ρητά κάθε ενίσχυση προς τους επαναστάτες. Β)Τα κείμενο του διατάγματος του Τσάρου, που καταδίκαζε την Επανάσταση και άφηνε τον Σουλτάνο ελεύθερο να σφάξει τους Ρωμηούς. Γ) Το διάταγμα του Σουλτάνου, με το οποίο επαύθη ο τρίτος κατά σειρά μέγας Βεζύρης Μπεντερλή Αλήπασας, «επειδή ηθέλησε να φεισθή της ζωής των Ελλήνων», και διορίστηκε ο Σαλήχπασας. Γιατί επαύθη ο Αλήπασας; «Επειδή ετόλμησε να εναντιωθεί εις την τιμωρίαν του αξιοκαταφρόνητου τούτου Έθνους (των Ρωμηών)»! Και μετά, σου λένε έκανε άσχημα ο Πατριάρχης που κοπάνησε μερικές κατάρες στον αέρα και έβαλε τον Σουλτάνο να κυνηγάει μόνο τους "ενόχους" (άντε πιάσε τους αν μπορείς!) Και αντί να του στήσουν και άλλο ένα άγαλμα, στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτου αυτή τη φορά, ζητούν να φύγει το άγαλμα του από τον χώρο του Πανεπιστημίου! Ανεύθυνοι και ακαταλόγιστοι φανατικοί! Γιατί; Επειδή είχε την ατυχία να είναι Πατριάρχης. Και τι; Πατριάρχες θα έχουμε για πρότυπα; Αστείο πράγμα! Έξω λοιπόν! 13. Στον Πατριάρχη Γρηγόριο ο πρέσβης της Ρωσίας και οι Φαναριώτες που έβλεπαν για πού βάδιζαν τα πράγματα πρότειναν να τον φυγαδεύσουν, ή στη Ρωσία ή στην Πελοπόννησο για να τεθεί επικεφαλής της επαναστάσεως. Ο Γρηγόριος όμως δεν λύγισε να δεχτεί λύσεις που θα σήμαιναν την αρχή της σφαγής των Ελλήνων. Εμείς θα μείνουμε εδώ και θα σφαγούμε, τόνισε στους άλλους αρχιερείς του Θρόνου. Αλλά τα Χριστιανικά Έθνη θα εκδικηθούν τον θάνατό μας και θα ελευθερώσουν το Γένος μας. Ο θάνατός μας θα είναι η σωτηρία. Ίσως για τους κατηγόρους της Εκκλησίας και ο εκούσιος θάνατος να είναι δειλία και προδοσία. Οι κατήγοροι αυτοί θα χαιρόντουσαν αν ο Γρηγόριος αντί να αφορίσει τον Υψηλάντη, είχε κατακεραυνώσει τον Σουλτάνο. Τότε θα ήταν «ήρωας». Μαζί του θα ήταν «ήρωες» και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Ρωμηοί, που θα σφάζονταν σαν αρνιά εξ αιτίας της ...; ηρωικής παρρησίας του. Θα ήταν ήρωας τότε. Ο Θεός όμως δεν θα του συγχωρούσε ποτέ τη σφαγή των αθώων. Και οι φιλογενείς θα τον καταριόντουσαν, σαν αίτιο του ολέθρου της σκλάβας Ρωμηοσύνης, που έπρεπε να την περιφρουρεί, έως αν παρέλθη η οργή του Κυρίου. Γι' αυτό οι Ρωμηοί αξιολόγησαν πολύ διαφορετικά την ενέργειά του. α) Οι αφορισμένοι Ρωμιοί επαναστάτες δεν έβγαλαν το συμπέρασμα των πολεμίων του Γρηγορίου. Όχι μόνο δεν τον μίσησαν αλλά τον ανακήρυξαν μέγιστο συμπολεμιστή τους! Για τον αφορισμό έλεγαν: Το στόμα καταριόταν. Η καρδία ευλογούσε. Οι αφορισμοί εγράφησαν με βία και δυναστεία. β) Ο αφορισμένος Αλέξανδρος Υψηλάντης έγραφε στους Σουλιώτες: «Ο Πατριάρχης βιαζόμενος υπό της Πόρτας σας στέλνει αφοριστικά και εξάρχους παρακινώντας σας να ενωθήτε με την Πόρταν. Εσείς όμως να τα θεωρείται αυτά ως άκυρα, καθότι γίνονται με βίαν και δυναστείαν και άνευ της θελήσεως του Πατριάρχου». γ) O Γάλλος BRUNET λέει ότι «όφειλε» να το κάνει. δ) Ο Πρέσβης της Ρωσίας στην Κωνσταντινούπολη το 1821 Μιχαήλ Στρόγονωφ δήλωσε, ότι η Υψηλή Πύλη του είπε πως «είχε το δικαίωμα και την δύναμιν να εξολοθρεύση άπαν το Ελληνικόν έθνος, αλλά αντί τούτου, μακροθύμως φερόμενη διέταξε τον Πατριάρχην να καταπνίξη την επανάστασιν δι' αφορισμού» (Μ.Ε.Ε. τομ. Η΄ σελ.725) Το ίδιο αναφέρει και ο Ζαχ. Μαθάς στο βιβλίο του «Κατάλογος ιστορικός» με την επεξήγηση ότι του υποδείχτηκε και το περιεχόμενο του αφοριστικού. Οι κατήγοροί του τον βγάζουν «προδότη και τουρκόφιλο»! Ποιος κρίνει αντικειμενικά; 14. Σήμερα απολαμβάνουμε όλα τα αγαθά που μας παρέχει η κοινωνία μας. Ζούμε με όλη μας την ησυχία. Ούτε ευθύνη έχουμε, ούτε αγωνία, φυσικά, για την καταταλαιπωρημένη Ρωμηοσύνη. Και οι κατήγοροί του, κατηγορούν εκ του ασφαλούς! Ο Πατριάρχης Γρηγόριος καθόταν στα κάρβουνα. Η οργή του Σουλτάνου ήταν μια τρομερή πραγματικότητα. Οι σφαγές, που άρχιζαν από την κορυφή και έφθαναν στην βάση, ήταν μια άλλη φρικαλέα πραγματικότητα. Η απειλή της σφαγής των Χριστιανών μια τρίτη, απαίσια ακόμη και σαν πιθανότητα μία τοις χιλίοις! Η ευθύνη για ό,τι γινόταν ΤΟΝ ΒΑΡΥΝΕ σε απόλυτο βαθμό, αφού ήταν Μιλετ-μπασής (εθνάρχης), αναγνωρισμένος και υπεύθυνος έναντι του Σουλτάνου. Τι θα έπρεπε να έκανε; «Ώφειλε», λέγει ο BRUNET που ίσως ποτέ του δεν χώνεψε Ρωμηό. Ασυγκίνητοι όμως μένουν οι «Ρωμηοί» κατήγοροί του συνεπαρμένοι από μία «ιδανική» θεώρηση των πραγμάτων. Έκανε κακό στην επανάσταση, λένε. Έτσι ...; πάει, καταστραφήκαμε, ενώ μπορούσαμε να είχαμε σωθεί. Κρίμα που δεν ζούσαν τότε. Θα τους είχε ο πατριάρχης «συμβούλους» επί θεμάτων παιδείας και εθνικής πολιτικής. Και δεν θα γινόταν τίποτε στραβό. Και το έθνος θα είχε μεγαλουργήσει. Θα είχε πιο πολλούς ήρωες. Ίσως όμως δεν θα είχαν οι ήρωες αυτοί Ρωμηούς υμνητές, αλλά μόνο Φράγκους. Ίσως να μην υπήρχαν πια στον κόσμο Ρωμηοί. 15. Τι όμως προσπάθησε ο άγιος ιερομάρτυς Γρηγόριος Ε΄ να πετύχει με τον αφορισμό αυτό; Πολλά πράγματα. Και συγκεκριμένα: α) Να κατευνάσει το Σουλτάνο. Να του ρίξει στάχτη στα μάτια, όπως και τόσες άλλες φορές. Γι' αυτό ο Πατριάρχης μας μιλάει: 1) για κάποια τερατώδη αχαριστία προς την ευεργετική προστασία, που οι Έλληνες απόλαυαν εκ μέρους των Οθωμανών, 2) για το βασίλειο Κράτος του Σουλτάνου, και 3) για τη μομφή που η επανάσταση προκαλούσε εις βάρος της ομόδοξου Ρωσίας (τα λόγια αυτά είχαν θέση μόνο εφ' όσον λεγόντουσαν για τον Σουλτάνο. Δεν είχαν πέραση για κανέναν άλλο). β) Να καλμάρει τους Έλληνες, που τους έβλεπε με τα μάτια της ψυχρής λογικής, να βαδίζουν σ' ένα βέβαιο χαμό. Γι' αυτό μιλάει με χρώματα πολύ ζωηρά για τον κίνδυνο αφανισμού του γένους κα χαρακτηρίζει τους επαναστάτες ΜΙΣΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ. γ) Να πείσει τους αρχιερείς να κινηθούν με ευθύνη, να ξαναφέρουν τους Ρωμηούς στην υποταγή, αφού, όπως γράφει στα αφοριστικά του. 1) Το Ρωσικό κράτος ουδεμία είδηση ή συμμετοχή έχει. 2) Ο Τσάρος αποτροπιάζεται του πράγματος την βδελυρίαν. 3) Ο Τσάρος άφηνε ελεύθερο τον Σουλτάνο να κάνει ό,τι καταλάβαινε. 4) Οι ίδιοι οι αρχιερείς ήταν οι μόνοι υπεύθυνοι για την τύχη του λαού. Γι' αυτό και τους τονίζει την τρομερά μεγάλη ευθύνη τους με τα λόγια: «εκ χειρός σου ζητηθήσεται το αίμα» των αθώων Ρωμηών, για τους οποίους ο Πατριάρχης πονούσε πολύ, αν εγκαταλελειμμένοι στην τύχη τους σφάζονταν από τους Οθωμανούς. 16. Θα πουν μερικοί. Δεν έπρεπε να λυγίσει! Δεν έπρεπε να αφορίσει! Όμως τους πρόλαβαν άλλοι! Ο μητροπολήτης Δερκών Γρηγόριος πρότεινε παραπείθοντας τον Σουλτάνο να πάει ο Πατριάρχης στην Πελοπόννησο να τεθεί επί κεφαλής της Επαναστάσεως! Ο Γρηγόριος απάντησε. Και εγώ σαν κεφαλή του Έθνους και εσείς σαν Σύνοδος οφείλουμε να μείνουμε εδώ κι να αποθάνωμε για την κοινή σωτηρία. Ο θάνατός μας θα δώσει δικαίωμα στην Χριστιανοσύνη να υπερασπιστεί το έθνος μας. Αν πάμε να ενθαρρύνουμε την Επανάσταση θα δώσουμε το δικαίωμα στον Σουλτάνο να εξολοθρεύσει όλο το έθνος μας όπως ήδη απεφάσισε. (Βλέπε Σπηλιάδου, Απομνημονεύματα της Ελληνικής Επαναστάσεως παρά Αγγελοπούλου, Τα κατά Πατριάρχην Γρηγόριον Ε΄, σελ. 169). Ο θάνατος του Γρηγορίου ήταν εκούσιος. Σαν του Κυρίου. Και υπέρ το λαού. Ελάτε τώρα και πείτε μου από πού συμπεραίνετε ότι ήταν «μισέλληνας και προδότης»; 17. Και επειδή πολλοί διερωτώνται, πως και το Πατριαρχείο δεν θυμήθηκε να άρει τον αφορισμό του Υψηλάντη, ενώ ήρε το ανάθεμα του 1054 (κατά του Πάπα), ας μάθουμε επί τέλους ότι ο αφορισμός αυτός ήρθη την Μεγάλη Δευτέρα του 1821 σε μυστική τελετή στο Πατριαρχείο. Γι' αυτό μέχρι τώρα δεν απασχόλησε κανένα. Το θέμα είναι ιστορικά λυμένο. Η συνεργασία του Γρηγορίου του Ε΄ με τη Φιλική Εταιρία Στην πραγματικότητα, ο άγιος Γρηγόριος ο Ε΄ ήταν «στο κόλπο» της επανάστασης, και δρούσε σε συνεργασία με τη Φιλική Εταιρία, και απλώς έριχνε στάχτη στα μάτια των Τούρκων για να σώσει χιλιάδες ψυχές, και τον ίδιο τον Αγώνα. Ας δούμε συνοπτικά μερικά στοιχεία, που δείχνουν τους λόγους των ενεργειών του, αλλά και τη σχέση του με τη Φιλική Εταιρία: 1. Ο Πατριάρχης ήταν συγχρόνως και εθνάρχης και συνεπώς η σωφροσύνη και η σύνεση προείχαν του αυθορμητισμού (π.χ. Παπαφλέσσας). Επιβαλλόταν λοιπόν αναγκαστικά μια μετριοπαθής πολιτική. 2. Το αποτέλεσμα των πιθανών αστοχιών ή λαθών του, θα είχαν αιματηρή επίπτωση στον λαό της Κωνσταντινούπολης και σε ολόκληρο το Γένος. 3. Υπήρχε η πικρή εμπειρία τού αποτυχημένου κινήματος τού 1770 και τού «ρεμπελιού τής Σμύρνης» (1797), με την επακολουθήσασα σφαγή τών Ελλήνων, γεγονότα που καθιστούσαν τη στάση τού Πατριάρχη ιδιαιτέρως επιφυλακτική. 4. Η μυστική προετοιμασία του Αγώνα, επέβαλε μια στάση εξευμενισμού μάλλον του Τουρκικού θηρίου, παρά πρόκλησης και ερεθισμού του. 5. Ο αφορισμός του αγώνα από τον Πατριάρχη, απομάκρυνε την υποψία της συμμετοχής του Γένους στην εξέγερση των Παραδουνάβιων ηγεμονιών, και αποσόβησε τη σφαγή (Θ. Ζήσης, «Ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ στη συνείδηση τού Γένους», Θεσσαλονίκη 1986). 6. Άλλωστε ο ίδιος ο Α. Υψηλάντης, απευθυνόμενος γραπτώς προς τους Σουλιώτες, αναγνωρίζει την εξασκηθείσα στον Πατριάρχη βία εκ μέρους τής Τουρκίας, σχετικά με τον αφορισμό. 7. Από την αλληλογραφία του Φιλικού Π. Σέκερη, πληροφορούμαστε ότι ο Γρηγόριος συνεργαζόταν με την Εταιρία, αν και δεν είχε ορκισθεί (Τ. Γριτσόπουλος Γρηγόριος ο Ε΄ ΘΗΕ τ. 4, 1964, στ. 739). 8. Είχε μάλιστα μεταξύ τών Φιλικών, και το συνθηματικό προσωνύμιο: «παλαιότερος». Υπήρχε επίσης το λεγόμενο «κιβώτιο του ελέους», με σκοπό να συγκεντρώνει χρήματα για τον Αγώνα του Έθνους, κατά τη μαρτυρία τού Ι. Φιλήμονα (Τ. Γριτσόπουλος Γρηγόριος ο Ε΄ ΘΗΕ τ.4, 1964, στ. 739). 9. Τα ίδια παραδέχονται ο Α. Παπάς σε σχετική επιστολή του και ο Α. Λασκαράτος σε επιστολή του, το 1872, προς τον Α. Βαλαωρίτη, στην οποία προβάλλει το ακούσιο της πατριαρχικής ενέργειας και την πρόθεση διαφύλαξης της ζωής των πολιτών. 10. Άλλωστε, η θυσία τού Πατριάρχη, και η κατηγορία τών Τούρκων ότι δρούσε κρυφά υπέρ τής Επανάστασης, δεν ήταν δυνατόν να παραθεωρηθούν (Τ. Γριτσόπουλος, Γρηγόριος Ε΄ «Μνημόσυνη», Σ΄ 1976 1977, σ. 299 332). 11. Πέρα από κάθε αμφιβολία, «το σχοινί του Πατριάρχη» εμψύχωσε και ώθησε το επαναστατικό κίνημα στην Ελλάδα (Ν. Ζαχαρόπουλος «Γρηγόριος Ε΄, Σαφής έκφρασις της Εκκλησιαστικής πολιτικής επί Τουρκοκρατίας» Διατριβή επί υφηγεσία, Θεσσαλονίκη 1974. Τι έχει γραφεί για το θέμα Για το ζήτημα αυτό, έχουν γραφεί πολλά. Ας δούμε μερικά: 1. Η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών, τόμ. ΙΒ', σ. 32 και 36 (Α. Δεσποτόπουλος) γράφει σχετικά: "...Επικρίθηκε εν τούτοις ο Πατριάρχης και επικρίνεται ακόμη, επειδή έστερξε στον αφορισμό και έστειλε τις νουθετικές εγκυκλίους. Οι επικριτές όμως δεν αναλογίζονται τι θα πάθαινε το ΄Εθνος, αν ο Πατριάρχης τηρούσε αρνητική στάση απέναντι στις αξιώσεις του Σουλτάνου. Συμμορφώθηκε, άλλωστε, τότε ο Πατριάρχης προς την σταθερή παράδοση της Εκκλησίας, που με παρόμοια στάση κατόρθωνε σε ανάλογες κρίσιμες περιστάσεις να σώζει το Γένος. Άλλωστε θα ήταν εντελώς παράλογη και ανεύθυνη διαφορετική απόφαση. Αν δεν γινόταν ο αφορισμός, ήταν σχεδόν βέβαιο, ότι θα εξοντώνονταν εκατοντάδες χιλιάδες ορθοδόξων χριστιανών". 2. Κατά την "Προκήρυξη" του Σουλτάνου (YAFTA), "ο δόλιος Ρωμηός Πατριάρχης, καίτοι κατά το παρελθόν είχε δώσει πλαστά δείγματα αφοσιώσεως, όμως κατά την περίπτωσιν ταύτην, μη δυνάμενος να αγνοή την συνωμοσίαν της επαναστάσεως του έθνους του [...] γνωρίζων δε ο ίδιος και υποχρεωμένος να γνωστοποιήση και εις όσους το ηγνόουν, ότι επρόκειτο περί επιχειρήσεως ματαίας, ήτις ουδέποτε θά επετύγχανε [...], όμως ένεκα της εμφύτου διαφθοράς της καρδίας του, ου μόνον δεν ειδοποίησε, ουδέ επετίμησε τους αφελείς [...], αλλά, κατά τα φαινόμενα, αυτός ο ίδιος, όπισθεν των παρασκηνίων, έδρα κρυφίως, ως αρχηγός της επαναστάσεως. ...;" (Γ. Ζώρα, όπ. π., σ. 9). Ο Σουλτάνος, γνώστης των πραγμάτων, δίνει την ερμηνεία του, που αποδεικνύεται σοβαρότερη από εκείνη νεωτέρων, όπως ο Γ. Καρανικόλας ή ο Αλ. Τσιριντάνης... 3. Ο Th. Gordon, ιστορικός του Αγώνα (Ιστορία της Ελλην. Επαναστάσεως, μετάφρ. Φ. Βράχα, τομ. Α', σ. 134) γράφει: "Δεν τολμούμε να βεβαιώσουμε, πως ο Πατριάρχης και τα μέλη της Συνόδου ήταν απόλυτα αθώοι συνωμοσίας κατά του κράτους. Αντίθετα, έχομε λόγους να πιστεύουμε, ότι ο Γρηγόριος γνώριζε την ύπαρξη της Εταιρείας και ότι μερικοί από τους άλλους Ιεράρχες ήταν βαθειά πλεγμένοι στις μηχανορραφίες της". 4. Πλησίον εις τον Ιερέα - έλεγε ο Θ. Κολοκοτρώνης - ήτον ο λαϊκός, καθήμενοι εις ένα σκαμνί, Πατριάρχης και τζομπάνης, ναύτης και γραμματισμένος, ιατροί, κλεφτοκαπεταναίοι, προεστοί και έμποροι". Ο ιστορικός του 19ου αιώνα Χρ. Βυζάντιος σημειώνει: "Προύχοντες, κληρικοί, αρματολοί και κλέφται, λόγιοι και πλούσιοι, συνεφώνησαν ή μάλλον συνώμοσαν και παραχρήμα επαναστάτησαν κατά της τουρκικής δυναστείας" 5. Υπάρχει η μαρτυρία των Τούρκων Ιστορικών για τη δράση του ελληνορθοδόξου Κλήρου στον Αγώνα του '21(a). 'Ετσι, ο Μώραλη Μελίκ Μπέη δέχεται ότι "τον λαόν (της Πελοποννήσου) υπεκίνησαν oι έχοντες συμφέροντα και σχέσεις μετά τούτων, oι έμποροι, οι πρόκριτοι, και κυρίως oι μητροπολίται και γενικως oι ανήκοντες εις τον κλήρον, δηλαδή oι πραγματικοί ηγέται του Εθνους" (b). Ο δε Ζανί Ζαντέ σημειώνει: "Τα σχέδια ετηρούντο μυστικά μεταξύ του Πατριάρχου, των Μητροπολιτών, των Παπάδων, των Δημογερόντων" (c). Σημειώσεις: a). Βλ. τις μελέτες: Νικηφ. Μοσχοπούλου, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως κατά τους Τούρκους ιστοριογράφους, Αθήναι 1960. Ι. Παπαϊωάννου, Ιστορικές Γραμμές, τ. Α', Λάρισα 1979. b). Ν. Μοσχοπούλου, ό. π., σ. 167. Ι. Παπαϊωάννου, όπ. π., σ. 240. c). Ν. Μοσχοπούλου, σ. 107. Ι. Παπαϊωάννου, σ. 240. 6. Ενίοτε τον 19ο αιώνα εγείρονταν αντιδράσεις όχι για την μη συμμετοχή των Κληρικών μας στον απελευθερωτικό Αγώνα, αλλά αντίθετα για τη συμμετοχή τους σ' αυτόν. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Κεφαλλονίτη κοσμοκαλόγηρου και ησυχαστή Κοσμά Φλαμιάτου (1786- 1852). Κατά τον Φλαμιάτο η Αγγλία εκμεταλλεύθηκε τον Αγώνα του '21. Με την εμπλοκή του Κλήρου σ' αυτόν επεδίωξε "ίνα διεγείρη την παγκόσμιον, ει δυνατόν, περιφρόνησιν, μίσος, αποστροφήν και συνωμοσίαν κατά του Κλήρου, τόσον την εκ των Αρχών, όσον και την εκ του λαού. Δι' αυτόν τον σκοπόν προς τοις άλλοις εκίνησεν εμμέσως εις τους αρχηγούς της Φιλικής Εταιρείας και εισήχθησαν εν αυτω ο Οικουμενικός Πατριάρχης, πολλοί Επίσκοποι και άλλοι εκ του Κλήρου της Ανατολής, και εφάνησαν τινες εξ αυτών οπλοφορούντες εις το στάδιον του κατά των Οθωμανών πολέμου, φαινόμενον όλως μοναδικόν, αλλόκοτον και αποτρόπαιον, εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν..."( Κοσμά Φλαμιάτου, "Απαντα" εκδόσεις "Σπανός"), Αθήναι 1976, σ. 96/7 ) 7. ΄Ενα απο τα επισημότερα θύματα της παρατεινόμενης ιδεολογικής αδιαλλαξίας είναι ο Μέγας Οικουμενικός Πατριάρχης του Αγώνα, Άγιος Γρηγόριος Ε'(a). Η ερμηνεία της στάσης του στον Αγώνα απαιτεί επαρκή γνώση της εποχής (ιστορικά, κοινωνιολογικά, πολιτικά, διπλωματικά) και τη χρήση ορθών κριτηρίων, συγχρόνων δηλαδή και όχι σημερινών (ιστορικός αναχρονισμός). Ο σοφός εκείνος Γενάρχης, πώς ήταν δυνατό να παραβλέψει τους αρνητικούς παράγοντες, που απειλούσαν κάθε επαναστατική σκέψη (Ιερά Συμμαχία, Τσάρος, προηγούμενες οικτρές αποτυχίες, π. χ. 1790); Γιατί να απαιτεί κανείς λιγότερη σύνεση από εκείνη του Κοραή και του Καποδίστρια, που ήσαν τελείως αρνητικοί στα σχέδια εξεγέρσεως; Και όμως, σε καμία παρακωλυτική ή αποτρεπτική ενέργεια δεν προέβη, η δε αλληλογραφία του είναι σαφώς θετική και φανερώνει την εσωτερική συμμετοχή του στα σχέδια της Φιλικής(b). Θα ερωτήσει, βέβαια, κανείς: και ο περιβόητος αφορισμός του κινήματος Υψηλάντου-Σούτσου; Δεν είναι σαφής αντίδραση του Γρηγορίου; Ετσι, άλλωστε, ερμηνεύεται ως σήμερα από την αρνητική κριτική. Μπορεί όμως να "έρμηνευθεί" ο αφορισμός χωρίς να ληφθεί υπόψη το κλίμα, μέσα στο οποίο έγινε; Καί ποιο ήταν το κλίμα αυτό; -΄Εκρηξη της οργής του Σουλτάνου (απόλυτου κυρίου πάνω σε κάθε υπήκοο)- ΄Αμεσος κίνδυνος γενικής σφαγής των Ρωμηων (ομολογία εκθέσεων τών Ξένων της Κων/πόλεως(c)) Απερίγραπτες θηριωδίες, πού προοιώνιζαν τη συνέχεια-Παύση από τον Σουλτάνο δύο Μ. Βεζίρηδων, με την κατηγορία της επιεικούς στάσεως έναντι των Ρωμηών -Απαγχονισμός του Σεϊχουλισλάμη (Θρησκευτικού αρχηγού), κατηγορουμένου για απείθεια (δεν εξέδωσε φετφά για την σφαγή και εξόντωση των Ρωμηών(d )) Εκτελέσεις Φαναριωτών (Μουζούρηδων και Μητροπολιτών) κ.λπ. Ἄλλαι σημειώσεις: a.Τις νεώτερες μελέτες για το πρόσωπο βλ. στη Βιβλιογραφία. http://pub88.ezboard.com/ffinalfrontiersdicsusionboard45123frm29.showMessage?topicID=108.topic) b. Βλ. Ι. Μ. Χατζηφώτη, οπ.π. c. Βλ. Γεωργίου Θ. Ζώρα, Ο απαγχονισμός του Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε' εις την έκθεσιν του Ολλανδου Επιτετραμμένου Κωνσταντινουπόλεως, Αθήναι 1976, σ. 4 έ. d. Μπορεί να αποκληθεί πρώτος μάρτυρας του Αγώνος της Ανεξαρτησίας μας. Μετα απο τα παραπάνω στοιχεία, θεωρούμε ΑΥΤΑΠΟΔΕΙΚΤΗ, όχι μόνο την βοήθεια που η εκκλησία παρείχε, αλλά και το γεγονός πως ο Πατριάρχης ήταν ο πραγματικός ηγέτης της επανάστασης. Ο δε ψετο-αφορισμός, στην πραγματικότητα ΕΣΩΣΕ τον Ελληνισμό από βέβαιη σφαγή, και έδωσε έτσι τη δυνατότητα να πετύχει η επανάσταση. Μια επανάσταση που δεν ήταν επανάσταση απλώς "Ελλήνων", αλλά ήταν ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΚΑΤΑ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ. Αυτό πρέπει να το σκεφθούν σοβαρά όλοι αυτοί που φωνάζουν σήμερα για απογύμνωση της χώρας από τη Χριστιανική πίστη. Γιατί η χώρα αυτή, υφίσταται χάριν ακριβώς των Χριστιανών. Πρέπει ὅλοι νά τιμήσουμε τόν ἅγιο Γρηγόριο τό Ε΄. Εἶναι καθῆκόν μας ὡς Ἕλληνες, διότι εἰς τήν θυσίαν ἐκείνου ὀφείλομεν κατά μέγα μέρος μετά τόν Θεό τήν ἐλευθερία μας. Εἶναι καί πνευματικόν μας ὄφελος καί συμφέρον τῆς ψυχῆς μας, διότι τό πνεῦμα τῶν νεομαρτύρων εἶναι αὐτό πού μᾶς δίνει δυνάμεις νά συνεχίσωμεν τόν ἀγῶνα κατά τῶν συγχρόνων ὁρατῶν καί ἀοράτων ἐχθρῶν. Τό καθῆκον αὐτό μᾶς τὀ ὑπενθυμίζει καί ὁ συμπατριώτης μου ποιτής Α. Βαλαωρίτης, μέ τό παρακάτω ποίημα: Το σχοινί του Πατριάρχη Πως μας θωρείς ακίνητος; που τρέχει ο λογισμός σου, τα φτερωτά σου τα όνειρα; Γιατί στο μέτωπό σου να μη φυτρώνουν, γέροντα, τόσες χρυσές αχτίδες, όσες μας διδ' η όψη σου παρηγοριές κ' ελπίδες; Γιατί στα ουράνια χείλη σου να μη γλυκοχαράζει, πατέρα, ένα χαμόγελο; Γιατί να μη σπαράζει μέσα στα στήθη σου η καρδιά, και πως στο βλέφαρό σου ούτ' ένα δάκρυ επρόβαλε, ούτ' έλαμψε το φως σου; Ολόγυρά σου τα βουνά κ' οι λόγγοι στολισμένοι το λυτρωτή τους χαιρετούν. Η θάλασσ' αγριωμένη από μακρά σ' εγνώρισε και μ' αφρισμένο στόμα φιλεί, πατέρα μου γλυκέ, το ελεύθερο το χώμα, που σε κρατεί στα σπλάχνα του. Θυμάται την ημέρα που, πατέρα μου, σ' εδέχτηκε. Θυμάται στο λαιμό σου, το ματωμένο το σχοινί, και στ' ά γιο πρόσωπό σου τ' άτιμα τα ραπίσματα, το βόγγο, τη λαχτάρα, του κόσμου την ποδοβολή. Θυμάται την αντάρα, την πέτρα που σου εκρέμασαν, τη γύμνια του νεκρού σου, το φοβερό το ανέβασμα του καταποντισμού σου. Το μάρμαρο μένει βουβό και θε να μείνει ακόμα, ποιος ξέρει ως πότ' αμίλητο το νεκρικό σου στόμα. Κοιμάται κι ονειρεύεται και τότε θα ξυπνήσει, όταν στα δάση, στα βουνά, στα πέλαγα, βροντήσει το φοβερό μας κήρυγμα. "Χτυπάτε, πολέμαρχοι! Μη λησμονείτε το σχοινί, παιδιά, του πατριάρχη!". Μετ’ εὐχῶν καί καλή ἀνάστασι + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ

Tuesday, 17 April 2018

ΟΣΙΑ ΤΑΡΣΩ Η ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΕΥΚΟΒΟΥΝΟΓΙΑΤΡΙΣΣΗΣ Συγχώρησις... ...Ορθοδόξων παλαιού και νέου ημερολογίου Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2013 Ταρσώ, η διά Χριστόν σαλή, μια αγία του π.ημ. Το βιβλίο του Ι ΚΟΡΝΑΡΑΚΗ - ΤΑΡΣΩ Η ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗ Η Γερόντισσα Ταρσώ η διά Χριστόν σαλή ασκήτεψε στο μοναστήρι της Παναγίας της Πευκοβουνογιάτρισσας, στην Κερατέα Αττικής, το σημαντικό πνευματικό κέντρο του αρχιεπισκόπου Ματθαίου, πνευματικού πατέρα των "Ματθαιικών" ΓΟΧ, από τους οποίους και τιμάται ως άγιος και Νέος Ομολογητής. Η αγιότητα της Ταρσώς είναι αποδεκτή από τους ορθόδοξους χριστιανούς ακόμη και του νέου ημερολογίου (μια αναζήτηση στο διαδίκτυο αρκεί για του λόγου το αληθές), πλην ολίγων, που την απορρίπτουν επειδή ανήκε στην Εκκλησία του π.ημ. Μάλιστα η βιογραφία της έχει γραφτεί από τον καθηγητή του παν/μίου Αθηνών Ιωάννη Κορναράκη (ν.η.) και εκδοθεί από το Ιερόν Κελλίον Αγίου Νικολάου Μπουραζέρη, του Αγίου Όρους. Οι ΓΟΧ (Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Κήρυκος) αναγνώρισαν επίσημα την αγιότητά της το 2010, ορίζοντας ως ημέρα της μνήμης της την 24η Σεπτεμβρίου (π.ημ.), ημέρα της κοίμησής της. Το παρακάτω βιογραφικό, απευθυνόμενο στους αδελφούς του ν.ημ. (για να τεκμηριωθεί ότι και εντός της Εκκλησίας του π.ημ. αναδεικνύονται άγιοι), αναδημοσιεύουμε από εδώ και εδώ. Δεν αναφέρει ότι η Ταρσώ ανήκε στην Εκκλησία του π.ημ. Εκτενές βιογραφικό της, με πολλές πληροφορίες και έμφαση στην ιδιότητά της, ως ΓΟΧ, προτρέπω να διαβάσετε στο ιστολόγιο Το Συναξάριο της Εκκλησίας του καθηγητή Αντωνίου Μάρκου. Εκεί αναφέρονται άλλοι δύο αγιασμένοι σαλοί του π.ημ.: Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος - ἡ χλευαστικῶς, πλήν ἀδοκίμως θεολογικά, ἀποκαλουμένη «Ἐκκλησία τῶν Παλαιοημερολογιτῶν» - ὡς ἱστορική καί ὁμολογιακή συνέχεια τῆς ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίας μετά τό Νεοημερολογιτικό Σχίσμα τοῦ 1924, ἀνέδειξε κατά τόν 20ο αἰ. πλήν τῶν ἄλλων Ἁγίων Της καί τρεῖς διά Χριστόν Σαλούς: Τόν Χαραλάμπη τῶν Καλαμῶν (+ 1974), τήν βιογραφουμένη Ταρσώ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κερατέας (+ 1989) καί τόν Ἱερομόναχο Λεόντιο τῆς Σάμου (+ 1993 [ο βίος του εδώ]). Διαβάστε επίσης την Ακολουθία της Οσίας Ταρσώς της διά Χριστόν σαλής και τον παρακλητικό κανόνα της. Ας έχουμε τις πρεσβείες της... ***** Η Ταρσώ (ή Ταρασία) Ζαγοραίου γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου του έτους 1910, στο χωριό Ρογό, της περιοχής Κορθίου της νήσου Άνδρου. Ήταν η μικρότερη από τα έξι παιδιά της οικογένειάς της. Οι γονείς της Περικλής και Μαρία, ήσαν Θεοσεβείς και Θεοφοβούμενοι, ιδιαιτέρως δε η μητέρα της. Ίσως την θρησκευτική ζωή της οικογένειας να επηρέασε θετικά συγγενής της μοναχός, ονόματι Γαλακτίων, ο οποίος από το 1898 έμενε σε έναν απόμερο χώρο του σπιτιού τους. Η νεαρή Ταρσώ έτυχε άρτιας μόρφωσης για την εποχή της. τελείωσε το δημοτικό σχολείο και το σχολαρχείο στη Χώρα. Ήταν άριστη μαθήτρια, πολλές φορές πρώτη στην τάξη της. Η Ταρσώ, σαν στερνοπαίδι, ήταν το πιο χαϊδεμένο από τα αδέλφια, γι' αυτό και δεν την άφηναν να κάνει δουλειές. Σε μικρή ηλικία πήρε μαθήματα μαντολίνου και με την αδελφή της έπαιζαν συχνά σε συντροφιές. Οι γονείς καθώς και τα παιδιά τους, ήταν πολύ εργατικοί και έτσι υπήρχε στο σπίτι επάρκεια αγαθών. Ζούσαν σε ένα κτήμα έξω από το χωριό και η ζωή κυλούσε ήσυχα μέσα σε οπωροφόρα δένδρα, ελιές και έναν λαχανόκηπο που είχαν για τις ανάγκες τους, παρέα με τα αγελαδοπρόβατα, τα οποία τους προμήθευαν μαλλί, γάλα και τυρί. Όταν ήταν 8 χρονών, ο θάνατος της μεγάλης αδελφής της, Πηνελόπης, σε ηλικία 20 ετών, βύθισε αυτήν και όλη την οικογένειά της στο πένθος. Στο δέκατο τέταρτο έτος της ηλικίας της, άρχισε να εκδηλώνεται ο θρησκευτικός της χαρακτήρας και η διάθεσή της να ασχολείται με τα θεία. Η ίδια ομολογεί και επισημαίνει το χρονικό σημείο της αρχής της ζωής της ευσέβειας της, λέγοντας κάποια φορά: "εγώ έφυγα από το σπίτι μου 14 χρονών, τόσα παιδιά παίζαμε έξω από το φούρνο αλλά ήρθε ο αξιωματικός (ο άγγελος) και εμένα διάλεξε. Με πήρα στην αγκαλιά του και που με πήγε δεν ξέρω. Έπαθα αλλοίωση". Πράγματι, φαίνεται ότι από την αποκαλυπτική αυτή χρονική στιγμή άρχισε η εμφάνιση κάποιων τρόπων συμπεριφοράς της, που προοιωνιζαν τη μετέπειτα παράδοξη πνευματική της ζωή, όπως τελικά καταστάλαξε στην ιδιότυπη δια Χριστόν σαλότητά της. Η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ σε ηλικία 7 ετών στο δημοτικό στην Άνδρο - "Εμείς είμαστε αμαρτωλοί, τι σχέση μπορούμε να έχουμε με τους αγίους;". Η μακαρία Ταρσώ είχε άλλη λογική. Ξεκίνησε τον ασκητικό της αγώνα με την απόφαση ενός θανάτου, του θανάτου του εαυτού της. Συχνά έλεγε, όταν δε μιλούσε με σαλότητα : - "Στον τόπο τούτο μ' έφερε μια νεκροφόρα. Να, εδώ από κάτω μ' έφερε" (και έδειχνε το χώμα). Έτσι, όλη της η ζωή ήταν μια προσπάθεια διαρκούς νεκρώσεως του εαυτού της. Ήταν νεκρή για όλα τα τερπνά και τα ηδέα, αλλά και τα θλιβερά του κόσμου τούτου. Και ακριβώς αυτή η νέκρωση κάθε ανθρώπινου στοιχείου στην προσωπική της ζωή, έκανε εύλογα όσους την πλησίαζαν να σκέπτονται: - Ποιος μπορεί αλήθεια να φτάσει στα μέτρα της Ταρσώς; Αυτή είναι η εκλεκτή του Θεού! Η μακαρία Ταρσώ διέβλεψε, χάριτι Θεού, τα δικά της μέτρα και έτσι διάλεξε το δικό της δρόμο, τη δική της οδό προς την Βασιλεία του Θεού, την οδό της σαλότητας διά Χριστόν! Το οικογενειακό της περιβάλλον δεν ήταν φυσικά ικανό να αντιληφθεί τον υψηλό στόχο της, που φαίνονταν αφύσικος για μια τόσο μορφωμένη και ιδιαιτέρα όμορφη κόρη. Σε τέτοιες περιπτώσεις, μιας επίμονης φυγής και καταφυγής στο μοναχικό βίο, η ευκολότερη αντίδραση είναι συνήθως η γνωμάτευση των οικίων, ότι "το παιδί τρελάθηκε"! Έτσι η Ταρσώ "χρειάστηκε" ψυχιατρική βοήθεια. Όμως, η μακαρία Ταρσώ δεν ήταν τρελλή. Ήταν πολύ πιο λογική από πολλές μοναχές της Μονής, που την θεωρούσαν τρελή και γι' αυτό την περιφρονούσαν και την απέφευγαν. Ήταν σαλή διά Χριστόν, δηλαδή, ολόκληρη, με την ψυχή και το σώμα, με την καρδιά και το λογικό της, δοσμένη στον Σωτήρα Χριστό. Συνεπής στον Πατερικό λόγο, "Δώμεν εαυτούς τω Κυρίω εξ ολοκλήρου ίνα ολόκληρον αυτόν αντιλάβωμεν". Σε αυτό το ολοκληρωτικό δόσιμο στο Χριστό το λογικό της εφωτίζετο αδιάλειπτα από το φως του Χριστού, κατά την διαβεβαίωση του ψαλμωδού : "συ φωτίεις λύχνον μου, Κύριε ο Θεός μου, φωτίεις το σκότος μου". Τώρα ήθελε να φύγει μακριά από τους ανθρώπους και την οικογένειά της, ποθούσε την μόνωση και την ελευθερία. Παρά το νεαρό της ηλικίας της, σκεπτόταν και μιλούσε για την άλλη ζωή, προσηύχετο για τους νεκρούς συγγενείς της και μάλιστα συζητούσε μαζί τους. Άρχισε να εκδηλώνει χάρισμα διοράσεως σε διάφορα περιστατικά της καθημερινής ζωής. Ένα βράδυ, την ώρα που ετοιμάζονταν να ξαπλώσουν και η μητέρα της τελείωνε την προσευχή της, η Ταρσώ της είπε να μην κάνουν την Θ. Λειτουργία που είχαν προγραμματίσει για την επόμενη σε διπλανό χωριό, επειδή ο παπάς δεν ήταν σε θέση να λειτουργήσει. Η μητέρα της έκπληκτη, την αποπήρε και η Θεία Λειτουργία έγινε. Όπως όμως απεδείχθη, η μικρή Ταρσώ με το μεγάλο χάρισμα, διέβλεψε το κώλυμα: ο ιερέας αποβραδίς είχε μεθύσει. Η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ με την ανιψιά της στο Κόρθι Εν τω μεταξύ, αφού η αδελφή της Κατίνα παντρεύτηκε στην Αθήνα, μετά το 1931, εγκαταστάθηκαν και οι υπόλοιποι εκεί. Η συμπεριφορά της και εδώ παρέμεινε η ίδια : ήρεμη, εσωστρεφής αλλά και αγαπητή σε όλους. Παρουσίαζε όμως και τα παρεξηγήσιμα σαλά καμώματά της. Το πιο ανησυχητικό ήταν ότι συχνά φορούσε ένα λευκό χιτώνα και επίσης λευκό μαντήλι και ότι έφευγε πολλές φορές προς άγνωστη κατεύθυνση, χωρίς κανένα φόβο. Φορούσε πάντοτε παλιά παπούτσια και όταν της έδιναν κάποιο καινούργιο ζευγάρι φρόντιζε να τα "περιποιηθεί" καταλλήλως, κτυπώντας τα επίμονα με μια πέτρα για να τα κάνει όπως ήθελε αυτή. Προπολεμικά, το 1939, της έκαναν και συνοικέσιο. Την κάλεσαν για τραπέζι στο σπίτι του γαμπρού, όπου πήγε με τον αδελφό της. Ο Θεός όμως επέτρεψε να γίνει κάποιος μικρός πειρασμός που έκανε τον αδελφό της να θυμώσει και να την πάρει αμέσως να φύγουν. Η ίδια, έφυγε με την ίδια απάθεια με την οποία είχε πάει, χωρίς να εκδηλώσει αντίδραση, ούτε δυσαρέσκεια. Ότι είχε να πει, το έλεγε μυστικά στο Νυμφίο της Χριστό και ήρεμη δεχόταν τα γεγονότα όπως έρχονται, γεμάτη εμπιστοσύνη και πίστη σε Αυτόν που την επέλεξε από μικρή ως νύμφη Του. Το καλοκαίρι του 1940, πήγαν για παραθερισμό στην Άνδρο, όπου αποκλείσθηκαν έως το 1942. Εκεί έχασε και την καλύτερή της φίλη, με την οποία έκαναν πολύ παρέα, πράγμα που την λύπησε πολύ. Σύμφωνα πάντοτε με πληροφορίες των συγγενών της, η σαλότητα της Ταρσώς, είχε ανησυχήσει τόσο τους οικείους της, ώστε το 1942 που επέστρεψαν στην Αθήνα για να προλάβουν χειροτέρευση της καταστάσεώς της, "την πήγαν με το ζόρι" στους ψυχιάτρους. Eκείνοι διέγνωσαν "σχιζοφρένια". Για τους ψυχιάτρους η Ταρσώ είχε κάποια πειστικά ευρήματα μιας τέτοια ψυχοπαθολογίας. Ισχυριζόταν ότι άκουγε φωνές κεκοιμημένων, είχε το στοιχείο της επιμονής και "άλογης" φυγής από τις κοινωνικές σχέσεις, ζητούσε την μόνωση. Αλλά οι ψυχίατροι δεν μπορούσαν φυσικά να αντιληφθούν τις πνευματικές αφετηρίες της, κατ' αυτούς, "παθολογικής" συμπεριφοράς. Έτσι την υπέβαλαν σε μια χειρουργική επέμβαση, που συνηθιζόταν εκείνη την εποχή. Έκαναν δύο τρύπες στο κρανίο της, στην θέση των κροτάφων, δεξιά και αριστερά, αλλά χωρίς κανένα "θεραπευτικό" αποτέλεσμα, ούτε εξάλλου βλαπτικό των διανοητικών και ψυχικών της λειτουργιών. Η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ με την μητέρα της 1932 Αθήνα Πάντως με την χειρουργική αυτή ψυχιατρική επέμβαση, η Ταρσώ χαρακτηρίστηκε "επίσημα" ως τρελή. Επέτρεψε ο Θεός να φθάσει σε μια πολύ ταπεινωτική, για τους πολλούς, κατάσταση, η οποία εντούτοις συνυπολογίζεται οπωσδήποτε στην εκούσια και ακούσια γενικώς άσκηση, στην οποία την οδήγησε ο Θεός για να τον δοξάσει από το υψηλό πνευματικό βάθρο της έσχατης, κατά κόσμο, ταπεινώσεως της δια Χριστόν Σαλότητας. Η Ταρσώ είχε ήδη λάβει Πνεύμα Θεού, προ του πειρασμού του ψυχιατρείου. Έτσι ο πειρασμός της αναγκαστικής της υποβολής σε ψυχιατρική χειρουργική επέμβαση ήταν από το Θεό το καθορισμένο ψυχοσωματικό υπόβαθρο της πνευματικής της σαλότητος. Ήταν δύο φορές "τρελή". Μία φορά κατά κόσμο! Σύμφωνα με την ψυχιατρική διάγνωση! Και μια φορά κατά Χριστόν. Ήταν έτσι περιχαρακωμένη στην έσχατη ταπείνωση. Σε αυτήν την κατάσταση, "δεν ήταν τίποτε, δεν είχε τίποτε!". Ίσως γι' αυτό αργότερα έλεγε συχνά : "Μου τα πήραν όλα. Μου πήραν εκατομμύρια και δεν έχω τίποτα". Δεν είχε τίποτα. Είχε λοιπόν την δυνατότητα να αποκτήσει το παν. Την καλή αλλοίωση μέσα από την χαρισματική οδό την εν Χριστώ σαλότητος. Το 1944, στον εμφύλιο, ενώ όλοι οι άνθρωποι ήσαν κλεισμένοι στα σπίτια τους, η Ταρσώ εξακολουθούσε να φεύγει ντυμένη στα άσπρα. Ένα βράδυ κάποιοι κτύπησαν το κουδούνι στην πόρτα της αδελφής της – εκείνη έμενε στα Εξάρχεια, στους πρόποδες του λόφου Στρέφη, όπου είχαν ανοίξει χαρακώματα οι αριστεροί και κατείχαν τον λόφο. Η Ταρσώ έμενε με τους γονείς της, στο σπίτι τους, πίσω από το πρώτο νεκροταφείο στην Γούβα. Έντρομη η αδελφή της, που ήταν μόνη με τα τρία της μικρά παιδιά, άνοιξε την πόρτα και αντίκρισε μια ομάδα από ένοπλους αριστερούς, με γενειάδες, που την ρώτησαν αν έχει μια αδελφή με το όνομα Ταρσώ Ζαγοραίου. Η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ λίγο πριν το μοναστήρι Η αδελφή της τρόμαξε, νομίζοντας ότι είχε πάθει κάτι η Ταρσώ. Ο ένας από του ένοπλους άντρες, που φαινόταν και επικεφαλής, παραμέρισε τότε τους άλλους και έκανε τόπο στην Ταρσώ να περάσει και να μπει στο σπίτι. Στην συνέχεια λέει στην αδελφή της : "Ποια είναι αυτή που περνάει ατρόμητη μέσα από τις σφαίρες και καμιά σφαίρα δεν την αγγίζει;". Αυτή η παράδοξη εξωτερικώς και θεία εσωτερικώς κατάσταση της μακαρίας Ταρσώς είχε φέρει σε πλήρη αμηχανία τους δικούς της, οι οποίοι πλέον δεν ήξεραν τι να σκεφτούν και τι να κάνουν. Η αγαπημένη τους Ταρσώ, αν και είχε έναν διαφορετικό από αυτούς τρόπο ζωής, ήταν τόσο προσηνής και υπάκουη, ώστε δεχόταν αδιαμαρτύρητα κάθε κίνηση που γινόταν "για το καλό της", εκ μέρους των άλλων. Είδαμε ότι δεν αντέδρασε στο συνοικέσιο που της έκαναν, αλλά και υπέμεινε στο πραγματικό μαρτύριο της αδικαιολόγητης λοβοτομής, παραδομένη ολοκληρωτικά στον Κύριο και Νυμφίο της. Εφόσον ο Ίδιος την είχε εισάγει στο μεγαλειώδες και ειδικό αυτό αγώνισμα της δι' Αυτόν σαλότητος, ώφειλε να τον ακολουθήσει, αίροντας τον Σταυρό Του, ο οποίος είναι "Ιουδαίοις μεν σκάνδαλον, Έλλησι δε μωρία" (Α' Κορ. α', 23). Πως ήταν δυνατόν ωστόσο, να την αφήσει ο Χριστός στα χέρια των καλοθελητών αυτών μέχρι τέλους, αφού έβλεπε ότι, από το πολύ ενδιαφέρον τους, είχαν καταντήσει επικίνδυνοι για την γνήσια δούλη Του; Έτσι, οδήγησε τα βήματά της, πάλι μέσω της υπακοής, σε τόπο όπου πλέον θα μπορούσε ανενόχλητη να ασκηθεί μαζί με άλλες ψυχές που είχαν επίσης αφιερωθεί σ' Αυτόν. Η μητέρα της Ταρσώς ακολουθούσε το παλαιό ημερολόγιο και είχε κάποια σχέση με την Ι. Μονή Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης, στην Κερατέα. Η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ με το μικρό κουρελάκι στην μύτη για να μην φαίνεται η ομορφιά της Εκείνη την εποχή, που η Ταρσώ εθεωρείτο άρρωστη, με ψυχιατρική βεβαίωση (!), κυκλοφορούσε η φήμη ότι ο Ματθαίος, κτήτωρ και επίσκοπος της Μονής, έκανε θαύματα και ιδιαιτέρως θεραπείες. Για το λόγο αυτό η μητέρα της Ταρσώς σκέφτηκε να συνοδεύσει την κόρη της και να φιλοξενηθούν για κάποιο διάστημα στη Μονή, μήπως γίνει το θαύμα και "θεραπευθεί" η Ταρσώ. Έτσι κάποια μέρα του 1949, την πήρε, απογοητευμένη από κάθε ανθρώπινη βοήθεια και την έφερε, χωρίς να το γνωρίζει, στο οριστικό στάδιο της αθλήσεώς της. Φαίνεται ότι εκεί έμειναν περίπου τρεις μήνες, χωρίς όμως το αποτέλεσμα που έλπιζαν και επιθυμούσαν. Έτσι, η μητέρα της Ταρσώς απεφάσισε να την πάρει να γυρίσουν στο σπίτι τους. Η Ταρσώ όμως δεν ήθελε να φύγει από το Μοναστήρι με κανένα τρόπο. Γι' αυτό παρακάλεσε η μητέρα της να την φιλοξενήσουν για κάποιο ακόμα διάστημα. Το διάστημα αυτό ήταν τελικά όλη της η ζωή. Δεν συγκαταλέχθηκε στην αδελφότητα της Μονής, παρέμεινε με τις άλλες δόκιμες στον ξενώνα, όπως συνηθίζεται στην Μονή αυτή. Διέμενε στον χώρο αυτό, υπηρετούσε στα διάφορα διακονήματα, έκανε τα σαλά της, ολοένα αυξανόμενα, και εδέχετο τις περιφρονητικές αντιμετωπίσεις των μοναχών και των λαϊκών. Παρακολουθούσε τις καθημερινές ακολουθίες που εγίνοντο για τους εκεί διαμένοντες, όπου και ανεγίγνωσκε τον Εξάψαλμο, τα Ψαλτήρια, τις Ώρες. Πολλοί ακόμη ενθυμούνται την κατανυκτική της φωνή. Κατά την διάρκεια της εκεί παραμονής της, της ανέθεσαν το διακόνημα της αντιγραφής των χειρογράφων από το αρχείο της βιβλιοθήκης που διέθεταν, επειδή η Ταρσώ ήταν καλλιγράφος. Οι μοναχές θυμούνται ότι, στην εμφάνισή της ήταν πολύ όμορφη, με ξανθές πυκνές μπούκλες, πράσινα μάτια και χαρούμενο πρόσωπο. Κρατούσε πάντα στα χέρια της ένα Προσευχητάριο με το οποίο προσηύχετο συνεχώς. Απέφευγε τις επαφές με τις άλλες δόκιμες μοναχές και προτιμούσε να κάθετε στο κελί της και να προσεύχεται. Το κελί στο οποίο η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της Κάθε φορά που η αρμόδια μοναχή πήγαινε να την ξυπνήσει νύχτα, στην ώρα του κανόνα, την έβρισκε πάντα όρθια να προσεύχεται. Μετά από λίγες μέρες διαπίστωσαν οι αδελφές ότι δεν ξάπλωνε στο κρεβάτι για να κοιμηθεί ούτε την ώρα της αναπαύσεως, αλλά κοιμόταν καθιστή. Στον κόπο της νύκτας πρόσθετε και αυτόν της ημέρας. Εκτός από το παραπάνω διακόνημα ανέλαβε να κουβαλά νερό από την Ζωοδόχο Πηγή, 100 μέτρα από τον ξενώνα της Μονής, για τις ανάγκες των εξωτερικών αδελφών. Μετά από καιρό άρχισε να συμπεριφέρεται και να μιλά παράξενα, σε σημείο που παρεξηγείτο. Άρχισε να κοροϊδεύει και να επιτιμά τους ανθρώπους και περισσότερο τους ξένους που επισκέπτοντο την Μονή. Οι μοναχές, βλέποντας όλα αυτά της είπαν να φύγει από τον Ξενώνα, όπου είχε μείνει περίπου δύο χρόνια. Έτσι, χωρίς πάλι να το επιδιώξει, βρέθηκε η αγωνίστρια του Χριστού χωρίς κελί, μη έχοντας "που την κεφαλή κλίνη". Εγκαταστάθηκε έξω από την νότια είσοδο της Μονής, στα χωράφια, όπου υπήρχαν τα μαντριά της Μονής και κάποια χαλάσματα. Από τότε, μέχρι το 1988, έμενε εκεί, στο ύπαιθρο ή σε καλύβες από χορτάρια, που τις έστηνε και τις χαλούσε μόνη της. Τα πρώτα χρόνια, δεν είχε σταθερό μέρος να μένει και περιφέρετο μέσα στα χωράφια και στα βουνά. Αργότερα, στην δεκαετία 1970-1980 επιδιόρθωσε τα χαλάσματα που αναφέραμε, τελείως μόνη της, κουβαλώντας τσιμεντόλιθους και σκεπάζοντάς τα με νάιλον και τσίγκους, όταν πλέον είχε αρχίσει να γερνά και είχε ανάγκη από κάποια σταθερή στέγη. Κανείς δεν ήξερε που κοιμόταν και που εύρισκε υπόστεγο στις μεγάλες βροχές και στις κακοκαιρίες. Πολλές φορές ωστόσο, την είδαν μέσα στην βροχή να κάθεται στο ύπαιθρο, κρατώντας μία λαμαρίνα πάνω από το κεφάλι της. Πολλές φορές, έβγαινε και έξω από την ακτίνα του χώρου της Μονής και περπατούσε στις κωμοπόλεις της Κερατέας και του Μαρκόπουλου και επισκέπτετο διάφορα σπίτια. Αυτό ανησυχούσε πολύ την Ηγουμένη Ευφροσύνη, επειδή πίστευε ότι ήταν επικίνδυνο για μια γυναίκα να γυρίζει μόνη της τις νύχτες. Γι' αυτό μια μέρα την φώναξε και της είπε να μη φεύγει μακριά από το Μοναστήρι, γιατί διαφορετικά θα την έδιωχνε. Υπάκουσε η Ταρσώ στην Ηγουμένη και από τότε δεν ξαναβγήκε από την περιοχή της Μονής. η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ έξω από τον ξενώνα Αν και δεν θεωρείτο κανονικά αδελφή της Μονής, συμμετείχε ενεργά στην ζωή της αδελφότητος. Η διακονία της, που την είχε διαλέξει μόνη της, ήταν να μεταφέρει κάθε μέρα, για πολλά χρόνια, το γάλα για όλη την αδελφότητα (περισσότερες από 300 μοναχές) από τα μαντριά που ήταν περίπου 500 μέτρα έξω από την Μονή, στο Μαγειρείο. Τα άδεια δοχεία τα επέστρεφε στο μαντρί γεμάτα νερό από την Ζωοδόχο Πηγή, που το χρησιμοποιούσαν οι μοναχές για να ποτίζουν τα ζώα. Από το Μαγειρείο έπαιρνε και το φαγητό της. Επίσης, έριχνε κοπριά στα αμπέλια της Μονής. Το φορτηγό της Μονής άδειαζε την κοπριά εκεί κοντά, για να πάνε οι μοναχές την επομένη ή κάποια άλλη μέρα, να την ρίξουν στα αμπέλια. Δεν προλάβαιναν όμως, γιατί την επομένη το πρωί, τα εύρισκαν όλα έτοιμα. Το μυστήριο αυτό δεν μπορούσαν να το εξηγήσουν. Έτσι παραφύλαξαν ένα βράδυ και είδαν την Ταρσώ να ρίχνει μόνη της μέσα στην νύχτα όλη την κοπριά απ' άκρη σε άκρη στα αμπέλια. Επίσης, συμμετείχε στις γενικές εργασίες - παγκοινίες - όπου συγκεντρώνονταν πολλές αδελφές, όπως στην συλλογή του βίκου, στον τρύγο, στα χωράφια κ.λ.π. εργαζόταν και αυτή όπως και οι άλλες αδελφές, με την διαφορά ότι δεν καθόταν κοντά τους, αλλά σε κάποια απόσταση από αυτές και ακολουθούσε στην εργασία. Στην ώρα του φαγητού, με το κατσαρολάκι της, πήγαινε για να ζητήσει το φαγητό της από την μαγείρισσα που έδινε φαγητό και στις αδελφές. Έτσι λοιπόν ο Θεός δια των γεγονότων καθόρισε τον τρόπο της ζωής της αλλά και τον τόπο, στον οποίο θα ζούσε μέχρι την κοίμησή της. Ερημική, ασκητική ζωή. Αδιάλειπτη προσευχή και λογική λατρεία στο Θεό. Διηγείται λοιπόν, η αδελφή της Μαρίνα, πως την συνέλαβε κάποτε σε μια πολύ προσωπική της στιγμή, αφού δεν γνώριζε ότι την παρακολουθούν: "Είχαμε αγρυπνία στο Μοναστήρι. Ήταν καλοκαίρι και η αγρυπνία γινόταν στην αυλή. Είχε φεγγάρι. Όταν άρχισε το Απόδειπνο, έφυγα για να πάω να δω τι κάνει η Ταρσώ. Τότε έμενε στο προηγούμενο κελί της, μια παράγκα από σανίδες. Δεν ήταν έξω. Πλησίασα σιγά-σιγά και, χωρίς να με αντιληφθεί, κοίταξα ανάμεσα από τις χαραμάδες που είχαν οι σανίδες. Ήταν όρθια, έκανε τον σταυρό της, προσηύχετο ψιθυριστά και συνεχώς έλεγε: "Παναγία μου, βοήθησέ με την αμαρτωλή, βοήθα με Παναγία μου, Δέσποινά μου, βοήθα με σε παρακαλώ...". Έμεινα να την ακούω όσο μπόρεσα και όταν επέστρεψα, η αγρυπνία ευρίσκετο στα Απόστιχα, μετά την Λιτή". Με τον τρόπο αυτό, τον ασκητικό και ησυχαστικό, διαμόρφωσε ανάλογα την εξωτερική της εμφάνιση και αργότερα το ερημικό κελί της. Σ αυτή τη στάση ξεκουράζονταν η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ. Ποτέ δεν κοιμήθηκε ξαπλωμένη "Στην αρχή φορούσε μαύρο ράσο αλλά φρόντιζε να φαίνεται παλιό. Το έραβε μόνη της, με τεράστιες φαρδιές τσέπες για να βάζει τα βιβλία της προσευχής, τη Σύνοψη, την Αγία Γραφή, το Ψαλτήρι, κ.α.. Αλλά καθώς προχωρούσαν τα χρόνια, η ενδυμασία της προσαρμόζετο πλέον στην ψυχολογία και το πνεύμα της σαλότητος, εγίνετο ρυπαρή και κακόγουστη, μέχρι αστεία". Μια τακτική επισκέπτρια της Ταρσώς περιγράφει ως εξής την ενδυμασία της: "Φορούσε μια ξεσκισμένη βρώμικη πουκαμίσα (κάποτε λευκή), μακρύτερη από το, κάποτε μαύρο φόρεμα - ζωστικό, η οποία είχε ραμμένη μια τεράστια εσωτερική τσέπη, τέτοια που να χωρά ότι είχε και δεν είχε, αυτή που τίποτα δεν είχε. Από πάνω, προσπαθώντας μάταια να ζεσταθεί το χειμώνα, έβαζε 3-4 αδιάβροχα νάιλον, το ένα πάνω στο άλλο και στους ώμους ένα καφετί προσόψι, με επιτήδεια ραμμένη κορδελίτσα, σαν μπέρτα"! Η Ταρσώ φρόντιζε ιδιαίτερα να κρύβει το ωραίο πρόσωπό της, από τα νιάτα της, και ιδιαίτερα τώρα, στην άσκησή της, τα ωραία μάτια της, που αν τα πρόσεχες κάποιες φορές έδειχναν σαν ένα κομμάτι διαμαντένιου ουρανού! Φορούσε στα μάτια της γυαλιά με χοντρούς φακούς, τα οποία στήριζε γύρω στο κεφάλι της με σύρμα. Όταν ήθελε να διαβάσει κάτι, το πλησίαζε πολύ κοντά στο πρόσωπό της. Μια φορά, λοιπόν, λέει σε μια συνομιλήτριά της: "Όλα τους τα έδωσα αδελφούλα μου, τι άλλο να τους δώσω ακόμη; Και τα μάτια μου τους τα έδωσα". Η ευλαβής αδελφή δεν αντιλήφθηκε το νόημα των λόγων αυτών. Όμως αργότερα πληροφορήθηκε, πως όταν ήταν νέα, κάποιος άνδρας, που είχε επισκεφθεί το Μοναστήρι, θαύμασε τα μάτια της και τον άκουσε να λέει πως έχει ωραία μάτια. Τότε αυτή πήγε στο Μοναστήρι, πήρε ένα ζευγάρι γυαλιά με χοντρούς φακούς και τα φόρεσε, με αποτέλεσμα να χαλάσει την όρασή της. Επίσης τα κάλυπτε την μύτη της με μια μαύρη κορδέλα, την οποία είχε η ίδια επιμεληθεί για να κρύβει το πρόσωπό της, γιατί κάποιος της είχε πει ότι έχει ωραία μύτη. Την κορδέλα αυτή την έβγαλε από το πρόσωπό της όταν άρχισε να γερνά. Φρόντιζε επίσης να έχει σκυμμένο συνεχώς το κεφάλι της, κάτω στο χώμα. Όπως η ίδια είχε πει, "το καφετί χρώμα είναι το χρώμα μου" ! Εξάλλου, τα παπούτσια της ήταν τρυπητά, λαστιχένια (πάντοτε όμως παλιά), δεμένα με σκουριασμένο σύρμα και επίσης πάντοτε παράταιρα. Οι διαστάσεις του κελιού της δεν επέτρεπαν ένα ανθρώπινο κρεβάτι. Μόνο σκυφτός ή καθιστός χωρούσες μέσα. Άλλωστε σαράντα πέντε χρόνια δεν κοιμήθηκε ξαπλωμένη. Μόνο όταν χρειάστηκε να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο δύο φορές, κοιμήθηκε σε κρεβάτι με κάποιες τύψεις "για την πολυτέλεια". Η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ έξω από το κελί της. Το εσωτερικό, πάντως, του κελιού της ήταν εντελώς ακατάστατο. Εκεί υπήρχαν μπόγοι ανοιγμένοι, που έχασκαν χυμένα κάποια παλιόρουχα ή κουβέρτες κουβαριασμένες, ντενεκάκια από κονσέρβες για τις γάτες, σκουπίδια διάφορα και μικροπράγματα άχρηστα. Όλα αυτά σχημάτιζαν ένα σωρό ετερόκλητων πραγμάτων που, στο σύνολό τους, θύμιζαν σκουπιδότοπο. "Στη γωνιά του κελιού της, υπήρχε ένας μεγάλος πάγκος. Ένας – δύο τσιμεντόλιθοι και ένα στραβωμένο σακί τσιμέντο που πέτρωσε από την βροχή, ήταν τα καθίσματά της. Στα νιάτα της κούρνιαζε σαν σκυλί, δίπλα σε θάμνους και στα γεράματά της, συνήθως την εύρισκες καθιστή σε αυτόν τον πάγκο, με το κεφάλι γερμένο. Ακόμη και όταν, τον τελευταίο χρόνο, την πήραν στο γηροκομείο του Μοναστηριού, την εύρισκαν να περνά τη νύχτα σε ένα πεζούλι, έξω στην βροχή". Η τροφή της ήταν πάντοτε λιγοστή. Ο κανόνας της στο φαγητό φάνηκε και στις τελευταίες της μέρες στο Κ.Α.Τ. Έκανε υπακοή να δεχθεί σούπα, αλλά όταν επέμεναν να συνεχίσει, αρνήθηκε. "Έφαγα, έφαγα, τέσσερις κουταλιές". Αυτό ήταν το όριό της. Η αδελφή Μαρίνα, από την Μονή, της έφερνε το μεσημβρινό φαγητό της, που το χώριζε στα δύο για να δειπνήσει με δυο μπουκιές το βράδυ. Στην περίπτωση που η καλή Μαρίνα έλειπε για δουλειές εκτός της Μονής, δεν είχε την έγνοια της κανένας άλλος. Φαίνεται ότι κάποιες φορές έμενε ολόκληρη εβδομάδα νηστική, μέχρι αν επιστρέψει εκείνη από τις δουλειές της. Της έφερναν μερικές φορές καλομαγειρεμένο φαγητό, που διαφέρει πολύ από φαγητό μαγειρεμένο στο καζάνι για 300 ψυχές. Η αδελφή Μαρίνα της έλεγε : "Κράτησε λίγο να φας", διότι την λυπόταν που ήταν ταλαιπωρημένη. Της απαντούσε : "Μα καλά, το κοσμικό φαγητό είναι καλύτερο;". Άλλοτε, της πήγε μια πολύ καλή μερίδα ψάρι. Αυτή το καθάρισε και τόδωσε στα γατιά. Της λέει η αδελφή: "μα τι κάνεις; Τι θα φας; Φάε ευλογημένη εσύ το ψάρι και δώσε στα γατιά τα κόκαλα". Και η απάντηση : "μα καλά, εσύ αποφάγια τρως στο Μοναστήρι; Πως θα φάνε τα γατιά τα αγκάθια (κόκαλα);" Με την ίδια στοργή, τάιζε και τα ποντίκια του κελιού της, με μικρά κομματάκια ψωμί. "Θέλουν να φάνε και αυτά", έλεγε. Η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ έξω από το κελί της. Η τρυφερότητα που αισθανόταν για τα ζώα ήταν πολύ μεγάλη. Μια φορά βρήκε κοντά στην θάλασσα ένα κοκαλιάρικο γαϊδουράκι, που έπρεπε να το είχαν εγκαταλείψει γέρικο πολύ για να πεθάνει. Το πήρε, το έφερε στο κελί της και το τάιζε με ψωμί, όσο καιρό έζησε. Ποιος μπορεί αν αμφιβάλει ότι δεν θα ήταν δυνατόν να μοιράζεται το λιγοστό φαγητό της με τους άλογους και τους λογικούς φίλους της, αν δεν είχε σε μεγάλο βαθμό αποδεσμευτεί από τις υλικές ανάγκες; Όντως, η πραγματική της τροφή, αυτή που την χόρταινε, ώστε να λησμονεί την υλική τροφή, ήταν η πνευματική. Η σκέψη της και η καρδιά της ήταν αποκλειστικά δοσμένες στα ουράνια και στα άγια, στα οποία εντρυφούσε αδιάλειπτα. Αυτό το νόημα είχε ασφαλώς η απάντησή της στην πρόθυμη επισκέπτρια να της φέρει ότι φαγητό θα επιθυμούσε: - Τι να σου φέρω Ταρσώ να φας; - Εσύ θα μου φέρεις να φάω; Εμένα μου φέρνει ο αξιωματικός (ο άγγελος) και η Μαρία! Τα λίγα αυτά βιογραφικά στοιχεία δίνουν μία πρώτη γενική εικόνα της ζωής της Ταρσώς που προηγήθηκε της εγκαταστάσεώς της στον τόπο της θεοφιλούς της ασκήσεως, αλλά, μέχρι κάποιου σημείου, και της ζωής της, όπως άρχισε αυτή να διαμορφώνεται πλέον, με την ασκητική της βιοτή, στον τόπο αυτό. ΤΑΡΣΩ - Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΖΩΗ ΤΗΣ Η ευωδιάζουσα κάρα της Γερόντισσας Ταρσω (ΠΗΓΗ) Η ερημική ζωή της Ταρσώς και το γεγονός ότι δεν απομακρυνόταν, παρά σπανιότατα και μόνο για σοβαρό λόγο (όπως στην περίπτωση μιας αναγκαίας νοσηλείας), από τον τόπο αυτό της ασκητικής της διαμονής, δημιουργούσε ευνόητα την απορία στους επισκέπτες, που για πρώτη φορά έφταναν εκεί, ποια μπορούσε να είναι η πνευματική της τροφοδοσία, εφόσον δεν μπορούσε να εκκλησιάζεται και ποια σχέση ήταν δυνατόν να έχει με τη μυστηριακή, ιδιαίτερα, ζωή της Εκκλησίας. Είναι φυσικό, ένας διά Χριστόν σαλός άνθρωπος να μην έχει Εκκλησιαστική ζωή, όπως την ζει ο χριστιανός του κόσμου: εκκλησιασμό και συμμετοχή στα μυστήρια της Εκκλησίας, κατά τις τακτές ημέρες και ώρες των Ιερών Ακολουθιών. Ο σαλός και επομένως "άτακτος" τρόπος της ζωής του, δεν του επιτρέπει την παρακολούθηση της εκκλησιαστικής ζωής, κατά τον "κατεστημένο" τρόπο, εφόσον εξάλλου, μεταξύ των στόχων της σαλότητας, υπάρχει και η αποφυγή από οτιδήποτε συντηρεί "κατεστημένη" ευσέβεια, "ευσχημόνως και κατά τάξιν", όπου όμως ελλοχεύει ο κίνδυνος της "ρουτίνας" της εκκλησιαστικής ζωής. Η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ. Αλλά τότε, πως μπορεί ένας σαλός διά Χριστόν να είναι ένας χαρισματικός χριστιανός, χωρίς εκκλησιαστική ζωή; Αν ένας χριστιανός είναι πράγματι χαρισματικός, και μόνο από το γεγονός αυτό βεβαιώνεται ότι ο άνθρωπος αυτός ζει μέσα στην Εκκλησία και διά της Εκκλησίας πορεύεται προς την Βασιλεία του Θεού, όπως όλοι οι άλλοι χριστιανοί. Κάθε πραγματικό χαρισματικό άνθρωπο τον παρακολουθεί βήμα προς βήμα, κατά την πορεία του αυτή, η χάρη του Θεού και αναπληρώνει τα πνευματικά υστερήματα που μπορεί αν οφείλονται στον ιδιαίτερο τρόπο βιώσεως της χριστιανικής του ζωής, όπως λ.χ. αυτούς που ζουν "στα σπήλαια και στις οπές της γης"! Είπε κάποτε: "Οι αρχάγγελοι μου έδωσαν τρεις στολές και τρεις η Παναγία. Μία μέχρι κάτω, μία ως εδώ και μία ως το γόνατο. Μου τις πήραν και λειτουργούν στην Εκκλησία". Τι ήθελε να πει η Ταρσώ με τους συμβολικούς αυτούς λόγους; Ποιο είναι το νόημά τους που απέκρυπτε από το νου του συνομιλητή της; Μια πρώτη εντύπωση, που προκαλούν οι λόγοι αυτοί της Ταρσώς είναι ότι ευλογήθηκε τρεις φορές από τους αρχαγγέλους και από την Παναγία. Να υποθέσουμε ότι τον πλούτο αυτό των ευλογιών η ίδια η Ταρσώ τον κατάθεσε στο Σώμα της Εκκλησίας; Οπωσδήποτε όμως δεν είμαστε έξω από το βασικό νόημα αυτού του λόγου, αν αντιληφθούμε την προσφορά του χαρίσματος της σαλότητας αλλά και ολόκληρης της αναγεννημένης ζωής της στη "λειτουργία" της Εκκλησίας! Η αυτοσυνειδησία της Ταρσώς ήταν βαθύτατα εκκλησιαστική! Μια κυρία, συχνή επισκέπτρια της Ταρσώς διηγείται: "Μια νύχτα βλέπω στον ύπνο μου πως έκανα καθαριότητα στο σπίτι μου και πίσω μου ακολουθούσε η Ταρσώ με μία σκούπα στο χέρι, σκουπίζοντας το δάπεδο με πολύ προθυμία και επιμέλεια. Είχα χαρά και απορία μέσα μου γι' αυτό που έκανε. Και αμέσως, σαν να διάβασε τις σκέψεις μου εκείνη την στιγμή, μου λέει σαν απάντηση σε αυτά που σκεφτόμουν : "επειδή έστειλες στον αδελφό μου αλάτι για το φαγητό του, ήρθα και εγώ να σε βοηθήσω". Ξύπνησα πολύ χαρούμενη. Προσπαθούσα να καταλάβω τα λόγια της και σκεφτόμουν αν είχα κάνει κάτι καλό εκείνες τις ημέρες. Θυμήθηκα μετά από πολύ κόπο ότι είχα στείλει ένα δεματάκι στο Άγιον Όρος με κιμωλία για την προεργασία των εικόνων και κάποιες πληροφορίες για την αγιογραφία, προκειμένου να βελτιώσουν την δουλειά τους. Την επόμενη φορά που την επισκέφτηκα μου λέει: "ο αδελφός μου με τρέφει και μένα κάθε μέρα, με μνημονεύει, τον ευχαριστώ, να' ναι καλά". Αργότερα πληροφορήθηκα ότι ο μοναχός στον οποίο είχα στείλει το δέμα, που ήταν ιερέας, είχε ακούσει για την Ταρσώ και την μνημόνευε καθημερινά στις Θείες Λειτουργίες που έκανε". Αναρτήθηκε από ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ στις 10:35 μ.μ.
ΒΙΟΣ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΕΟΦΑΝΟΥΣ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ τοῦ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ τοῦ ΡΟΥΜΑΝΟΥ Ο όσιος Ιωάννης γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου 1913 στη Ρουμανία και συγκεκριμένα στο χωριό Χοροδίστεα της επαρχίας Μπουκοβίνα, που βρίσκεται στην βόρεια πλευρά της Μολδαβίας, από γονείς ευσεβείς χριστιανούς, τον Μάξιμο και Αικατερίνη Ιακώβ. Κατά την βάπτισή του, τού δόθηκε το όνομα Ηλίας• κανένας δεν μπορούσε να υποψιαστεί ότι ο μικρός Ηλίας θα ζούσε μια μέρα στους τόπους που έζησε ο Άγιος Προφήτης Ηλίας. Σε ηλικία έξι μηνών, έμεινε ορφανός από μητέρα ενώ τρία χρόνια αργότερα έχασε και τον πατέρα του, ο οποίος αγωνιζόταν στον πόλεμο που διεξήγε η Ρουμανία εναντίων των Ούγγρων. Αφού ορφάνεψε και από τους δύο γονείς, την μέριμνα και την φροντίδα του ανέλαβε η γιαγιά του Μαρία. Αυτή είχε τον διακαή πόθο να μονάσει, αλλά αφού ανέλαβε την φροντίδα του μικρού Ηλία, δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει την επιθυμία της. Από τον καιρό που ο μικρός είχε ορφανέψει, τρεφόταν μόνο με τσάι και κάπου-κάπου έπινε και γάλα από μία γειτόνισσα. Έτσι, ο Όσιος Ιωάννης είχε συνηθίσει στην νηστεία από την παιδική του ηλικία. Η γιαγιά του Μαρία, βλέποντας το ορφανό της εγγόνι και γνωρίζοντας ότι δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει τον πόθο της - δηλαδή να μονάσει - έκλαιγε συνεχώς. Όταν το αγόρι μεγάλωσε λίγο, αυτή του διάβαζε για τα Πάθη του Χριστού και τους βίους των Αγίων. Σιγά-σιγά, τον έμαθε να διαβάζει και ο ίδιος και καθώς διάβαζε το αγόρι, εκείνη έκλαιγε. Ένα βράδυ, η γιαγιά του άρχισε να κλαίει δυνατά. Βλέποντάς την ο μικρός, στεναχωρήθηκε και τη ρώτησε: «Μητέρα, γιατί όταν εγώ διαβάζω, εσύ κλαις τόσο δυνατά και ειδικά όταν διαβάζω για τα Πάθη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού;» - «Ω! Παιδί μου!» είπε αυτή «τον καημό μου εσύ δεν τον ξέρεις. Η μητέρα σου δεν είμαι εγώ• η μητέρα σου χάθηκε!» Εκείνη την στιγμή, του διηγήθηκε τα πάντα λεπτομερώς. Του εξομολογήθηκε την απραγματοποίητη επιθυμία της να μονάσει και τον παρακάλεσε να προσεύχεται, να την ανταμείψει ο Θεός για τον κόπο που έκανε για να τον μεγαλώσει. Μετά από αυτή την αποκάλυψη, όσες φορές το αγόρι διάβαζε από τα ιερά βιβλία, έκλαιγε και αυτό γνωρίζοντας ότι είναι μόνο στον κόσμο. Όταν έφτασε σε ηλικία δέκα ετών, αναχώρησε και εκείνη για τα αιώνια και έτσι, την φροντίδα και την μέριμνα του Ηλία ανέλαβε ένας θείος του με το όνομα Αλέκος, ο οποίος ήταν δεύτερη φορά παντρεμένος με μία γυναίκα που είχε πολλά παιδιά. Ο Ηλίας ήταν πολύ έξυπνος• ξεχώριζε από τα παιδιά του θείου του και για αυτό τον λόγο τον ζήλευαν και πάντα τον αδικούσαν. Όταν στο τραπέζι κάθονταν πολλά παιδιά αυτός ένιωθε ξένος• έτρωγε λίγο και σηκωνόταν από το τραπέζι σχεδόν νηστικός• έτσι, από μικρός έκλαιγε και νήστευε πάρα πολύ, αποκτώντας με αυτό τον τρόπο αρετές τις οποίες έχει ένας τέλειος μοναχός: ταπείνωση, νηστεία, προσευχή και φτώχεια και στο τέλος προσφυγιά. Όταν αποφοίτησε από το δημοτικό, ο δάσκαλος συμβούλεψε τον θείο Αλέκο να τον στείλει σε ανώτερο σχολείο, λέγοντάς του ότι είναι κρίμα να μην αφήσει αυτό το αγόρι που είναι τόσο σοφό, να μάθει περισσότερα. Ο θείος του ακολουθώντας τη συμβουλή του δασκάλου, τον έστειλε για σπουδές στο Λύκειο Δημήτριος Καντεμίρ στην πόλη Τσερναούτσι της επαρχίας Μπουκοβίνα, όπου έμεινε τρία χρόνια και τέσσερις μήνες και στις τελικές εξετάσεις του 1932 αρίστευσε. Στο σχολείο ο Ηλίας είχε υπομείνει πολλά. Επειδή ήταν ορφανός δεν πλήρωνε για δίδακτρα, για τα βιβλία, για τη σχολική στολή και για τα άλλα έξοδα. Ο θείος του Αλέκος δεν του έστελλε ούτε ένα κέρμα• κοιμόταν και έτρωγε στην εστία του λυκείου. Κάθε βράδυ ζητούσε ένα βιβλίο από τον καθηγητή του, το διάβαζε τη νύχτα και την επόμενη μέρα το επέστρεφε. Έτσι έκανε με όλα τα βιβλία για όσο καιρό σπούδαζε. Στις εκδρομές και στις παρελάσεις δεν πήγαινε διότι δεν είχε ρούχα κατάλληλα. Ένα κέρμα στην τσέπη για να αγοράσει και αυτός κάτι γλυκό όταν έβγαινε με τα άλλα αγόρια δεν είχε. Στεναχωριόταν όταν οι συμμαθητές του πήγαιναν στην εκδρομή και αυτός έπρεπε να μένει μόνος στην εστία• όταν όμως έμενε δεν καθόταν άπραγος, αλλά διάβαζε, μελετούσε και προσευχόταν συνεχώς. Το καλοκαίρι κατά την διάρκεια των διακοπών, πήγαινε στον θείο του και τον βοηθούσε στο σκάλισμα των χωραφιών, στο θερισμό και στις άλλες οικιακές δουλειές. Ουδείς θυμάται να τον είχε δει να κάνει επισκέψεις ή να κουβεντιάζει άσκοπα με άλλους. Όταν έδωσε εξέταση στη Μητρόπολη Τσερναούτσι, εξομολογήθηκε σε έναν αρχιμανδρίτη ο οποίος τον συμβούλεψε να μείνει εκεί για να σπουδάσει θεολογία. Μετά από λίγο καιρό, ο αρχιμανδρίτης εξαιτίας κάποιων διαφωνιών με άλλους πατέρες, αναγκάζεται να φύγει και κατά την αναχώρησή του, λέγει στον Ηλία να μην μείνει εκεί, αλλά να πάει στο μοναστήρι Νεάμιτς. Δια τούτο, του δίνει και μία συμμαρτυρία προς τον γέροντα Νικόδημο Μουντεάνου, μετέπειτα Πατριάρχη της Ρουμανίας. Ο έφηβος σκεφτόταν τι να κάνει. Οι συμφοιτητές του είχαν όλοι κάνει εγγραφή ο καθένας στο πανεπιστήμιο της αρεσκείας του• αλλά αυτός τι να κάνει; Μια μέρα μετά από πολλή προσευχή, άκουσε καταμεσήμερα μία φωνή να του φωνάζει «Μοναστήρι»! Νιώθοντας στην ψυχή του ένα συγκεκριμένο κάλεσμα από τον Θεό, για μία καθαρή ζωή στον μοναχισμό, φεύγει αμέσως για το μοναστήρι Νεάμιτς. Ο γέροντας τον δέχεται και μένει εδώ σχεδόν όλο το 1933. Διορίζεται σε πολλές υπακοές, μεταξύ των οποίων και βοηθός του γνωστού φαρμακοποιού και μεγαλοσχήμου μοναχού Ιώβ. Ακολούθως γίνεται και βιβλιοθηκάριος του μοναστηριού. Στην υπακοή αυτή, αρρωσταίνει εξαιτίας της ταξιθέτησης βιβλίων που ήταν γεμάτα σκόνη και μούχλα. Λόγω του κρύου αέρα που έμπαινε από τα παράθυρα και από τις χαραμάδες του πατώματος, αρρώστησε με ρευματισμό τον οποίο έπρεπε να υπομένει σε όλη του τη ζωή. Στο μοναστήρι, φίλεψε με πολλούς μελετημένους γέρους πατέρες, με τους οποίους κουβέντιαζε για τη σωτηρία της ψυχής και για το θέμα της αλλαγής του ημερολογίου, το οποίο ήταν το πολυσυζητημένο θέμα-κλειδί. Στην διακονία του βιβλιοθηκαρίου όπου είχε ταχθεί, είχε τη δυνατότητα να διαβάσει το Πηδάλιο του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου και άλλα πολλά βιβλία, τα οποία ξεκαθαρίζουν το θέμα της βαπτίσεως και της αλλαγής του ημερολογίου. Φίλεψε μετά και με έναν αδελφό από την Μπουκοβίνα, τον οποίο ο γέροντας αποφάσισε να κείρει μοναχό, αλλά αυτός αρνήθηκε προβάλλοντας την δικαιολογία ότι πρώτα πρέπει να πάρει την αληθινή βάπτιση με κατάδυση όπως όρισαν οι Άγιοι Απόστολοι και όχι με ράντισμα όπως γινόταν τότε στην Μπουκοβίνα λόγω της Ουνιτικής επίδρασης στην περιοχή. Μαζί με αυτόν, ο αδελφός Ηλίας αποφάσισε να πάει στο Άγιο Όρος όπου κρατείται το αληθινό ορθόδοξο ημερολόγιο. Δοκίμασαν να βγάλουν διαβατήριο αλλά δεν τα κατάφεραν, διότι έπρεπε πρώτα να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία. Ο Ηλίας όμως, πιστεύοντας ότι θα καταφέρει να βγάλει διαβατήριο ως απλός πολίτης, ξυρίστηκε αλλά πάλι δεν τα κατάφερε• δεν επέστρεψε όμως στο Νεάμιτς. Πήγε στο μοναστήρι Τούρνου, στην κοιλάδα του Όλτου ποταμού. Εκεί, λίγες μέρες πριν είχε καεί η εκκλησία. Όταν τον είδαν οι έξι πατέρες, τον παρακάλεσαν πολύ να μείνει μαζί τους για να τους βοηθήσει διότι δεν ήταν κανένας τους νέος. Ο Ηλίας έμεινε με χαρά εκεί έναν ολόκληρο χρόνο. Το μοναστήρι είχε περιβόλι με καρποφόρα δέντρα, από τα οποία ο Ηλίας τρεφόταν και καλυτέρευε η υγεία του. Οι πατέρες του μοναστηριού ήθελαν να ξανακτίσουν την εκκλησία που κάηκε και συμβούλευσαν τον Ηλία να πραγματοποιήσει έρανο στα γύρω χωριά μαζί με μία καλογριά από το άλλο μοναστήρι, αλλά ο Ηλίας δεν δέχτηκε να κάνει αυτή την υπακοή. Όταν κόντεψε ο καιρός να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία, οι πατέρες τον συμβούλευσαν να χειροτονηθεί μοναχός και διάκονος για να αποφύγει τον στρατό. Ο Ηλίας αρνήθηκε. Δεν επιθυμούσε να μείνει εκεί, όπου όπως και στο Νεάμιτς ακολουθούσαν το νέο ημερολόγιο και έτσι προτίμησε να καταταγεί στο στρατό. Ως στρατιώτης δεν ξυρίστηκε, αλλά άφησε τα γένια. Όταν ολοκλήρωσε την θητεία του πήγε πάλι στο Νεάμιτς, επειδή άκουσε ότι είχε αλλάξει ο γέροντας. Αλλά ούτε αυτή τη φορά βρήκε ησυχία. Παρόλο που κατόπιν πολλών πιέσεων είχε καρεί μικρόσχημος μοναχός, μία δυνατή φωτιά έκαιγε στην καρδία του. Ήθελε να πάει στους Αγίους Τόπους γιατί άκουσε ότι εκεί κρατείται το ορθόδοξο ημερολόγιο της Ανατολικής Εκκλησίας. Η επιθυμία του πραγματοποιείται το φθινόπωρο του 1936, αφού καταφέρνει με δυσκολίες να εξασφαλίσει άδεια από τους ανωτέρους της εποχής για να φύγει. Στα Ιεροσόλυμα, ο αδελφός Ηλίας φτάνει με ακόμα δύο μοναχούς από το μοναστήρι Νεάμιτς, τον μοναχό Κλαύδιο και τον μοναχό Δαμασκηνό, οι οποίοι μετά το προσκύνημα στους Αγίους Τόπους επέστρεψαν στη Ρουμανία. Ο Ηλίας όμως, αν και με δυσκολία, εισήλθε στην κοινότητα της Λαύρας του Αγίου Σάββα που βρίσκεται ανάμεσα στην Βηθλεέμ και τη Νεκρά Θάλασσα. Η δυσκολία που αντιμετώπισε, οφειλόταν σε δύο λόγους. Πρώτος λόγος, ήταν επειδή ο πρίγκιπας της Ρουμανίας Ιωάννης Κούζας, κατέσχε τις περιουσίες των ελληνικών μοναστηριών που υπήρχαν στις Ρουμανικές χώρες, με αποτέλεσμα οι έλληνες των αγίων τόπων να βλέπουν με καχυποψία τους ρουμάνους μοναχούς. Δεύτερος λόγος, ήταν επειδή στο μοναστήρι υπήρχε ένας ζηλωτής Βλάχος ιερομόναχος και πνευματικός, ο π. Σάββας, που ήξερε καλά ρουμανικά και έτσι ο γέροντας φοβόταν μήπως φιλέψει μαζί του. Η Λαύρα όμως, είχε μεγάλη έλλειψη από μοναχούς. Έτσι, ο ηγούμενος Νικόλαος πήγε στον Πατριάρχη και ζήτησε την προσωπική του γνώμη. Εκείνος του απάντησε, ρωτώντας τον γιατί να μην τον δεχθεί στην Λαύρα αφού ήταν και νέος. Σύμφωνα λοιπόν με την συμβουλή του Πατριάρχη τον δέχτηκε. Στη συνέχεια, αφού του έδωσε σωστή βάπτιση με κατάδυση και όχι με ράντισμα όπως γινόταν στην γενέτειρά του την Μπουκοβίνα, τον έκειρε μεγαλόσχημο μοναχό δίνοντάς του το όνομα Ιωάννης. Αξιοσημείωτο είναι το ότι ως παλαιός αδελφός Ηλίας αλλά και ως νέος πατήρ Ιωάννης έφερε τα ονόματα των δύο μεγάλων Προφητών, του Προφήτη Ηλία του ζηλωτή και του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστή. Αξιώθηκε να ζήσει στους τόπους όπου ασκήτευσαν εκείνοι, τους οποίους είχε πάντοτε ως καθρέφτη και στήριγμα σε όλους τους πειρασμούς και τις θλίψεις του. Εδώ στην Λαύρα, μαθαίνει καλά την ελληνική γλώσσα, μελετά, επισκέπτεται τακτικά τη σπουδαία βιβλιοθήκη του μοναστηριού και κάνει πολλές μεταφράσεις από τα ελληνικά στα ρουμανικά, προς όφελος όλων των Ρουμάνων που θα τις διαβάσουν. Γίνεται καντηλανάφτης και βοηθός του οικονόμου. Ως καντηλανάφτης, έπρεπε να ανάβει τα καντήλια σε δύο εκκλησίες και τέσσερα παρεκκλήσια. Ερχόταν στο κελί στις δέκα η ώρα τη νύχτα για να ξεκουραστεί• όταν έπρεπε να κοιμηθεί τον ξυπνούσε ο γείτονας, ένας γέρος άρρωστος, ο οποίος μέχρι τότε χόρταινε ύπνο και τώρα ξυπνούσε και έψελνε τροπάρια και κοντάκια. Ο πατήρ Ιωάννης στις έντεκα η ώρα έπρεπε να σηκωθεί για να ελέγξει ξανά τα καντήλια και να κτυπήσει τις καμπάνες. Μια φορά επέστρεφε στο μοναστήρι από την Ιερουσαλήμ με το γαϊδούρι, μια απόσταση τεσσάρων ωρών. Περίπου στα μισά του δρόμου, βλέπει πάνω σε ένα ύψωμα πολλούς οργισμένους Άραβες, οι οποίοι περίμεναν τον οικονόμο του μοναστηριού ιερομόναχο Παύλο για να τον σκοτώσουν, διότι τους σταμάτησε από το να φέρνουν προμήθειες στο μοναστήρι και τους αντικατέστησε με άλλους. Όταν είδαν τον πατέρα Ιωάννη, νόμισαν ότι είναι ο οικονόμος. Ένας νεαρός ύψωσε το ρόπαλό του για να τον κτυπήσει στο κεφάλι, αλλά αμέσως ο πατέρας του, τού φώναξε: «Σταμάτα! Μην δώσεις, διότι δεν είναι αυτός, είναι άλλος!» Έτσι, γλίτωσε από βέβαιο θάνατο. Ο μεγαλόσχημος Ιωάννης είχε αναλάβει και την μέριμνα των ασθενών του μοναστηριού. Όταν οι Άραβες έμαθαν ότι είναι συνετός, άρχισαν να έρχονται και εκείνοι για να τους θεραπεύσει. Έτσι, ονομάστηκε γιατρός του μοναστηριού. Εκείνη την εποχή είχαν αρχίσει μεγάλες ταραχές, με τους Άραβες να ξεσηκώνονται εναντίον των Άγγλων και τους Άραβες ασθενείς να μεταφέρονται στο μοναστήρι για θεραπεία. Ο πατήρ Ιωάννης, ήταν πολύ κουρασμένος και αδύνατος πια, λόγω του ότι δεν είχε χρόνο για να ξεκουραστεί. Έχοντας πρόβλημα με τα νεφρά του και αφού το κλίμα και η τροφή του δεν ήταν κατάλληλα, αποφασίζει να φύγει στην έρημο για την ησυχία. Έτσι εξομολογείται στον πατέρα Σάββα, ο οποίος του δίνει ευλογία να φύγει. Το 1939, φεύγει μαζί με έναν αδελφό που ήλθε τότε από τη Ρουμανία και με έναν Άραβα, ο οποίος κάποια στιγμή επέστρεψε στο μοναστήρι. Προχώρησαν προς την έρημο Φέσκα, η οποία σήμερα λέγεται Κιούμραν, στα μέρη όπου ζούσαν οι Εσενιένοι και όπου κατόπιν ανασκαφών βρέθηκαν μέρη από την Παλαιά Διαθήκη. Δεν είχαν ακόμη πολύ μέχρι τη Φέσκα, αλλά ο δρόμος σταματούσε και έτσι έπρεπε να περπατήσουν πάνω σε πέτρες και άμμο. Η νύχτα πλησίαζε και ήταν πολύ κουρασμένοι. Η ζέστη είχε σκαρφαλώσει στους σαράντα βαθμούς και δεν ήξεραν τι να κάνουν για το νερό. Καθώς σταμάτησαν λίγο για να ξεκουραστούν, είδαν πολλούς σφήκες να ανεβοκατεβαίνουν σε μία βαθιά κοίτη και αφού κοίταξαν με προσοχή, είδαν ότι κάτω υπήρχε νερό• δεν ήξεραν όμως πώς να κατεβούν. Είχαν ωστόσο ένα σχοινί. Δέθηκαν λοιπόν από τη μέση και σιγά σιγά, κατέβηκαν κάτω. Εκεί υπήρχε λίγο νερό που έμεινε στάσιμο από τις χειμωνιάτικες βροχές από όπου έπιναν και οι σφήκες. Ήπιαν και αυτοί και δυνάμωσαν. Κοιμήθηκαν πάνω στην άμμο εκείνη τη νύχτα και τη δεύτερη μέρα πήγαν στο επιθυμητό σπήλαιο, όπου έμειναν μόνο δύο βδομάδες, διότι το νερό δεν ήταν πόσιμο και εκτός αυτού, έρχονταν και οι βεδουίνοι με τα ζώα τους. Μετακινήθηκαν στο σπήλαιο στην Καλαμώνα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από το μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου, προς τον Ιορδάνη. Έφυγαν νύχτα, διασχίζοντας την έρημο ανάμεσα σε κοίτες και υψώματα. Σε κάποια στιγμή συνάντησαν ένα θηρίο μεγάλο σαν γαϊδούρι, το οποίο τους πλησίασε και τους κοίταξε. Ο Θεός όμως τους προστάτεψε και το θηρίο δεν τους ενόχλησε. Ήταν μία ύαινα πολύ επικίνδυνη, που κυνηγά τα μεσάνυχτα. Το σπήλαιο στην Καλαμώνα ήταν πολύ υγρό και το νερό το έφερναν από το μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου. Εν τω μεταξύ ο Ρουμάνος αδελφός έφυγε λόγω της αυστηρότητας της ερήμου, αλλά ήρθε ένας άλλος καλόγηρος πάλι Ρουμάνος, ο μοναχός Ιωαννίκιος. Αυτός έφυγε από το μοναστήρι Κούκοβα της επαρχίας Μπακάου στη Ρουμανία, όπου ο ιερομόναχος Ιωαννίκιος Ντουντέσκου με μία μικρή κοινότητα αδελφών και μοναχών, κρατούσαν με μεγάλη ακρίβεια και αυστηρότητα, τόσο το παλαιό ημερολόγιο όσο και τα υπόλοιπα ορθόδοξα συνήθεια. Την 23η Απριλίου 1935, οι νεοημερολογίτες ιερείς από τη γύρω περιοχή, ντυμένοι με αστυνομικά ρούχα μετέβηκαν στο εν λόγω μοναστήρι. Εκεί συνάντησαν τα ατσάλινα θελήματα των παλαιοημερολογιτών μοναχών, εκ των οποίων τον έναν σκότωσαν μπήγοντάς του ένα ρόπαλο στο στόμα, ενώ τους υπόλοιπους τους οδήγησαν στην κεντρική αστυνομία της Βράντσεα. Εκεί καταδικάστηκαν σε θάνατο διά πυροβολισμού. Η αναγγελία έφτασε στα αφτιά του ρήγα της Ρουμανίας, ο οποίος αμέσως διέταξε την απελευθέρωσή τους. Ένας από εκείνους τους μοναχούς, ήταν και ο μοναχός Ιωαννίκιος ο οποίος - όπως και οι υπόλοιποι – πήρε τον δρόμο της εξορίας, διότι το μοναστήρι τους είχε καταστραφεί από τους εχθρούς της αγίας πίστης, τους νεοημερολογίτες ιερείς. Από το 1935 μέχρι το 1939 ο πατήρ Ιωαννίκιος έμεινε όπου μπορούσε. Στη συνέχεια αναχώρησε για στους Αγίους Τόπους, όπου συναντήθηκε με τον πατέρα Ιωάννη στην Καλαμώνα, με τον οποίο συνασκήτευσε μέχρι το τέλος της ζωής του. Στην Καλαμώνα ο π. Ιωάννης παρέμεινε για ενάμιση χρόνο, κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες επιβίωσης. Λόγω της ακατάλληλης τροφής, ο πατήρ Ιωάννης αρρώστησε με δυσεντερία από την οποία υπέφερε για ενάμιση χρόνο. Αυτή την περίοδο, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος βρισκόταν στο αποκορύφωμά του. Οι Γερμανοί κόντευαν από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και επειδή η Ρουμανία ήταν σύμμαχος με την Γερμανία, οι Άγγλοι μάζεψαν όλους τους Ρουμάνους σε έναν τόπο μαζί με τους Γερμανούς και τους Ιταλούς. Τον πατέρα Ιωάννη, παρόλο που ήταν άρρωστος τον κράτησαν εννέα μήνες περισσότερο, επειδή μιλούσε πολλές γλώσσες. (γερμανικά, γαλλικά, αραβικά και ελληνικά) Μετά την απελευθέρωσή του, επέστρεψε πάλι στο μοναστήρι του Αγίου Σάββα. Εδώ άρχισε πάλι να κάνει τις προηγούμενές του υπακοές• τώρα όμως, εκτός από αναιμικός, ήταν πιο αδύναμος και το κλίμα δεν τον βοηθούσε καθόλου. Γύρω στο 1947, η ρουμανική σκήτη στον Ιορδάνη είχε ανάγκη από λειτουργούς. Για αυτό, ζήτησε από το Πατριαρχείο να χειροτονηθεί διάκονος ο πατήρ Ιωάννης ο Ρουμάνος. Αυτός είχε προτραπεί δύο φορές να χειροτονηθεί διάκονος, μία φορά στο μοναστήρι Τούρνου και μια στο μοναστήρι Νεάμτις αλλά δεν δέχθηκε. Τώρα όμως, για να μπορέσει να αναχωρήσει στην ησυχία δέχτηκε. Χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος στις 13 Μαΐου 1947 και στις 14 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους, χειροτονήθηκε ιερομόναχος από κάποιο αρχιερέα Ειρήναρχο. Έπειτα δέχθηκε και χειροθεσία ηγουμένου για τη ρουμανική κοινότητα στον Ιορδάνη. Ο προϊστάμενος αμέλησε να τον στείλει στον Ιορδάνη• ο πατήρ Ιωάννης του είπε ότι δεν θέλει να μείνει στην πόλη και αμέσως επέστρεψε στο μοναστήρι του Αγίου Σάββα. Βλέποντας την κατάσταση, τον κάλεσε πίσω και τον άφησε να πάει στον Ιορδάνη, αλλά χωρίς τροφή και χωρίς καμιά υλική βοήθεια. Ο πατήρ Ιωάννης πήγε στον Ιορδάνη μαζί με τον μαθητή του Ιωαννίκιο. Βρισκόμαστε στον Δεκέμβριο του 1948, όταν ο πόλεμος μεταξύ Εβραίων και Αράβων βρίσκεται στην ακμή του. Τόσο ο Ιορδάνης ποταμός, όσο και το μικρό ρυάκι που περνά δίπλα από το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Χοζεβίτη υπερχείλισαν, με αποτέλεσμα ο κήπος της σκήτης να γεμίσει με ξένο χώμα και άμμο. Τα δύο κελιά όπου έμεναν, είχαν και αυτά γεμίσει λάσπη. Η εκκλησία ήταν στεγασμένη με τρυπημένα κεραμίδια και εξαιτίας της βροχής είχαν φυτρώσει χόρτα στις χαραμάδες του πατώματος. Έφτιαξαν πρόχειρα μία σόμπα με τρία βαρέλια πάνω στην οποία κοιμήθηκαν. Ένας Ρουμάνος αδελφός από την Ιεριχώ, ονόματι Κωνσταντίνος (ο Κωνσταντίνος Σπανάκε ήταν από το χωριό Ντοκάνι, συγχωριανός με τους παππούδες του επισκόπου Παρθενίου. Έφυγε στα Ιεροσόλυμα εξαιτίας της αλλαγής του ημερολογίου) που είχε αναλάβει να φέρνει ψωμί, έκτισε ως δωρεά ένα σπιτάκι με τα ξύλα που βρίσκονταν στον κήπο της σκήτης. Ύστερα από λίγο καιρό, πεθαίνει ο νεοημερολογίτης Πατριάρχης της Ρουμανίας Νικόδημος και όπως συνηθιζόταν σε αυτές τις περιπτώσεις, όλα τα πατριαρχεία έπρεπε να τελέσουν σαράντα λειτουργίες και την τεσσαρακοστή ημέρα μνημόσυνο. Με την ευκαιρία αυτού του γεγονότος, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων έδειξε το αληθινό του πρόσωπο. Διέταξε να μνημονεύεται στις λειτουργίες ο αποστάτης Ρουμάνος πατριάρχης, και από τότε, με αυτή την εντολή η επικοινωνία με τους νεοημερολογίτες έγινε επίσημη. Όταν έγινε το μνημόσυνο την τεσσαρακοστή ημέρα, κάλεσαν και τον πατέρα Ιωάννη, αλλά αυτός δεν πήγε. Μία φορά ήρθε στον Ιορδάνη ένας πλούσιος άνθρωπος από την Αμερική, ο οποίος ήθελε να δει τη σκήτη και να βοηθήσει χρηματικά. Όταν έκατσαν στο τραπέζι, κάλεσε και τον οδηγό με τον οποίο ήρθε. Ο πατήρ Ιωάννης όμως, δεν θέλησε να συνφάγουν επειδή ο οδηγός ήταν αλλόπιστος και έτσι έφυγαν στεναχωρημένοι χωρίς να δωρίσουν τίποτα στην εκκλησία. Ο πατήρ Ιωάννης όμως, χάρηκε διότι ο Θεός τον λύτρωσε από αιρετικό κόπο και έλεγε «Καλύτερα φτωχός, αλλά καθαρός», διότι αγαπούσε πάρα πολύ και σεβόταν τους ιερούς κανόνες των Αγίων Πατέρων και για αυτό, έπρεπε να υπομείνει πολλά. Η πρώτη του τιμωρία ήταν να καθαιρεθεί από ηγούμενος. Στη συνέχεια, ήρθε ξανά ο παλαιός ηγούμενος και αμέσως ο πατήρ Ιωάννης με τον μαθητή του Ιωαννίκιο, κίνησαν για τη σκήτη της Αγίας Άννης για να ησυχάσουν στα εκεί σπήλαια. Τον Νοέμβριο του 1952, αφίχθηκαν στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Χοτζεβίτου, όπου ο ζηλωτής ηγούμενος τους δέχθηκε. Εκεί, έμειναν ένα χρόνο μέχρι που έφθασε ο μεγαλόσχημος μοναχός Παύλος ο Κύπριος, με τον οποίο συμφώνησαν να αναχωρήσουν για κάποιο σπήλαιο. Ο πατήρ Παύλος τον βοήθησε να βάλει πόρτα και παράθυρο στο μικρό του κελί. Εδώ υπέμεινε τη ζέστη της ημέρας και την παγωνιά της νύχτας βασανιζόμενος πάρα πολύ από τους ρευματισμούς του. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, άρχισε να τρώει μόνο ξερό ψωμί που του έφερνε ο Ρουμάνος Κωνσταντίνος Σπανάκε από την Ιεριχώ. Όλη του την ζωή την έζησε σε μεγάλη φτώχεια, για να τον πλουτίσει ο Θεός όταν θα έφευγε από την πρόσκαιρη τούτη ζωή. Το κελί του βρίσκεται στην κοίτη του Χοτζεβά, πιο κάτω από το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Χοτζεβίτου, σκαρφαλωμένο περίπου σε ύψος πενήντα μέτρων από το κατώτερο όριο της κοίτης. Στο κελί του μοναχού Παύλου του Κύπριου που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση, υπάρχει και ένα μικρό παρεκκλήσι όπου συχνά ο όσιος Ιωάννης τελούσε τη Θεία Λειτουργία. Πέρασε πολλά από τους βεδουίνους Άραβες, οι οποίοι του έριχναν πέτρες για να τον διώξουν• αυτός όμως, υπέμεινε τα πάντα με χαρά και ταπείνωση. Η πρόσβαση στο σπήλαιο, ήταν πολύ δύσκολη διότι το ανήφορο ήταν σχεδόν κάθετο. Είχε μία σκάλα μήκους πέντε μέτρων, την οποία μπορούσε να τραβήξει πάνω. Με αυτό τον τρόπο μπορούσε να δεχθεί όποιον ήθελε. Όσο ζούσε δεν δέχθηκε γυναικείες επισκέψεις. Στο κελί, μετά την ακολουθία και τον κανόνα του, έγραφε ποιήματα και μετέφραζε από τα ελληνικά στα ρουμανικά. Όλα του τα γραπτά, γράφτηκαν με τόσο ταπεινό και κατανυκτικό πνεύμα, ώστε όσοι τα διαβάζουν αναγκάζονται να δακρύσουν ακόμα και εάν η καρδιά τους είναι πολύ σκληρή. Ένα μέρος από το έργο του, δημοσίευσε ο υποτακτικός του το 1968 σε δύο τόμους υπό τον τίτλο «Πνευματική Τροφή». Από όσα έχει γράψει, φαίνεται η γεμάτη νήψη ζωή του και η προσήλωσή του με τον νου και με την καρδία στον Εσταυρωμένο στον Γολγοθά, που θυσιάστηκε για την σωτηρία του κόσμου. Μελετούσε μέρα και νύχτα, μέχρι που κόντεψε το τέλος του. Δύο εβδομάδες πριν παραδώσει την μακαρία ψυχή του στα χέρια του Κυρίου, μέσα στο καταμεσήμερο, κοίταξε στον γαλανό ουρανό. Στη δεξιά πλευρά υπήρχε ένα στεφάνι από φύλλα φοινικιάς και ήταν γραμμένη η λέξη «μακάριοι» καθώς και άλλες λέξεις• στην αριστερή πλευρά ήταν γραμμένη η λέξη «καταραμένοι» και μερικές άλλες λέξεις. Το όραμά του, το διηγήθηκε στον μαθητή του Ιωαννίκιο ο οποίος τον φρόντιζε πάντα και του είπε πως αν ο πυρετός του έπεφτε, θα μπορούσε να του περιγράψει περισσότερα, από αυτά που είχε δει. Δυστυχώς ο πυρετός ανέβαινε και ο όσιος αδυνατούσε φανερά. Ήταν Αύγουστος και η εξωτερική θερμοκρασία ήταν σαράντα βαθμοί. Κατά τα μεσάνυχτα, ο πατήρ Ιωάννης σηκώθηκε, θέλοντας να πει κάτι, αλλά δεν μπορούσε. Έγειρε πάλι πίσω στο κρεβάτι, αυτή τη φορά για πάντα, τα ξημερώματα της πέμπτης Αυγούστου 1960. Στη διάρκεια της ζωής του υπέμεινε όλες τις αρρώστιες του με αυστηρή εγκράτεια στο φαΐ και στο ποτό. Έχοντας τον νου καρφωμένο πάντα στα Πάθη του Κυρίου κατάφερε να υποτάξει το σώμα στην ψυχή και να ενωθεί με τον Θεό δια της προσευχής. Ήξερε ότι θα συναντούσε τον Κύριο σε νεαρή ηλικία, αλλά δεν στενοχωριόταν καθόλου• είχε μάλιστα ετοιμαστεί από μόνος του το βράδυ της τετάρτης Αυγούστου. Ο μαθητής του, τού έκανε κομπρέσες διότι όλο το σώμα του καιγόταν στον πυρετό• ωστόσο ούτε μία φορά δεν αναστέναξε. Σε όλη του την ζωή προσπάθησε να σεβαστεί τους κανόνες της Εκκλησίας από τα μεγάλα πράγματα μέχρι και τις λεπτομέρειες. Από τη στιγμή που χειροτονήθηκε ιερέας, μέχρι τέλους της ζωής του δεν συλλειτούργησε ποτέ με κανέναν διάκονο, ιερέα ή επίσκοπο. Επίσης, όταν τελούσε τη Θεία Λειτουργία δεν μνημόνευε στην Προσκομιδή τους νεοημερολογίτες. Μετά τον θάνατό του θάφτηκε στο σπήλαιό του. Έπειτα από πολλά χρόνια, ο όσιος Ιωάννης εμφανίζεται στο όνειρο του δόκιμού του μοναχού Ιωαννικίου, λέγοντάς του ότι πρέπει να τον ξεθάψει. Ο τότε ηγούμενος όμως του μοναστηριού του Αγίου Γεωργίου του Χοτζεβίτη αποφάσισε να μην το κάνει. Πέρασε ένας χρόνος από το όνειρο και τελικά ο ηγούμενος δέχτηκε να τον ξεθάψει, υπό τον όρο ότι θα έμενε εκεί στο σπήλαιο. Αυτό έγινε είκοσι χρόνια μετά την κοίμησή του, δηλαδή στο 1980. Όταν τον ξέθαψαν, φάνηκε ένα μεγάλο θαύμα: το σώμα του ήταν ολόκληρο, με ευωδιαστή μυρωδιά, με τα άμφια αναλλοίωτα και με το δέρμα ξεραμένο πάνω στα κόκαλα. Νόμιζες ότι κοιμάται. Είχε καθαρό πρόσωπο και τα μαύρα του γένια ήταν άθικτα. Βλέποντας ο ηγούμενος αυτό το θαύμα αποφάσισε να τον φέρει στο μοναστήρι, μέσα σε μία πρόχειρη λάρνακα η οποία λόγω του ότι δεν ήταν ευπαρουσίαστη, δεν μπορούσε να τοποθετηθεί σε χώρο για προσκύνημα. Οικονομικές δυνατότητες δεν υπήρχαν για να αγοράσουν άλλη λάρνακα. Όταν ήταν στο μοναστήρι σε εκείνη την πρόχειρη λάρνακα, μια γυναίκα από την Αυστραλία, είδε ένα όραμα στο οποίο της παρουσιάστηκε ένας άγνωστος καλόγηρος και της είπε να δωρίσει μια λάρνακα για ένα άγιο με άφθαρτο λείψανο• αλλά πως ονομαζόταν και από που καταγόταν δεν της είπε. Διηγήθηκε το όνειρο σε πολλούς και όλοι θαύμασαν μη γνωρίζοντας την σημασία του οράματος. Όχι πολύ μετά από αυτό, πήγε στον Χοτζεβά ένας γνωστός εκείνης της γυναίκας, ο οποίος προσκύνησε το άφθαρτο λείψανο του οσίου Ιωάννου και είδε την ταπεινή βιτρίνα στην οποία ήταν τοποθετημένο. Αφού κατάλαβε ότι αυτός ήταν ο καλόγηρος από το όραμα της γυναίκας, επιστρέφοντας στην Αυστραλία της διηγήθηκε για τον όσιο και έτσι κατάλαβε ότι αυτός ήταν ο καλόγηρος που είδε στο όνειρό της. Έτσι ο όσιος, απέκτησε την ευπαρουσίαστη λάρνακα μέσα στην οποία βρίσκεται το λείψανο του μέχρι σήμερα στην εκκλησία του Αγίου Στεφάνου. Μετά από αυτό το γεγονός, ο γέροντας πήγε στην Ελλάδα να μαζέψει χρήματα για την διόρθωση του δρόμου που οδηγεί στο μοναστήρι. Μετά την αναχώρησή του, ορισμένοι κληρικοί του πατριαρχείου αντέδρασαν, επειδή τοποθετήθηκε στην εκκλησία το καινούργιο αυτό λείψανο. Συναντήθηκαν με τον πατριάρχη και αποφάσισαν την σύσταση μιας επιτροπής για την εξέταση του θέματος. Η επιτροπή, αποτελούμενη από τον πατριάρχη Βενέδικτο και ακόμη δυο αρχιερείς, αποφάσισε να βγει το λείψανο από την εκκλησία καθότι το «πόρισμα» έλεγε ότι δεν ήταν άγιος• ωστόσο, περίμεναν την επιστροφή του γέροντα για την υλοποίηση της απόφασης. Στο διάστημα που μεσολάβησε μέχρι την επιστροφή του, σε εκείνα τα τρία μέλη της επιτροπής έπεσε η οργή του Θεού. Ο πατριάρχης πέθανε και οι άλλοι δυο αρχιερείς κατέληξαν στο χειρουργείο, ο ένας με τον νεφρό και ο άλλος με την καρδιά του. Έτσι φοβήθηκαν όλοι και δεν τόλμησαν να ξαναενοχλήσουν τον όσιο. Αυτοί οι τόποι όπου ασκήτευσε ο όσιος, δηλαδή έρημος και η κοιλάδα του Χοτζεβά, έπαιζαν σημαντικό ρόλο ανέκαθεν. Ο Ιησούς του Ναυή ο διάδοχος του Μωυσή, μετά την πτώση της Ιεριχούς πέρασε από τον ελικοειδές δρόμο, παράλληλα στον ποταμό «Βάδι Κελτ» δηλαδή την σημερινή κοιλάδα του Χοτζεβά και έφθασε στο σημείο όπου βρίσκονται σήμερα τα Ιεροσόλυμα. Ο προφήτης Ηλίας, στην προσπάθεια του να ξεφύγει από την οργή της Ισαβέλλας, κατοίκησε σε ένα σπήλαιο σε αυτή την κοιλάδα για τριάμισι χρόνια, τρεφόμενος από τον κόρακα με ψωμί και κρέας. Στο σπήλαιο αυτό που υπάρχει μέχρι και σήμερα στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Χοτζεβίτου, έμεινε και ο Ιωακείμ προσευχόμενος για σαράντα ημέρες. Όπως γνωρίζουμε, οι άγιοι Θεοπάτορες Ιωακείμ και Άννα στεναχωρημένοι από την ατεκνία τους, έφυγαν από το σπίτι τους• και η μεν Άννα εγκαταστάθηκε σε ένα κήπο στα Ιεροσόλυμα, ο δε Ιωακείμ, στο σπήλαιο όπου έζησε ο προφήτης Ηλίας. Μετά από σαράντα ημέρες νηστείας και προσευχής τους ανακοινώθηκε από τον αρχάγγελο Γαβριήλ, ότι θα αποκτήσουν μια κόρη η οποία στη συνέχεια θα γινόταν η μητέρα του Κύριου Ιησού Χριστού. Μετά την γέννηση της Θεοτόκου και την Είσοδό της στο ναό, η Άννα μαζί με άλλες ευσεβείς γυναίκες, αποτραβήχτηκε στην κοιλάδα του Χοτζεβά, όπου και κοιμήθηκε σε ένα σπήλαιο που μέχρι σήμερα ονομάζεται «σπήλαιο της Αγίας Άννης» (Δερ Μπενατ στην Αραβική, Μονή των Γυναικών στην Ελληνική). Αυτό το σπήλαιο έμεινε άθικτο από τότε μέχρι σήμερα. Ακόμη και το μοναστήρι καταστράφηκε από τον Χοσρόη τον βασιλέα των Περσών το 614• το σπήλαιο όμως έμεινε άθικτο. Ο όσιος Ιωάννης φρόντιζε πολύ τόσο για το δικό του ψυχικό όφελος, όσο και για αυτό των συνανθρώπων του, όπως φαίνεται από ένα κείμενο που έγραψε υπό τον τίτλο «Διάβασμα και μελέτη των Αγίων Γραφών». Σε αυτό, αναφέρει: «πολλές φορές έγραψα λόγια για την ωφέλεια της ψυχής μου και πίστεψα ότι αυτά τα λόγια μπορούν να οφελέσουν και άλλους, οι οποίοι δεν έχουν χρόνο να ανοίξουν βιβλία. Ξέρω ότι σήμερα όλος ο κόσμος βιάζεται και τα χονδρά βιβλία των Άγιων Πάτερων, μένουν ξεχασμένα και αδιάβαστα. Έτσι είναι το πνεύμα του αιώνα, έτσι είναι τα σχολεία των ανθρώπων• ο αόρατος πόλεμος είναι τέτοιος, ώστε το πνευματικό έργο και ιδιαίτερα η ανάγνωση των Αγίων Γραφών, να μην έχουν τόπο στη ζωή των σημερινών χριστιανών, οι οποίοι επιθυμούν να ζουν σύμφωνα με την καινούργια μόδα. Η μέριμνα για τα γήινα, τους δένει χειροπόδαρα και για αυτό δεν μπορούν να βρουν χρόνο για το διάβασμα και την μελέτη των Θειων Γραφών. Δύσκολα βρίσκεις χρόνο για να γλυκάνεις την ψυχή και αυτό μας ζημιώνει πιο πολύ από όλα• διότι μη έχοντας χρόνο για να κοιτάζουμε πιο συχνά προς τα ουράνια, ξεχνάμε τον σκοπό της ζωής, αδυνατίζουμε πνευματικά και πολλές φορές φθάνουμε στην απελπισία. Ιδού λοιπόν τι μας συμβουλεύει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης για αυτό το θέμα: ‘‘όλοι οι Χριστιανοί οι οποίοι γνωρίζουν τα γράμματα, είναι υποχρεωμένοι να διαβάζουν τις θειες γραφές, διότι όπως λεει ο Ιερός Χρυσόστομος, χωρίς την ανάγνωση των Αγίων Γραφών, δεν μπορεί κανείς να σωθεί’’. Το ίδιο μας βεβαιώνει και ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, λέγοντας: ‘‘η ανάγνωση φωτίζει και συγκεντρώνει τον νου και διορθώνει τις κακές συνήθειες’’. Ο δε άγιος Εφραίμ ο Σύρος, λεει: ‘‘όπως εν καιρώ πόλεμου, όταν ηχεί η σάλπιγγα ανεβάζει το ηθικό των πολεμιστών ενάντιων του εχθρού, έτσι και οι Αγίες Γραφές, ξυπνούν τον ζήλο σου προς το καλό και σε ενδυναμώνουν στον αγώνα σου κατά των παθών. Για αυτό αδελφέ μου, ξύπνα και έχε ζήλο να είσαι πάντα προσκολλημένος στις Αγίες Γραφές, για να σε διδάξουν πως μπορείς να αποφύγεις τις παγίδες του εχθρού και να κερδίσεις την αιώνιο ζωή. Υπάρχουν όμως μερικοί που διαβάζουν, αλλά δεν προσπαθούν να καταλάβουν τα γραφόμενα. Για αυτό ο άγιος απόστολος Παύλος συμβουλεύει τον μαθητή του Τιμόθεο ‘‘πρόσεχε τῇ ἀναγνώσει’’. Ο άγιος Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, σύμφωνα με τον ιστορικό Ρουφήμ, εγκαταστάθηκαν στην έρημο δεκατρία ολόκληρα χρόνια μελετώντας τις Γραφές. Τώρα ας διερωτηθούμε εμείς που ζούμε σε αυτούς τους έσχατους καιρούς. Αν παλαιότερα ήταν απαραίτητη η ανάγνωση των Γραφών, σήμερα που πλεόνασε η αμαρτία και λιγόστευαν οι καλοί ποιμένες, τώρα που δεν βρίσκεις συμβουλές για την ψυχή, που αλλού μπορούμε να βρούμε παρηγοριά και φωτισμό εκτός από την μελέτη των Γραφών;» Από τον τριακοστό έκτο λόγο του αγίου Ισαάκ του Σύρου, επέλεξε τα εξής ψυχωφελή: «Το θέλημα του Αγίου Πνεύματος, είναι να καταβάλλουν οι αγαπητοί Του σε ασταμάτητους προσπάθειες και κόπους. Δεν κατοικεί το Πνεύμα Του Θεού σε αυτούς που ζουν στις αναπαύσεις, αλλά το πνεύμα του διαβόλου. Για αυτό κάποιος ευσεβής, είπε: ‘‘υποσχέθηκα στον εαυτό μου να πεθαίνω καθημερινά’’. Από εδώ ξεχωρίζουν οι καθαροί δούλοι του Θεού από τους υπόλοιπους, διότι αυτοί ζουν στις θλίψεις και τη στεναχώρια, ενώ ο κόσμος στις απολαύσεις και τις αναπαύσεις• επειδή δεν ήθελε ο Πανάγαθος Θεός να έχουν ανάπαυση οι αγαπητοί του δούλοι σε αυτή την ζωή, αλλά θλίψεις, δυσκολίες, μέριμνες, φτώχεια, γύμνια, μοναξιά, χρέη, αρρώστιες, ειρωνείες, συντριβή καρδίας και μια κατάσταση που δεν μοιάζει με των υπολοίπων ανθρώπων. Για αυτό αυτοί κλαίγουν και ο κόσμος γελά, αυτοί στενάζουν και κόσμος χαίρεται, αυτοί νηστεύουν και ο κόσμος απολαμβάνει• την μέρα κοπιάζουν, την νύχτα ασκητεύουν. Διότι η αγάπη τους προς τον Σωτήρα Χριστό, είναι πιο δυνατή και από τον θάνατο». Ο βίος του όσιου Ιωάννου, είναι ζωντανό παράδειγμα συνεχούς ανήφορου προς την τελειότητα και τη μυστική ένωση με τον Θεό. Δια της αυστηρής άσκησης, ελευθέρωσε την ψυχή του από τα πάθη και ενδυναμώθηκε με τις πιο εκλεκτές αρετές. Κατέβαλε τεράστιο κόπο για να μαζέψει από τα βιβλία των αγίων Πατέρων τα πιο σημαντικά διδάγματα που να ωφελούν τους αναγνώστες. Τα διδάγματα αυτά, για να ελκύουν την προσοχή, τα τοποθετούσε στα ποιήματα του. Τα περισσότερα γραπτά του, βρίσκονται στο βιβλίο «Πνευματική Τροφή». Ο όσιος Ιωάννης, προέβλεψε το τέλος του και το έγραψε στον τοίχο του σπηλαίου του. Μετά τη κοίμηση του, η αδελφή Γαληνή από την Ιεριχώ, τον μνημόνευε στις προσευχές της μαζί με άλλους κεκοιμημένους. Στη συνέχεια, διάβασε μερικές από τις επιστολές του όσιου Ιωάννου, όπου έγραφε με ζήλο για την αληθινή ορθόδοξη πίστη και για το παλαιό ημερολόγιο. Δεν άρεσε αυτό στην Γαληνή και έτσι διέγραψε το όνομά του από το δίπτυχό της. Μετά από λίγο, εμφανίστηκε στο όνειρο της ο όσιος και της είπε: «Τι κακό σου έκανα; Γιατί με έσβησες;» Ύστερα από αυτό το γεγονός, η αδελφή Γαληνή, έγινε η ίδια φύλακας και υποστηρικτής του παλαιού ημερολογίου. Σε ένα μικρό προσωπικό τετράδιο του όσιου, ανάμεσα σε άλλες σημειώσεις, βρέθηκε ένα ιδιόχειρο σημείωμα του 1942 στο οποίο έγραφε: «σήμερα στην πρώτη ώρα, δεν μνημόνευσα τα δίπτυχα και δεν πήρα αντίδωρο, διότι ο ιερέας που λειτούργησε, ήταν ιερέας του Ελληνικού ναυτικού της Αιγύπτου και είχε επικοινωνία με τους νεοημερολογίτες». Αυτός είναι ο αληθινός βίος του οσίου όπως τον συνέγραψε ο μαθητής του μοναχός Ιωαννίκιος, ο οποίος ασκήτευσε κοντά του μέχρι το τέλος. Δια πρεσβειών λοιπόν του νεοφανέντος οσίου Ιωάννου του Χοτζεβίτου, είθε ο Κύριος να καθοδηγεί πάντας προς νομάς σωτηρίους και εις παν έργον αγαθόν. Αμήν. ================================ Σημείωσις 1. Το παρόν κείμενο ειναι μετάφρασις του Σεβ/ του Κιτίου κ. Παρθενίου, «ο «οπο[ιος ‘εν «υστερογράφω γράφει: « Προσπαθήσαμε να είναι όσο το δυνατό πιο πιστή και ακριβής η μετάφραση, από τον πρωτότυπο βίο του οσίου όπως τον συνέγραψε ο υποτακτικός του μοναχός Ιωαννίκιος στην Ρουμανική γλώσσα.